του Νίκου Μελιανού
Στα δύο Ομηρικά έπη, την Ιλιάδα και την Οδύσσεια, και στις Ραψωδίες Δ στίχο 350 και α στίχο 65 αντίστοιχα, υπάρχει στιχομυθία μεταξύ Οδυσσέα και Αγαμέμνονα αφενός και Δία Αθηνάς από την άλλη, η οποία καταλήγει ως εξής :
Τέκνον εμόν, ποίον σε έπος φύγεν έρκος οδόντων ;; τα οποία λόγια μεταφρασμένα σημαίνουν
‘’ Πως σου ξέφυγαν αυτά τα λόγια και βγήκαν έξω από το φράκτη – τείχος των δοντιών ( έξω από το στόμα ).
Αυτός ο φράκτης – τείχος εμποδίζει τα λόγια να βγαίνουν άκριτα από το στόμα. Η φράση έγινε παροιμιακή και χρησιμοποιείται όταν θέλομε να χαρακτηρίσουμε τον αστόχαστο λόγο, ο οποίος στις μέρες μας ευδοκιμεί σε πολλούς τομείς του δημόσιου βίου, ιδιαίτερα στην πολιτική κονίστρα.
Πολλές φορές, ιδιαίτερα μεταξύ των πολιτικών προκαλείται μια ατέρμονα αντιπαράθεση και μια αντιπαλότητα, που δεν διακρίνεται ούτε στο ελάχιστο από τον ορθολογισμό, τουναντίον σκοπεύει στο θυμικό, με αποτέλεσμα να χρησιμοποιούνται με αμετροέπεια λέξεις, φράσεις και γεγονότα που δηλητηριάζουν αντιπάλους, ενίοτε όμως με απρόβλεπτο τίμημα.
Για να εκφράζει κάποιος τη γνώμη του χωρίς να δημιουργούνται πολλαπλά προβλήματα με απρόσμενες συνέπειες, καλό θα είναι να έχει υπόψη του τα εξής:
Αυτό που θα πει να το σκέπτεται πριν το πει. Θα γλυτώσει από περιπέτειες. Άλλωστε μετά την απομάκρυνση εκ του ταμείου, ουδέν λάθος αναγνωρίζεται.
Να γνωρίζει καλά αυτόν που απευθύνεται.
Να είναι ήπιος, να μην υψώνει τη φωνή και να μη φέρνει τη συζήτηση σε προσωπικό επίπεδο.
Να μη χρησιμοποιεί γενικές εκτιμήσεις, οι οποίες προκαλούν μεγαλύτερη αντιπαλότητα.
Να μην ξεχνά πως αυτά που λέει πρέπει να είναι η γνώμη του και να χρησιμοποιεί τις φράσεις εγώ πιστεύω ή εγώ νομίζω.
Πρέπει να ελέγχει τη γλώσσα του.
Δεν πρέπει να μιλάει πολύ. Τα πολλά λόγια είναι σημάδι νευρικότητας.
Είναι σωστό, είναι καλό, είναι αναγκαίο ;; Να μιλάει μόνο αν η απάντηση στις ερωτήσεις είναι ΝΑΙ.
Να μιλάει ήρεμα και να είναι ειλικρινής. Να αποφεύγει τις θυμωμένες λέξεις που δημιουργούν εχθρούς και καταστρέφουν την ενέργεια του.
Και όπως αναφέρει ο δον Μιγκέλ Ρουίθ στο πρώτο μέρος του βιβλίου του ‘’Οι Τέσσερις συμφωνίες ‘’ :
Να είναι αψεγάδιαστος με το λόγο του. Να μιλά με ειλικρίνεια και να λέει μόνο αυτά που θέλει να πει.
Να αποφεύγει να μιλά άσχημα ή προκλητικά εναντίον των άλλων.
Να χρησιμοποιεί τη δύναμη του λόγου του από την πλευρά της αλήθειας.
Πρέπει να ελέγχει τις λέξεις που χρησιμοποιεί, επειδή με αυτόν τον τρόπο μπορεί ν΄αλλάξει τη ζωή του.
Να μην ξεχνά, πως τα λόγια μοιάζουν με τη σφαίρα. Εάν φύγει από το πιστόλι δε γυρίζει πίσω.
Καθένα από τα παραπάνω έχει αρκετές προεκτάσεις, όπως και ενέργειες που πρέπει να γίνονται για να αποφεύγονται ‘’ οι υποθαλάσσιοι ύφαλοι ‘’.
Και να θυμάται πάντα : Ουδέν κρυπτόν υπό τον ήλιο.
Σε αυτήν την περίπτωση η εσχάτη πλάνη έσται χείρων της πρώτης.
