Στη συνεδρίαση του νομαρχιακού συμβουλίου της 14ης Ιουνίου 2008 που διεξήχθη στη Λέρο, ο αντινομάρχης κ. Φώτης Χατζηδιάκος για το δεύτερο θέμα της ατζέντας έκανε την παρακάτω εισήγιση: 1. Γενικά Η λαθρομετανάστευση και ειδικότερα η πράξη της διακίνησης – διευκόλυνσης λαθρομεταναστών αποτελεί ένα πρόβλημα για τα κράτη μέλη της Ε.Ε. που συνέχεια αποκτά μεγάλες διαστάσεις. Ο αριθμός των λαθρομεταναστών που εισέρχονται στην Ε.Ε. κυμαίνεται περίπου στους 500.000-700.000 ετησίως. Η παράνομη διακίνηση λαθρομεταναστών στην Ευρωπαϊκή Ένωση και οι οικονομικές, κοινωνικές και πολιτικές συνέπειες αυτού του φαινομένου, έχουν ξεπεράσει πλέον αυτές της παράνομης διακίνησης ναρκωτικών και αποτελεί ίσως το πλέον σοβαρό πρόβλημα που αντιμετωπίζει η Ε.Ε.. Είναι κοινή παραδοχή ότι η παράνομη διακίνηση μεταναστών στην Ευρώπη από τη δεκαετία του ’90 έχει τις ρίζες της σε μεγάλο βαθμό στην απαγορευτική πολιτική εισόδου μεταναστών και στη διαφθορά του κρατικού μηχανισμού. Δίκτυα διακινητών-δουλεμπόρων οργανώνουν το ταξίδι υποψήφιων μεταναστών και η φήμη αυτών των οργανώσεων σε συνδυασμό με την απουσία της νόμιμης μεταναστευτικής οδού, ωθεί όλο και περισσότερα άτομα διαφόρων εθνικοτήτων να επιχειρούν με τη βοήθειά τους το πέρασμα προς τις χώρες της Ευρώπης. Τον περασμένο Μάρτιο ο γενικός γραμματέας του υπουργείου Εσωτερικών, Αθ. Ανδρεουλάκος, σε εκδήλωση της Ύπατης Αρμοστείας για τους πρόσφυγες ανέφερε τη σύλληψη 112.000 επίδοξων μεταναστών στα σύνορα μόνο για το 2007. Το ζήτημα αυτό εμφανίζεται ως συνέπεια του γεωπολιτικού περιβάλλοντος και των εντάσεων που το χαρακτηρίζουν, ενώ το εισπράττουν και άλλοι με διάφορους τρόπους : το Ιράν έχει 7.5 εκατομμύρια πρόσφυγες από το Αφγανιστάν, από τη σοβιετική εισβολή ως αυτή του ΝΑΤΟ, και απ’ αυτούς σημαντικός αριθμός έχει σκοπό να μετακινηθεί. Η άλλη πηγή το Ιράκ, από το οποίο δημιουργήθηκαν ροές μεταναστών όχι άμεσα με την εισβολή αλλά με την επιδείνωση της κατάστασης λόγω του εμφυλίου που ξέσπασε. Το Κουρδικό πάντα αποτελεί μια πρόσθετη πηγή από όλες αυτές τις χώρες αλλά και την Τουρκία. Υπάρχει η χαμηλή βιοτική κατάσταση των πληθυσμών σε νοτιοανατολική Ασία, ειδικά Πακιστάν-Μπαγκλαντές και αντίστοιχα και στις χώρες της υποανάπτυκτης Αφρικής, όπου η οικονομική ανέχεια συναντά τις πολιτικές ταραχές (Σουδάν, Νιγηρία) που αποτελούν διογκούμενες πηγές και δεν πρόκειται να κοπάσουν στο μέλλον. Αυτοί είναι που εμφανίζονται και στις ελληνικές ακτές. Με αυτή την έννοια είναι ένα φαινόμενο που μας υπερβαίνει ως εθνική οντότητα. Το ζήτημα της μετανάστευσης είναι κάτι το οποίο ορθά έχει καταστεί επίκεντρο κοινής ευρωπαϊκής πολιτικής, με την υφιστάμενη ρύθμιση του κανονισμού «Δουβλίνο 2» σύμφωνα με τον οποίο, οι χώρες πρώτης εισόδου στην ΕΕ στις οποίες καταγράφεται ο αλλοδαπός, αναλαμβάνουν και τη διαχείριση της ευθύνης του. Ως εκ τούτου η τυχόν σύλληψη του ως μη τακτοποιημένου αλλοδαπού σε άλλη χώρα συνεπάγεται την επιστροφή του στην αρχική χώρα εισόδου. Έτσι μοιραία οι χώρες της μεθορίου της ΕΕ μεταξύ των οποίων και η Ελλάδα, είναι αυτές οι οποίες εκ των πραγμάτων αναλαμβάνουν τη ευθύνη των προσώπων αυτών κι ας έχουν ως απώτερο σκοπό την εγκατάσταση σε μια άλλη χώρα ευελπιστώντας σε καλύτερες προοπτικές. Σύμφωνα με τα επίσημα στοιχεία, από το 1997 μέχρι και πριν από το Πάσχα του 2008 εντοπίστηκαν 46.911 λαθρομετανάστες και συνελήφθησαν 1.294 διακινητές-δουλέμποροι, στη πλειονότητά τους Τούρκοι, οι οποίοι δεν διστάζουν να κάνουν χρήση όπλων όταν παρεμβαίνουν τα περιπολικά σκάφη του Λιμενικού. Πολλές φορές για να αποφύγουν την σύλληψη, απωθούν τους άμοιρους λαθρομετανάστες στη θάλασσα χωρίς σωστικά μέσα, με αποτέλεσμα δεκάδες αλλοδαποί, ανάμεσά τους πολλά παιδιά, να έχουν χάσει τη ζωή τους τα τελευταία χρόνια.Η καθημερινή αυτή μάχη με τους δουλεμπόρους ενισχύεται υποκειμενικά και αντικειμενικά από τις αρχές της γείτονος, οι οποίες, αντί να τους συλλαμβάνουν για να σταματήσουν τη δράση τους, τους προσφέρουν «βάσεις» και «άσυλο», υποθάλποντας την ανάπ
