Δεν ήταν δυνατό. Δεν ήταν δυνατό, ξαναλέω, τέτοια τού μπάτη δροσερά απαλοφυσήματα, αλλά και μαΐστροι και γραιγολεβάντηδες, που απ’ της Νικαριάς το πέλαο, και της ?νυδρος τα τραχιά τα βράχια, σκαρφαλώνοντας του Μερσινιού τη κοιλαδο – χαράδρα, με χίλια – μύρια αρώματα, της έμπνευσης κεντρίσματα, να μη σκλαβώσουν μια ψυχή σαν του Ιάκωβου Γιαμαίου. Τέτοια ψυχή, σαν του Ιάκωβου ξαναλέω, δεν ήταν δυνατό να μη ρουφήξει τις εμπνεύσεις, από γη και ουρανό και θάλασσα και να μη μας χαρίσει το αριστούργημα: «Βορειοδυτικά της Αποκάλυψης». Το βιβλίο αυτό δεν είναι για μένα τουλάχιστο μια «καινούρια» αποκάλυψη. Ήδη από χρόνια είχα λάβει γνώση και πείρα για το τι θα μπορούσε να «δημιουργήσει» ο Ιάκωβος. Κάποιες συζητήσεις μαζί του, στη βεράντα του, στον Αϊ-Νικόλα, απέναντι από το γραφικό ξερονήσι της «?νυντρος», και η ανάγνωση μερικών από τα ποιήματά του, μου έδωσαν μια καλή γεύση για την «Ποίησή» του. Και ο Ιάκωβος γράφει ποίηση. Και η ποίηση είναι δύσκολο είδος γραφής. Και δυσνόητο. Νιώθεται και με το μυαλό αλλά προ πάντων με την καρδιά. Γι αυτό και ο ίδιος με το δίκιο του, σωστά και πρόσβαρα, αναφέρει στην αφιέρωση του βιβλίου του, ότι είναι «αφιερωμένο σε όσους μπορούν να το νιώσουν». Τώρα πια δεν έχουμε τα παλιά τα αποσπάσματα.Έχουμε ολοκληρωμένη τη «γέννα» της έμπνευσής του σ’ αυτή τη Συλλογή του, που είναι η πρώτη, αλλά ελπίζουμε και ευχόμαστε να «γεννηθούν » κι άλλες, τελειότερες απ’αυτή. Και είμαι βέβαιος πως θα τις έχουμε. [ Και μια διευκρίνιση για τους καλούς αναγνώστες μας: ο Ιάκωβος είναι φίλος, πολύ αγαπητός και «επιστήθιος» μάλιστα θα λέγαμε, αν δεν κινδυνεύαμε να θεωρηθούμε ασεβείς, μιας και ο «όρος» αυτός έχει καθιερωθεί και έχει «καθαγιασθεί» για έναν και Μοναδικό Φίλο, τον γνωστό μας «Επιστήθιο Φίλο » του Χριστού, τον Ιωάννη τον Θεολόγο. Όμως, όπως λέει και η αρχαία ρήση: «Φίλος μεν Πιλάτων φιλτάτη δ’ αλήθεια» είμαι υποχρεωμένος να υπογραμμίσω κάποια πράγματα. Επειδή η αλήθεια είναι πιο αγαπητή και από τον Ιάκωβο, και ο Ιάκωβος από χαρακτήρα Γιαμαίικο δεν αρέσκεται σε φιλοφρονήσεις και κοπλιμέντα, δεν πρόκειται, αγαπητοί μας, να διαπιστώσετε στις παρακάτω γραμμές ούτε υποκειμενισμούς ούτε μεροληψίες. Θα κυριαρχήσει η καθαρή αντικειμενικότητα. ?λλωστε, όπως αναγράφεται και στον επίτιτλο του κειμένου αυτού, είναι μια «Βιβλιοπαρουσίαση» και όχι μια κριτική βιβλίου, αν και μια «Βιβλιοπαρουσίαση» ενέχει πάντα και κάποια δόση κριτικής. ]Ο Ιάκωβος στη Συλλογή του αυτή, βγάζει ό, τι ωραίο απόθεμα έχει μέσα στην ψυχή του και μας το προσφέρει, μυστική «πανδαισία», να μεταλάβουμε. Ζώντας μέσα στο «ερημικό» περιβάλλον του, («τοις ἐρημικοί ζωή μακαρία εστί»), είναι σε συνεχή επικοινωνία και επαφή με τον Δημιουργό του. Συνδιαλέγεται νοερά μαζί του, αναγνωρίζει τη μηδαμινότητά του σαν χοϊκό δημιούργημα και σαν διαχρονικός κληρονόμος της «προγονικής Θείας αποφάσεως». Νιώθει τον εαυτό του «αδελφοποιητό» της θεϊκής Πλάσης (ουρανού, γης, θάλασσας). Βιώνει ερωτιάρικα τη «Γαλήνη» του, ρουφά σαν καματερή μέλισσα το «νέκταρ» του, τα αφομοιώνει και μας τα προσφέρει αφειδώλευτα. Ζει «στον Κόσμο του», αλλά όχι στον . . . κόσμο. Αποφεύγει, ίσως με κάποια δικαιολογημένη καχυποψία, «τα του κόσμου τούτου». Χωμένος κυριολεκτικά μέσα στα χώματα των κτημάτων του, μέσα στο λιοπύρι, αλλά και στο φεγγαρόφωτο, ανάμεσα σ’ αυγερινό κι αποσπερίτη, μιμείται το Δημιουργό του, συνεργάζεται μαζί Του και μας χαρίζει, αν όχι ένα Κόσμο, όπως Εκείνος, αλλά ένα «κόσμημα» . Ας αφήσουμε όμως το φίλο μας τον Ιάκωβο εκεί στη «μονιά» του και στην ηρεμία του, και ας επιχειρήσουμε μια πρόχειρη και βιαστική περιδιάβαση σ’ αυτό που λίγο πιο πάνω χαρακτηρίσαμε σαν «κόσμημα», στην ποιητική Συλλογή του. Δεν θα μιλήσουμε για στιχουργική τεχνική. Δεν μας ενδιαφέρει το «περιέχον», αλλά το «περιεχόμενον», όχι το ρούχο, αλλά αυτό που βρίσκεται μέσα στο ρούχο. ?λλωστε η στιχουργι
