Φίλοι και συμμαθητές Δημήτρη και Παύλε.
του Νίκου Μελιανού
Οι τελευταίες τρεις ημέρες ήταν και είναι από τις πιο δύσκολες για όλους εμάς τους παλιούς συμμαθητές σας, οι οποίοι συντετριμμένοι σας είπαμε το τελευταίο αντίο. Είναι αδύνατο να πιστέψουμε ότι ήρθε η στιγμή για να αποχαιρετήσουμε τα παιδιά της ‘’ κλάσης μας ‘’ με τα οποία μοιραστήκαμε τα θρανία του παλιού Γυμνασίου, τα γέλια, τα διαλείμματα, τα παιχνίδια και τα όνειρα μας.
Από τα πρώτα μας σχολικά χρόνια ήσασταν εκεί και θυμάμαι έντονα την καλοσύνη σας, το χαμόγελο σας που φώτιζε την τάξη, αλλά και τη βοήθεια στα Μαθηματικά, καταπληκτικά μυαλά -ο Παύλος περισσότερο –στις εξετάσεις. Περάσαμε μαζί μερικές από τις πιο ξέγνοιαστες στιγμές της ζωής μας, στιγμές που θα μείνουν για πάντα χαραγμένες στη μνήμη και την καρδιά μας.
Ήσασταν υπέροχοι φίλοι, άτομα με αξίες που όλοι εκτιμούσαμε. Ακόμη και όταν μεγαλώσαμε και πήραμε διαφορετικούς δρόμους, η συμμαθητική μας σχέση και η αγάπη μας έμειναν αναλλοίωτες. Κανείς δεν μπορεί να διανοηθεί το κενό που αφήνετε πίσω σας.
Αποχαιρετήσαμε τους παιδικούς μας φίλους και συμμαθητές μας, αλλά θα σας κρατάμε πάντα ζωντανούς στη σκέψη μας, μέσα από όλες αυτές τις όμορφες αναμνήσεις που δημιουργήσαμε μαζί.
Εκ μέρους όλων των συμμαθητών σας, θέλω να εκφράσω τα πιο θερμά μας συλλυπητήρια στις οικογένειες σας, οι οποίες πρέπει να είναι υπερήφανες για τους Ανθρώπους που μεγάλωσαν.
Συμμαθητές και φίλοι Παύλε και Δημήτρη. Είθε να είναι ελαφρύ το χώμα που θα σας σκεπάσει. Θα μας λείψετε πολύ.