Οι λάθος πολιτικές και κυβερνητικές αστοχίες μας οδήγησαν σε αυτό. Καμία μέριμνα από το κράτος για τους νησιώτες και ακρίτες.
Στο σημερινό θέμα για τον τουρισμό θα μιλήσουμε με τον Νίκο Γαμπιεράκη, ιδιοκτήτη και καπετάνιο τουριστικού σκάφους πριβέ εκδρομών. Ασχολείται με το τουριστικό αυτό προϊόν περίπου 40 χρόνια. Έχει αντιμετωπίσει όλα τα σκαμπανεβάσματα στον τουρισμό.
Ο Νίκος φέτος έχει αποσύρει το σκάφος του στο καρνάγιο πριν καλά- καλά ολοκληρωθεί το καλοκαίρι και παρακάτω μας αποκαλύπτει τους λόγους και τις αιτίες.
Σ.ΜΟΥΛΙΑΤΗ: Αρχές Σεπτεμβρίου, το καλοκαίρι δεν τελείωσε και το σκάφος σου είναι ήδη τραβηγμένο στο καρνάγιο. Πώς σε βρίσκει αυτή η χρονιά;
Ν.ΓΑΜΠΙΕΡΑΚΗΣ: Σαν μια από τις χειρότερες χρονιές που έχω ζήσει ποτέ, μετά τα capital controls και την πανδημία. Έχουμε μείωση 60% στους τουρίστες. Εκεί που ετοιμάζεσαι για τη νέα σεζόν, σου σκάει ένας πόλεμος στο Ιράν και στο Ορμούζ, και αλλάζουν όλα τα δεδομένα.
Σ.ΜΟΥΛΙΑΤΗ: Πότε άρχισες να καταλαβαίνεις τι θα γίνει;
Ν.ΓΑΜΠΙΕΡΑΚΗΣ: Άρχισα από το Πάσχα να παίρνω τους πελάτες μου τηλέφωνο, να ρωτάω τι σκέφτονται για το καλοκαίρι. «Θα δούμε», μου λέγανε. Περίμενα μέχρι τον Μάιο για την τελική απάντηση. Σταθερές απαντήσεις άρχισα να παίρνω μόλις στα τέλη Ιουνίου.
Σ.ΜΟΥΛΙΑΤΗ: Η τουριστική περίοδος στο νησί έχει αλλάξει διάρκεια με τα χρόνια;
Ν.ΓΑΜΠΙΕΡΑΚΗΣ: Αν πάμε σε βάθος χρόνου, την εποχή του ’80 με το ανατολικό και δυτικό μπλοκ της Γερμανίας, δουλεύαμε από Μάιο έως Σεπτέμβρη. Από το ’90 πήγαμε από τέλος Ιουλίου έως Αύγουστο. Από το 2000, δόξα τω Θεώ, ξεκινάγαμε Ιούνιο. Εγώ προσωπικά δουλεύω πια δύο μήνες, Ιούλιο και Αύγουστο.
Σ.ΜΟΥΛΙΑΤΗ: Μπορεί η δυναμικότητα αυτών των δύο μηνών να αναπληρώσει τον χαμένο χρόνο;
Ν.ΓΑΜΠΙΕΡΑΚΗΣ: Όχι, με τίποτα. Όταν η κρουαζιέρα αντί για Μάρτη ξεκινάει τέλος Ιουνίου, έχεις χάσει ένα τρίμηνο-τετράμηνο. Όταν κλείνουν μαγαζιά εστίασης, δεν μιλάμε για 40%, αλλά για 60% μείωση. Και ρωτώ τώρα εγώ τον εαυτό μου: με τις 15 μέρες της αναμπουμπούλας στο νησί, θα ρεφάρω τους υπόλοιπους μήνες που έχασα ή, θα ζήσω τους μήνες που το σκάφος θα είναι ανενεργό;
Σ.ΜΟΥΛΙΑΤΗ: Και από πλευράς εξόδων και φορολογίας;
Ν.ΓΑΜΠΙΕΡΑΚΗΣ: Μας έχουν ρημάξει. Για να βάλω το κλειδί στη μηχανή και να ξεκινήσω, πρέπει να πληρώσω προκαταβολικά 5.000 ευρώ σε φόρους: τεκμαρτό, φόρο πλοίων, ΤΕΠΑΥ, λιμανιάτικα και φόρο εισοδήματος. Αν δεν τα πληρώσω, δεν μ’ αφήνουν να εργαστώ. Μάλιστα, αν καθυστερήσω τον φόρο πλοίων 1000 ευρώ—μια νομοθεσία του ’74 που θυμήθηκαν να εφαρμόσουν από το ’19 επί Μητσοτάκη— με βάζουν απευθείας στον Τειρεσία. Εν τω μεταξύ, με το τεκμαρτό μου ανέβασαν το εισόδημα στα 26.000 και μου κόψανε το επίδομα παιδιού και ενοικίου. Με βλέπουν σαν αριθμό, με βάζουν να πληρώσω σαν να δουλεύω όλο τον χρόνο ενώ είμαι εποχικός, και μου βγήκε φέτος να πληρώσω 2.600 ευρώ.
ΠΑΤΜΙΑΚΑ: Τι πιστεύεις ότι φταίει για αυτή την κατάσταση;
Ν.ΓΑΜΠΙΕΡΑΚΗΣ: Όταν έχεις κυβερνητικές αστοχίες και λάθος πολιτικές, τα πράγματα είναι απλά. Έχεις μια κυβέρνηση που όπου είναι πόλεμος τρέχει πρώτη. Δίνει από τους πρώτους δισεκατομμύρια στον Ζελένσκι, στέλνει φρεγάτες στην Ερυθρά Θάλασσα και στο Ορμούζ. Αυτά στη Μεσόγειο μετρούν αρνητικά για όλες τις επιχειρήσεις. Σε εξωθούν στο κλείσιμο· θέλουν να εξαφανίσουν τις μικρές ατομικές επιχειρήσεις για να τα πάρουν όλα οι μεγάλοι όμιλοι. Μα κάτσε ρε φίλε, δεν θα δουλεύω εγώ μόνο για να τα κονομάει η εταιρεία! Χωρίς πρωτογενή τομέα, με μια χώρα που από τα 10 εκατομμύρια κατέβηκε στα 9, μαζεύουν τα λεφτά από εμάς τους επαγγελματίες για να παίρνουν τα φτηνά δάνεια από την Ευρώπη και την Αμερική. Και από πάνω, σε πνίγουν με τη χαρτούρα, τα POS, τα IRIS και τους επαγγελματικούς λογαριασμούς που μου κρατά 4 ευρώ η τράπεζα . Εκτός από αυτό όλα έχουν γίνει πολύ πολύπλοκα. Μας ταλαιπωρεί με τη χαρτούρα .
Σ.ΜΟΥΛΙΑΤΗ: Μέσα σε όλη αυτή την ασφυξία, ο τουρίστας που έρχεται μαζί σου μένει ευχαριστημένος και γιατί;
Ν.ΓΑΜΠΙΕΡΑΚΗΣ : Έχω πελατεία που με ξέρει 35 και 40 χρόνια· είναι μόνιμοι, έχουν σπίτια στην Πάτμο. Προσπαθώ να κρατήσω τις τιμές σταθερές για να μη τους χάσω, παρά τον αθέμιτο ανταγωνισμό από τα φουσκωτ, εγχώριες και τις εξωχώριες. Όταν με ρωτούν γιατί είναι τόσο ακριβές οι τιμές στο νησί, τους εξηγώ: «Πληρώνουμε δύο πολέμους». Απορούν, και τους εξηγώ για τα δισεκατομμύρια στην Ουκρανία και τους φόρους που βγάζουν από την πλάτη μου. Το πετρέλαιο κίνησης έφτασε τα 2,27 ευρώ, σαν να είναι χρυσός! Τους λέω τι σημαίνει να ζεις ως ακρίτας: δεν είναι εδώ Παγκράτι ή Κολιάτσου να πεταχτείς στον γιατρό. Έλα χειμώνα εδώ, να σε κλείσουν τα καιρικά φαινόμενα, να λείπουν οι γιατροί και η τροφοδοσία, τότε θα καταλάβεις. Ένας συνάδελφος έμεινε δεμένος 23 μέρες λόγω καιρού, οι 15 ήταν μέσα στον Αύγουστο. Πώς θα ζήσει αυτός;
Σ.ΜΟΥΛΙΑΤΗ: Ο πρωτογενής τομέας και η στήριξη του κράτους υπάρχουν για εσάς;
Ν.ΓΑΜΠΙΕΡΑΚΗΣ: Είναι πεθαμένος. Παίρνω τράνζιτ πετρέλαιο με επιδότηση 20 λεπτά το λίτρο ως επαγγελματίας. Καταναλώνω ενάμιση τόνο σε δύο μήνες, αλλά με τη χαρτούρα που απαιτείται τρώω όλο τον χρόνο μου. Τελικά δεν αξίζει καν να ασχοληθείς. Και σκέψου ότι είναι 9 Σεπτεμβρίου και έχω ήδη κλείσει το σκάφος· τελείωσε για φέτος. Πέρυσι ζήτησα από τον δήμαρχο να με φέρει σε επαφή με την υπουργό, την κυρία Κεφαλογιάννη, και μου είπε «είναι εδώ για διακοπές». Ναι, του είπα, αλλά εγώ είμαι ακρίτας και πρέπει να με ακούσει. Παλιότερα οι βουλευτές καλούσαν τους επαγγελματίες σε συζήτηση· τώρα τίποτα. Σαν επαγγελματίας πρέπει να με επιδοτήσεις να με βοηθήσεις. Διάβασα κάπου σε ένα site ¨ότι δίνουνε κάποιες επιδοτήσεις για τα αλιευτικά, όχι όμως τα τουριστικά.
Σ.ΜΟΥΛΙΑΤΗ: Κι όμως, όταν είστε στη θάλασσα με τους πελάτες, η εικόνα αλλάζει.
Ν.ΓΑΜΠΙΕΡΑΚΗΣ: Ναι, γιατί δουλεύω όπως ο πατέρας μου. Ο πατέρας μου είχε τουριστικό σκάφος και δούλευα από 6 χρονών μαζί του. Δουλεύω 50 χρόνια και μπορώ να πω ότι γεννήθηκα στη θάλασσα .Ο Σταύρος έχει φύγει από δω με τη βάρκα «Χρυσούλα» του Παραδείση για να πάει τη μάνα μου να γεννήσει εμένα στη Λέρο 6 του Δεκέμβρη. Η εμπειρία 80Ης 90Ης ήταν πολύ διαφορετική. Δυστυχώς δεν πάμε μπροστά.
Το μυστικό στη δουλειά μας είναι να κερδίσεις την εμπιστοσύνη τους και να αποφύγεις τη μουρμούρα. Τους ρωτάω πού θέλουν να πάνε, σε κοσμική ή ερημική παραλία, τους κερνάω βιολογικά προϊόντα από τον κήπο μου, τους πηγαίνω σε 39 διαφορετικούς μικρούς όρμους και ξέρες μακριά από τον κόσμο. Επιζητούν να αράξουν, να είναι μόνοι τους, να βλέπουν ουρανό και θάλασσα. Αν κερδίσεις την εμπιστοσύνη τους, γίνονται χαλί να τους πατήσεις.
Σ.ΜΟΥΛΙΑΤΗ: Αν δεν ήσουν καπετάνιος σαν τον πατέρα σου, τι θα ήθελες να γίνεις;
Ν.ΓΑΜΠΙΕΡΑΚΗΣ: Έχω κάνει και ελαιοχρωματιστής, αλλά το όνειρό μου ήταν να γίνω γυμναστής. Κόπηκα όμως στα μαθηματικά.
Σ.ΜΟΥΛΙΑΤΗ: Περιμένεις κάτι καλύτερο στο μέλλον;
Ν.ΓΑΜΠΙΕΡΑΚΗΣ: Δεν ξέρω. Αυτό που ξέρω είναι ότι με τις κυβερνητικές αστοχίες είχαμε μείωση 60%, τράβηξα νωρίς το σκάφος μου και ο χειμώνας προβλέπεται πολύ, πολύ δύσκολος.
