Η εμβληματική φράση του Βίκτωρ Ουγκώ συνοψίζει, εδώ και αιώνες, την απόλυτη πίστη στη δύναμη της παιδείας ως παράγοντα κοινωνικής προόδου.
Πόσο επίκαιρος παραμένει άραγε ο Βίκτωρ Ουγκώ στην Ελλάδα του 2026; «Όταν ανοίγει ένα σχολείο, κλείνει μια φυλακή», είχε πει. Δυστυχώς, η χώρα μας σήμερα κινείται προς την ακριβώς αντίθετη κατεύθυνση. Οι αποφάσεις για το κλείσιμο δεκάδων σχολικών μονάδων σε ακριτικές και ορεινές περιοχές δεν είναι απλώς αριθμητικά δεδομένα. Είναι η ομολογία μιας Πολιτείας που αποσύρεται, αφήνοντας τις τοπικές κοινωνίες να μαραζώνουν υπό το βάρος της δημογραφικής κατάρρευσης και της απουσίας ουσιαστικής μέριμνας.
Αντί για ανοιχτές αίθουσες διδασκαλίας, αντικρίζουμε μια «σιωπηλή» κατάρρευση: δεκάδες σχολεία σε όλη τη χώρα βάζουν οριστικά λουκέτο, αφήνοντας πίσω τους όχι φυλακές, αλλά ερημωμένα χωριά και μια γενιά χωρίς προοπτικές.αι το ισχυρότερο ανάχωμα απέναντι στην κοινωνική παρακμή.
Τα νούμερα προκαλούν ίλιγγο. Μετά τα 227 σχολεία που ανέστειλαν τη λειτουργία τους τη διετία 2022-23, η «θλιβερή πρωτιά» παραμένει στην Ανατολική Μακεδονία, Ήπειρο και τη Θράκη. Φέτος, στην περιοχή αυτή, 47 Δημοτικά, Νηπιαγωγεία και Μειονοτικά Σχολεία βάζουν λουκέτο για το σχολικό έτος 2026-2027, ενώ στην Ήπειρο η λίστα των σχολείων που κλείνουν αριθμεί 38 μονάδες.
Ο νόμος 1566/1985 προβλέπει το παιδαγωγικό πλαίσιο λειτουργίας (τουλάχιστον 15 μαθητές για να λειτουργήσει) , η πραγματικότητα της υπογεννητικότητας και της ερήμωσης της περιφέρειας «χτυπά» την πόρτα μας. Και όμως, η καμπάνα δεν έχει ηχήσει στα αυτιά των κυβερνώντων.
Οι επίσημες προβλέψεις είναι εφιαλτικές: το 2050 η Ελλάδα θα είναι η πιο γερασμένη χώρα της ΕΕ.
Αντί για μια εθνική στρατηγική που θα έθετε τη δημογραφική επιβίωση στο επίκεντρο —όπως θα έπρεπε να κάνει για την άμυνα—, παρακολουθούμε μια αμήχανη διαχείριση. Πού πήγαν τα κονδύλια του ΕΣΠΑ για την υποστήριξη της οικογένειας; Πώς μπορεί ένας νέος άνθρωπος να οραματιστεί τη δημιουργία οικογένειας μέσα σε ένα κλίμα ακρίβειας, χαμηλών μισθών και απουσίας συλλογικών συμβάσεων εργασίας; Η υπογεννητικότητα δεν είναι ένα φυσικό φαινόμενο, είναι το αποτέλεσμα της απουσίας πολιτικών που να στηρίζουν το δικαίωμα στη ζωή και στην ανάπτυξη του Έθνους μας.
Αντί αυτού εισάγουνε αλλοδαπούς με τον άλφα ή βήτα τρόπο για να αυξήσουνε τον πληθυσμό.
Στο ζήτημα των μειονοτικών σχολείων, η Τουρκία έσπευσε να καταδικάσει την απόφαση ως υπονόμευση εκπαιδευτικών δικαιωμάτων. Εμείς, όμως, πώς πρέπει να χαρακτηρίσουμε αυτή την εξέλιξη;
Εθνική μειοδοσία, και να σηκώσουμε το ανάστημα μας γιατί δεν φρόντισε η πολιτεία να δημιουργήσει τις πολιτικές εκείνες και τη νομοθεσία ώστε να μπορεί ένα ζευγάρι να κάνει το λιγότερο 2 παιδιά.
Γενναία Επιδόματα όχι ψίχουλα στο ζευγάρι να τεκνοποιήσει, επιδότησει 100% του τοκετού , Επιδότηση στα παιδιά μέχρι να ενηλικιωθούν, ειδικές πολιτικές στη φορολογία κ.ά
Δεν χρειαζόμαστε ημίμετρα ή επιδόματα-«ψίχουλα». Χρειαζόμαστε μια γενναία ανατροπή: 100% επιδότηση του τοκετού, ουσιαστική οικονομική ενίσχυση ανά παιδί μέχρι την ενηλικίωση και στοχευμένες φορολογικές ελαφρύνσεις για τους γονείς.
Αν η Πολιτεία δεν σηκώσει το ανάστημά της για να στηρίξει έμπρακτα το ζευγάρι που θέλει να κάνει παιδιά, τότε το κλείσιμο των σχολείων δεν είναι απλώς μια γραφειοκρατική απόφαση. Είναι η καταδίκη του μέλλοντός μας.
