του Νίκου Μελιανού
Κατά τη διάρκεια της Συνόδου Φεράρας – Φλωρεντίας, αντιπροσωπεία των πολιορκημένων από τους Οθωμανούς Τούρκους Κωνσταντινουπολιτών, ζήτησε βοήθεια από τους Δυτικούς, οι οποίοι συμφώνησαν μεν για τη χορήγηση της, ζήτησαν όμως ως αντιπαροχή την υποταγή της Ανατολικής Ορθοδόξου Εκκλησίας στην Καθολική, πρόταση η οποία συνάντησε τη σφοδρή αντίδραση των Βυζαντινών, ένας δε εξ’ αυτών ο Λουκάς Νοταράς τη συμπύκνωσε στη φράση : ‘
’Καλύτερα να αντικρίζω φακιόλι Τούρκικο στην πόλη, παρά να βλέπω την Τιάρα ( σύμβολο εξουσίας ) του Πάπα.
Γιατί τα θυμήθηκα όλα αυτά ;
Επειδή κάνοντας περιήγηση στις φωτογραφίες στο κινητό μου, βρήκα μία η οποία τραβήχτηκε το καλοκαίρι σε ανύποπτο χρόνο μέσα στο Σκευοφυλάκιο της Μονής και δεν ήταν άλλη από τη μεγάλη κανδήλα, δώρο του Μωάμεθ του πορθητή προς τη Μονή προσφέροντας τη στους μοναχούς που πήγαν να υποβάλουν τα σέβη τους.
Απόρροια τούτου ήταν η Πάτμος να παραμείνει στην Τουρκική υποταγή όχι όμως ως δορυάλωτη – με πόλεμο –καθώς και τα 100 και πλέον έγγραφα τα οποία μαρτυρούν προνόμια προς τη Μονή, όπως ελευθερία, ελεύθερη ναυσιπλοΐα κ.λ.π. Και επειδή θα πει κάποιος τι έπαθες και θυμήθηκες την κανδήλα του Μωάμεθ, η απάντηση έρχεται αβίαστα και βγαίνει από αγανάκτηση, αφού στη θέση των Δυτικών κάλλιστα θα μπορούσε να εμβαπτιστεί, το Ελληνικό κράτος το οποίο δε ζήτησε αντιπαροχές, αλλά θέλει να καρπωθεί ολόκληρο το νησί, όλη την περιουσία της Μονής, περιουσία την οποία σεβάστηκαν οι Τούρκοι, ενώ αυτό κάνει οτιδήποτε για να την κατακλέψει. Και μάλιστα χωρίς να εφαρμόζει το Σύνταγμα το οποίο στο άρθρο 18 παρ. 8 αναφέρει << ΔΕΝ ΕΠΙΤΡΕΠΕΤΑΙ Η ΑΠΑΛΛΟΤΡΙΩΣΗ ΤΩΝ ΑΓΡΟΤΙΚΩΝ ΙΔΙΟΚΤΗΣΙΩΝ ΤΗΣ ΣΤΑΥΡΟΠΗΓΙΑΚΗΣ ΜΟΝΗΣ ΤΟΥ ΕΥΑΓΓΕΛΙΣΤΟΥ ΙΩΑΝΝΗ ΣΤΗΝ ΠΑΤΜΟ, δηλαδή η περιουσία της Μονής είναι αναπαλλοτρίωτη>>/
Αγώνες επί αγώνων, δικαστήρια επί Δικαστηρίων, αγωγές, έξοδα, η ίδια η ιστορία, οι ρίζες, η πνευματική και πολιτιστική μας κληρονομιά πάνε περίπατο, αφού δεν αναγνωρίζει τα Αυτοκρατορικά Χρυσόβουλλα του Αλεξίου Κομνηνού το 1088 και όχι μόνο, των αυτοκρατόρων Ανδρόνικου Β’ Παλαιολόγου το 1289 και Ανδρόνικου Γ’ Παλαιολόγου το 1326 με τα οποία ανανεώνονται τα προνόμια, καθώς και των άλλων αυτοκρατόρων, οι οποίοι παραχωρούν στη μονή εκτάσεις όχι μόνο εντός Πάτμου, αλλά και εκτός, όπως Σάμο, Λέρο, Μήλο, Κρήτη και αλλαχού. Το χειρότερο δεν είναι αυτό αλλά το γεγονός ότι επίσημες Υπηρεσίες του κράτους θεωρούν και αποφαίνονται ότι αυτά τα χρυσόβουλα έχουν μόνο ιστορική αξία, δηλαδή αποτελούν μουσειακό είδος και τίποτε περισσότερο και ένεκα τούτου προβαίνουν σε επιθετική πολιτική διεκδικώντας την περιουσία της Μονής Πάτμου.
Πάλι όμως κάποιος μπορεί να μην κατάλαβε το συνειρμό και ως εκ τούτου θα πρέπει να ειπωθεί ότι ενώ το Υπουργείο θα μπορούσε να δώσει λύση στο φλέγον πρόβλημα των ιδιοκτησιών της Μονής, προσπαθεί να την υφαρπάξει μέσω διεκδικητικών αγωγών, αιτιολογώντας τις ενέργειες αυτές ως sine qua non ( απαραίτητη προϋπόθεση) για να μην κατηγορηθεί, άραγε από ποιους;; ότι απεμπολεί την κρατική – Εθνική περιουσία. Από που όμως κρατική ;;Από τον πατέρα ή τη μητέρα τους ;;
Η απολυταρχία της Δημοκρατίας σε όλο της το μεγαλείο.
Δυστυχώς οι νόμοι είναι για να τηρούνται και να εφαρμόζονται μόνο από τους χαζούς, ενώ αυτοί που τους ψηφίζουν αδιαφορούν ευρισκόμενοι στο απυρόβλητο. Παραδείγματα πολλά. Βρίσκουν δε συμμάχους τους καρεκλοκένταυρους τοπικούς δημάρχους οι οποίοι τα ίδια πάνω κάτω ευαγγελίζονται.
Το ίδιο ακριβώς συμβαίνει στην Πάτμο, ο δήμος της οποίας έχοντας την ίδια πιπίλα στο στόμα αναφωνεί :
‘’ εμείς σεβόμαστε τη Μονή και την περιουσία της, αλλά αν τα παρατήσουμε θα κατηγορηθούμε από το αρμόδιο Υπουργείο.’’ Όμως το μόνο που θα μπορούσε να πει κάποιος είναι “Ουαί υμίν Γραμματείς και Φαρισαίοι υποκριτές , που διυλίζετε το κουνούπι, αλλά καταπίνετε την καμήλα, που μοιάζετε με τάφους ασβεστωμένους, οι οποίοι απέξω βέβαια φαίνονται ωραίοι, αλλά μέσα υπάρχει πρόβλημα, παρουσιαζόμενοι στους ανθρώπους απέξω δίκαιοι και σωστοί, αλλά από μέσα υπάρχει μεγάλη υποκρισία και παρανομία.
Και ναι μεν δικαιώνεται η Μονή στα Ελληνικά Δικαστήρια στις πάσης φύσεως αγωγές που κάνουν ΔHΜΟΣ ΚΑΙ ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΚΡΑΤΟΣ, με το τελευταίο αρνούμενο να συμμορφωθεί, να καταφεύγει σε προσφυγές με χρήματα του λαού δηλαδή ανέξοδα για αυτό, ενώ το Μοναστήρι για να ακολουθήσει ξοδεύει τεράστια ποσά, που θα ήταν χρησιμότερα στην εκτέλεση του Πνευματικού έργου το οποίο επιτελεί, καθώς και για συντήρηση των πεπαλαιωμένων κτιριακών εγκαταστάσεων.
Βέβαια υπάρχει πάντα η λύση των Ευρωπαϊκών Δικαστηρίων και ναι υπάρχει θέληση, χρήματα όμως ;;
Και που ξανακούστηκε να πληρώνει κάποιος για να αποδεικνύεται το αυτονόητο ;;
Πέρα όμως από τα παραπάνω, η κανδήλα του Μωάμεθ του Πορθητή, δώρο προς τη Μονή θα εξακολουθεί να θυμίζει στους επισκέπτες του Σκευοφυλακίου, στους κατοίκους της Πάτμου και όχι μόνο , το κατ’ εξακολούθηση ‘’έγκλημα’’ του ανάλγητου κράτους μαζί με τα μανουάλια και τα εξαπτέρυγα του, το οποίο αντί να παρέχει χάριν της Ιστορίας στη Μονή της Πάτμου ως συνεχιστή του Βυζαντίου τον προσήκοντα σεβασμό, διεκδικεί και μάλιστα με ανοίκειο τρόπο την περιουσία της, προς δόξα της αξιοκρατίας και της ηθικής δεοντολογίας.
Μήπως, λέω μήπως, τελικά οι εχθροί βρίσκονται εντός των τειχών και όχι έξω από αυτά ;; Μήπως οι όποιοι απέξω θα μπορούσαν να διευθετήσουν καλύτερα το πρόβλημα ;; Π
όσο δίκιο φαίνεται ότι είχε ο Καβάφης που στο ομώνυμο ποίημα του αναρωτιόταν :
Και τώρα τι θ’ απογίνουμε χωρίς βαρβάρους ;;
Οι άνθρωποι αυτοί, ήταν μια κάποια λύση.
