Του Νίκου Μελιανού
Πάνω που θα πίστευε κάποιος πως με την αποκάλυψη του Δημοτικού κτηματολογίου, θα έφτιαχναν τα πράγματα, κυρίως όσον αφορά την κατάθεση των αγωγών εναντίον 106 φυσικών προσώπων αλλά και του δημοσίου, τώρα μπορεί να αναφωνήσει «Βοήθα Παναγιά και μη χειρότερα».
Και το λέμε αυτό έχοντας επίγνωση του τι πραγματικά συμβαίνει αφού νεότερα έγγραφα που έφτασαν στα χέρια μας χρονολογούμενα από το 1962 ανατρέπουν τόσο το δημοτικό κτηματολόγιο του 1974 όσο και αυτά που δήλωσε ο Δήμος στο εθνικό κτηματολόγιο το 1996. Και αν λάβει κανείς υπ όψη τόσο το κτηματολόγιο του 1974 όσo και τα έγγραφα του 1962, 1969 , του 1992 και 2009, θα διαπιστώσει το αλαλούμ και την σύγχυση που επικρατούσε και εξακολουθεί να επικρατεί σήμερα όσον αφορά τις αγωγές που κατέθεσε ο Δήμος εναντίον 106 Καταπατητων της δημοτικής περιουσίας. Πρώτα – πρώτα και βάσει εγγράφων ο χάρτης του δημοτικού κτηματολογίου πιθανόν να είναι άκυρος αφού συμπεριλαμβάνει μεγάλες εκτάσεις που ανήκουν στο Δήμο, εκτάσεις όμως που είχαν πωληθεί παλαιότερα σε κατοίκους της Πάτμου, καθώς επίσης είχε εκμισθώσει τα σπόριμα οικόπεδα στην Πάτμο και σε ερημονησίδες, τα γνωστά ισοβιακά τα οποία στη συνέχεια με την μέθοδο της χρησικτησίας πέρασαν στην κυριότητα των ενοικιαστών χωρίς να υπάρξει κάποια αντίδραση – ας όψεται η ψηφοθηρία με ότι αυτό συνεπάγεται.
Ποια είναι όμως τα έγγραφα που έχομε στην κατοχή μας; Αρχικά η απόφαση υπ αριθ, 3/1962, της κατά το άρθρο 71 του αγροτικού κώδικα επιτροπής απαλλοτριώσεων Κω, αποτελούμενης από τον πρόεδρο Νικόλαο Εγγλοφόπουλο, πρόεδρο πρωτοδικών Κω και έχουσα ως μέλη τους: Ιωάννη Σωτηρίου, διεθυντή Γεωργίας Νομού Δωδεκανήσου και Νικόλαο Κουντούρη επαρχιακό γεωπόνο Καλύμνου, συνελθούσα στο δημοτικό κατάστημα στις 9,10,11 Ιουνίου του 1962 αποφάσισε να προβεί στην εκδίκαση των υποβληθεισών αιτήσεων κατοίκων της Πάτμου, περί παραχωρήσεως εκτάσεων καταληφθεισών και καλλιεργουμένων πλέον πενταετίας, βάσει του άρθρου 32 του Ν.Δ. 3958 /1959 και αφού συκέφθηκε γνωμοδότησε ως εξής: Πρέπει να παραχωρηθούν εις τους κάτωθι 45 υπάρχουν τα ονόματα αι έναντι ονόματος ενός εκάστου αναγραφόμεναι κατά θέσεις εκτάσεις, έναντι ποσού κατά τετραγωνικό μέτρο εφ όσον αυτές ανήκουν κατά κυριότητα στο Δήμο Πάτμου. Οι τιμές που καθόρισε η επιτροπή ποικίλουν από 0,80 λεπτά της δραχμής ανά τετραγωνικό μέτρο , 1,20 λεπτά , 1,30, 1,50, 1,80 και 2 δρχ, σ αυτούς τους 45. Γνωμοδοτεί δε να μην παραχωρηθούν σε 4 άλλους καθώς και κάνει δεκτές τις παραιτήσεις κάποιων άλλων από τις εδαφικές εκτάσεις που κατείχαν.
Συνολικό ποσό τετραγωνικών μέτρων 94.000 τ.μ. Δηλαδή ότι μπορούσαν να αγοράσουν ή καλύτερα ο Δήμος τους πούλησε τις εκτάσεις ένταντι τιμήματος. Η απόφαση δημοσιεύτηκε στην Κω στις 21 Ιουνίου 1962 και το ακριβές αντίγραφο έγινε στις 13/10/1969.
Οι πωλήσεις των παραπάνω εκτάσεων από το δήμο έγιναν το 1963 και φαίνονται όχι μόνο η πωληθείσα έκταση του δήμου ήταν 122.000 τ.μ. ενώ η κατεχόμενη έκταση από αυτούς ήταν 182.000 τ.μ. Και από δω αρχίζουν τα ερωτήαμτα αφού πούλησε ο Δήμος τόσες εκτάσεις για΄τι δεν αναγράφονται και δεν απεικονίζονται πάνω στο Χάρτη αυτές οι πωλήσεις, αλλά χρωματιζόμενες φαίνονται περιουσία του Δήμου στο περίφημο πια δημοτικό κτηματολόγιο του 1974; και γιατί αφού τα αγόραζαν το 1962 – 1963 ο χάρτης του δημοτικού κτηματολογίου τα οριοθετεί ως δημοτική περιουσία; Όλα λοιπόν τα στοιχεία του δημοτικού κτηματολογίου του 1974 φαίνεται ότι δεν ανταποκρίνονται στην πραγματικότητα και το χειρότερο είναι ότι δεν δηλώθηκε η περιουσία του δήμου το 1996, απλά κάποιοι την επικαλέστηκαν. Και ακόμη δεν έχει πειραχτεί ο χάρτης ως κτηματολόγιο, οπότε και δεν υπάρχει αντιστοιχία με τις εκτάσεις που πωλήθηκαν.
Όσο αφορά το νέο κτηματολόγιο θα έπρεπε τουλάχιστον οι παλιοί σύμβουλοι να γνώριζαν τις πωληθείσες από το δήμο εκτάσεις και να εξαιρούσαν αυτούς που τα αγόρασαν από αυτούς που τα κατεπάτησαν, άλλοτε καλούμενα σπόριμα και άλλοτε ισοβιακά, οπότε εξαφανίστηκαν αφού έγιναν μετά χρησικτησίες, οπότε πέρασαν στην ιδιοκτησία των ιδιωτών.
Καταλήγοντας θα πρέπει να πούμε ότι όλα τα παραπάνω έπρεπε να έχουν τεθεί υπόψη τόσο στο δημοτικό κτηματολόγιο του 1974 όσο και σε αυτό του 1996 για να μη φαίνονται αυτοί που τα αγόρασαν ως καταπατητές και φυσικά, αν εγίνετο σωστή δουλειά να εξαρεθούν των 106 αγωγών που κατετέθησαν από το δήμο. Γι αυτό και η διαχρονική ευθύνη των αιρετών είναι μεγάλη.
Υπάρχει επίσης η υπ αριθ. 11/1992 απόφαση της Δ.Ε.του δήμου Πάτμου στην οποία αναγράφονται τα ακίνητα και οι όροι για την εκμίσθωση των σπορίμων. Περίπου 150 στρέμματα, τα περισσότερα από τα οποία με τη μέθοδο της χρησικτησίας κατακυρώθηκαν ως ιδιοκτησίες ατόμων που αρχικά τα έχαν ενοικιάσει.
Όσο αφορά τις προσπάθειες που γίνονται, τόσο μετά την κοινωνική κατακραυγή, όσο και με τα νομικά θέματα που θα προκύψουν και επειδή ζητήθηκε γνωμοδότηση, για το αν μπορούν ν’ ανακληθούν οι αγωγές τουλάχιστον εκείνων που είχαν αγοράσει από το δήμο της εκτάσεις, καλό θα είναι να συγκληθεί μια επιτροπή η οποία αφού ελέγξει τα συμβόλαια ν αποφασίσει ποια από αυτά πληρούν τις νόμιμες διαδιακασίες και ποια όχι. Αυτή η επιτροπή πρέπει να βάλει στην άκρη, τόσο τους συναισθηματισμούς όσο και την ασύστολη ψηφοθηρία, ούτως ώστε κάνοντας τη σωστή δουλειά, ίσως δεν θα χρειαστεί να αναφωνήσουν: «Στερνή μου γνώση να σ΄είχα πρώτα»
ΥΓ. Τα έγγραφα είναι στην εφημερίδα