Η Ανώμαλη προσγείωση του Δήμου για μία ακόμη φορά στο θέμα του ιδιοκτησιακού και η απόρριψη αγωγής που έκανε, ανοίγουν την όρεξη στο Ελληνικό δημόσιο να διεκδικεί την περιουσία της Μονής . Στην εκδίκαση της αγωγής δεν παραβρέθηκε εκπρόσωπος του Δήμου να την υποστηρίξει. Τι περιμένει ο Δήμος για να σταματήσει τις λάθος εμμονές και επιλογές του. Γιατί δεν έγινε έφεση κατά της απόφασης;
του Νίκου Μελιανού
Μετά την ευφορία που υπήρξε με τις διευκρινιστικές ρυθμίσεις της σχετικής νομοθεσίας με την επίλυση προβλημάτων σε μικρά νησιά που έχουν σχέση με το ιδιοκτησιακό, αν και δεν είναι τόσο ευοίωνα και θα φανεί στη συνέχεια, μια απόφαση του Μονομελούς Πρωτοδικείου Κω, η 461/2020, ήρθε να ταράξει τα μέχρι πρότινος λιμνάζοντα νερά του εφησυχασμένου προς το παρόν θέματος του ΙΔΙΟΚΤΗΣΙΑΚΟΥ και να προσδώσει νέα διάσταση στην επί χρόνια τριμερή διαμάχη διεκδίκησης της αμφισβήτησης της περιουσίας της Μονής, τόσο από το Ελληνικό κράτος όσο και από τον ίδιο το δήμο.
Και έχουμε τονίσει κατά καιρούς ότι ο δήμος Πάτμου διαχρονικά, με τις αλλοπρόσαλλες αποφάσεις, τις επιλογές, καθώς και τις διεκδικήσεις του και μάλιστα χωρίς τίτλους κυριότητας, έχει ανοίξει διάπλατα την κερκόπορτα για να εισέλθει το αδηφάγο Ελληνικό Δημόσιο και να διεκδικεί την περιουσία της Μονής, την οποία διαχρονικά σεβάστηκε το πλήθος των κάθε λογής κατακτητών στα 600 χρόνια δουλείας. Το παρήγορο όμως είναι ότι στις μέχρι σήμερα ΔΙΚΑΣΤΙΚΕΣ διεκδικήσεις από δήμο και Ελληνικό δημόσιο της περιουσίας της Μονής, συμβαίνει το εξής καταπληκτικό:
Το δημόσιο να κατατροπώνει το δήμο κερδίζοντας τις διεκδικητικές αγωγές λόγω απουσίας των απαραίτητων δικαιολογητικών ιδιοκτησιακών εγγράφων κ.λ.π. η δε Μονή να κερδίζει κατά κράτος το δημόσιο, αλλά και τις προσφυγές του Δήμου, προδιαγράφοντας ευοίωνες εξελίξεις για τη συνέχεια. Ένεκα τούτου όμως υπάρχει η απορία : Πότε θα καταλάβει ο δήμος ότι είναι ‘’σκληρό προς κέντρα λακτίζειν ;’’ (Είναι μάταιο να χτυπά το χέρι πάνω σε κοφτερά καρφιά. ) Όπως επίσης πότε θα πρέπει να καταλάβει ότι δεν μπορεί να σκορπά ανεξέλεγκτα τα χρήματα των δημοτών για τις κάθε εμμονές του;
Σε μια τέτοια διεκδίκηση μεταξύ Δήμου και Ελληνικού Δημοσίου αναφέρεται η αγωγή που έκανε ο Δήμος κατά του Ελληνικού Δημοσίου, για τη διεκδίκηση 269.714 τετραγωνικών μέτρων (270 στρέμματα), ΚΑΕΚ 100600904003/0/0, στο νησί ΜΑΡΑΘΙ, την οποία κατέθεσε στις 30/05/2018 επικαλούμενος διάφορους λόγους με αιχμή του δόρατος το περίφημο πια, αλλά άχρηστο γιαυτόν Νοταρικό γράμμα το οποίο έχει χαρακτηριστεί από Δικαστήριο της περιοχής ΠΛΑΣΤΟ, ΠΕΠΟΙΗΜΕΝΟ και μη έχον εκ του αποτελέσματος ουδεμία αποδεικτική ισχύ.
Και αναφέρει ότι το προβάλλει ως αποδεικτικό στοιχείο των διεκδικήσεων του ότι του το έκανε δωρεά η Μονή, θέσεις που δεν έχουν σχέση με τα διεκδικούμενα, αφού ποτέ δεν υπήρξε από τη Μονή παραχώρηση του χώρου, αλλά μόνο χρήση του, όπως ρητά αναφέρεται σ’ αυτό. Εμείς έχουμε το επίμαχο Νοταρικό γράμμα του 1720, και παρόλο που έχει ενημερωθεί από εμάς, δήμαρχος και δημοτικό Συμβούλιο, μέχρι στιγμής δεν έχει γίνει κάτι σχετικό., δηλαδή να ζητήσουν να υπάρξει πληρέστερη ενημέρωση σχετικά με το άνευ αξίας έγγραφο το οποίο διατείνονται ότι έχουν και το οποίο καθιστά καταχρηστικώς το δήμο ιδιοκτήτη του μισού νησιού και όχι μόνο, αλλά και για την ύπαρξη του πρωτοτύπου στο οποίο αναφέρθηκε και το δικαστήριο.
Με την απόφαση 461/2020 του Μονομελούς Πρωτοδικείου Κω, ως αποτέλεσμα της αγωγής που είχε κατατεθεί ( 635 ΜΤ/200/2018 ) από το δήμο κατά του Ελληνικού Δημοσίου και η οποία εκδικάστηκε στις 22/10/2020, απορρίπτεται ο τρόπος κτήσης του δήμου των περιουσιακών του στοιχείων, αφού το δημόσιο παρουσίασε την φερόμενη ως ιδιοκτησία του στην Πάτμο και στα γύρω νησιά, ως απότοκο του άρθρου 1 του παραρτήματος XIV της από 10/12/1947 Συνθήκη Ειρήνης των Παρισίων και τα οποία περνούν στη δικαιοδοσία του Ελληνικού Δημοσίου.
Μελετώντας το σκεπτικό της απόφασης, διαπιστώνεται ότι διαχρονικά κάτι έχουν πάθει στο δήμο, αφού από τη μια κάνουν την αγωγή κατά του Ελληνικού δημοσίου και από την άλλη δεν παραβρέθηκαν κατά την εκδίκαση της υπόθεσης στο δικαστήριο για να την υποστηρίξουν. Ίσως βέβαια και να μη χρειαζόταν εφόσον είχαν κατατεθεί προτάσεις, αλλά έπρεπε η υπόθεση να παρακολουθείται. (‘’Δεν παραστάθηκε ο δήμος στο ακροατήριο του παρόντος δικαστηρίου αναγράφεται στην 1η σελίδα της δικαστικής απόφασης.‘’ ) Όμως το πιο παράξενο είναι ότι ούτε η Μονή δεν έκανε κύρια παρέμβαση – έφεση, η οποία θα μπλοκάριζε τις ορέξεις του δημοσίου. Το χειρότερο βέβαια είναι μήπως αυτή η απόφαση, αποτελέσει δεδικασμένο στη συνέχεια, με ότι αυτό συνεπάγεται.
Στην αγωγή του δήμου αναφέρεται μεταξύ άλλων ως τίτλος κτήσης το μη έχον κάποια νομική ισχύ Νοταρικό γράμμα το οποίο θεωρεί ως παραχωρητήριο προς αυτόν, καθώς ακόμη ότι οι πράξεις νομής του δίνουν την κυριότητα αυτού του χώρου με έκτακτη χρησικτησία χωρίς να έχει αμφισβητηθεί από κάποιον, ειδικά από τη Μονή και ν’ αντιδράσει αναλόγως.
Γίνεται όμως από πλευράς του δημοσίου αναφορά στο Οθωμανικό και Ιταλικό δίκαιο, ενώ αμφισβητείται σοβαρά η γνησιότητα του ΝΟΤΑΡΙΚΟΥ ΓΡΑΜΜΑΤΟΣ καθώς ‘’ Δεν υπάρχει πρωτότυπο η μεταγενέστερο αντίγραφο του, με τα ονόματα των εκπροσώπων των συμβαλλομένων μερών, αλλά ούτε και φέρει υπογραφές αυτών καθώς και σφραγίδα της Ιεράς Μονής, με συνέπεια να μην έχει καμία νομική ισχύ ως σύμβαση δωρεάς, ενώ δεν προσκομίστηκε η ακριβής θέση που βρίσκεται το επίδικο οικόπεδο. Εξάλλου οι μαρτυρικές καταθέσεις 2 δημοτικών συμβούλων δεν αναιρούν την κρίση του δικαστηρίου, δεδομένου ότι σε αυτές γίνονται γενικόλογες αναφορές σε πράξεις του εναγόμενου επί όλου του βορείου τμήματος του νησιού χωρίς να γίνεται μνεία στις περί αυτήν νήσους ούτε να διαλαμβάνονται πράξεις νομής επί του επιδίκου.
Κατόπιν των ανωτέρω, η υπό κρίση αγωγή πρέπει να απορριφτεί ως αβάσιμη κατ’ ουσία. ‘’ Αυτά τονίζονται στην απόφαση του Μονομελούς Πρωτοδικείου ΚΩ και οι διάδικοι πληροφορήθηκαν ( αν ) την εξέλιξη της υπόθεσης με αντίθετα συναισθήματα. Όμως βασανιστικό παραμένει το ερώτημα: ΓΙΑΤΙ Η ΜΟΝΗ ΔΕΝ ΕΚΑΝΕ ΚΥΡΙΑ ΠΑΡΕΜΒΑΣΗ, ενέργεια που θα την έφερνε σε θέση ισχύος έναντι των άλλων δύο σφετεριστών της ιδιοκτησίας της, αφού είναι γνωστό ότι θα κέρδιζε, όπως συνέβη με αντίστοιχες περιπτώσεις στο παρελθόν. Τι συνέβη ; Μήπως σκοπίμως δεν ενημερώθηκε η Μονή, που θα μπορούσε να ενεργήσει αναλόγως, κάτι που δεν θα συνέφερε και τους δύο διαδίκους Δήμο και Ελληνικό δημόσιο, ο καθένας για τους δικούς του λόγους ; Δε γνωρίζουμε αν υπάρχει ο κατάλληλος χρόνος για να κάνει η Μονή Τριτανακοπή κατά της συγκεκριμένης απόφασης.
Μετά και τη νέα αυτή εξέλιξη ανοίγεται νέο πεδίο δράσης και αποκατάστασης της περιουσίας τα Ιεράς Μονής, αρπάζοντας την από τις αδηφάγες ορέξεις του δήμου κυρίως, αλλά και του Δημοσίου, αφού ο λόγος τον οποίο επικαλείται ο Δήμος για την πιθανή ιδιοκτησία που υποτίθεται ότι έχει, στηρίζεται στο πλαστό, πεποιημένο, ψευδεπίγραφο και άκυρο Νοταρικό γράμμα του 1720 πάνω στο οποίο είχε και έχει κτίσει όλο το διεκδικητικό του αφήγημα. Εν τέλει η Μονή ας αντιδράσει δυναμικά κλείνοντας χρόνιες πληγές που της έχουν στοιχίσει χρόνο, χρήμα, αλλά κυρίως καταρράκωση του κύρους της από το συχνό ‘’ Μπες, βγες από τις αίθουσες των Δικαστηρίων. ‘’ Ρητορικό ερώτημα και απορία : Έστω και σήμερα, εντελώς καθυστερημένα, οι διοικούντες το δήμο, έχουν αντιληφθεί το αποτέλεσμα των λάθους διαχρονικών επιλογών τους χθες και σήμερα και να πράξουν αναλόγως ;
Θα πληροφορηθούμε κάποια στιγμή το γιατί δεν έκανε ο δήμος έφεση κατά της πρωτόδικης καταδικαστικής απόφασης; ΙΔΩΜΕΝ !
Σημείωση : Το ότι δεν έκανε έφεση ο δήμος κατά της συγκεκριμένης απόφασης, είχε ως αποτέλεσμα την αποστολή της στο Κτηματολογικό Γραφείο Πάτμου με σκοπό να διαγραφεί από τα περιουσιακά στοιχεία του δήμου το συγκεκριμένο ακίνητο και να εγγραφεί στα περιουσιακά στοιχεία του Ελληνικού Δημοσίου.
ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΚΑΙ ΗΘΙΚΗ ΚΑΤΑΝΤΙΑ. ΤΙ ΑΛΛΟ ΕΧΟΥΜΕ ΝΑ ΑΚΟΥΣΟΥΜΕ ΚΑΙ ΝΑ ΔΟΥΜΕ ;
Σημείωση : Και ενώ ο Δήμος χάνει δικαστικά όλες τις υποθέσεις από το Ελληνικό Δημόσιο, όπως η προαναφερθείσα, διατείνεται ότι έχει εκτάσεις αξίας πολλών εκατομμυρίων τις οποίες θα διαθέσει για ανέγερση κατοικιών για τους δημοσίους υπαλλήλους. Και μπορεί στο εσωτερικό να γίνονται οι δηλώσεις αυτές για πολιτικά οφέλη, όταν γίνονται όμως εκτός Πάτμου, τι θα πρέπει να υποθέσει κάποιος ;;
Πέρα των όσων αναφέρθηκαν, το αστείο της υπόθεσης βρίσκεται στη δήλωση των περιουσιακών του στοιχείων του δήμου στο κτηματολόγιο, όπου για την υποτιθέμενη κτηματική περιουσία που έχει, αναφέρει ότι την απέκτησε με ΔΩΡΕΑ ΕΝ ΖΩΗ προφανώς από τον Αυτοκράτορα Αλέξιο Α’ τον Κομνηνό το 1088 μ.Χ.
Εδώ γελάμε !
