ΕΥΑΡΕΣΤΟΣ ΠΑΡΑ ΘΕΩ ΓΕΝΟΜΕΝΟΣ ΗΓΑΠΗΘΗ ΚΑΙ ΖΩΝ ΜΕΤΑΞΥ ΑΜΑΡΤΩΛΩΝ ΜΕΤΕΤΕΘΗ (Αφού έγινε αρεστός στο Θεό, αυτός τον αγάπησε, και επειδή ζούσε μεταξύ αμαρτωλών πήρε κοντά του) Αγαπητέ φίλε Γιάννη, Θα προτιμούσα αντί αυτού του θλιβερού αποχαιρετισμού να ήμασταν κάπου παραλιακά και να τα λέγαμε, όπως συνέβαινε πριν από αρκετά χρόνια πριν απομείνεις ο μοναδικός και μάλιστα ο καλύτερος τεχνίτης του ΟΤΕ στην Πάτμο και αναλάβεις τόσες πολλές και μεγάλες ευθύνες. Πολλοί θα ήθελαν να σε αποχαιρετήσουν λέγοντας έναν καλό λόγο αλλά πιστεύω ότι δεν βρήκαν το κουράγιο αφού τους έπνιγε ο λυγμός και το κλάμα. Ίσως και εγώ δεν μπορώ, όμως θέλω με αυτές τις λίγες γραμμές να απευθύνω τον τελευταίο χαιρετισμό από την παρέα μας, όχι από υποχρέωση αλλά από καθήκον και αγάπη ανταποδίδοντας έτσι μέρος από αυτή που τόσα χρόνια και τόσα απλόχερα μας χάριζες. Ήσουν καλός ήσουν γλυκός είχες τις χάρες όλες και θεωρώ τον εαυτό μου ευτυχή που ήσουν φίλος μας αγαπημένος και αδελφός μας πεφιλημένος . Σαν κεραυνός εν αιθρία έπεσε στην Πάτμο η είδηση του αδόκητου χαμού σου . Ένα ατυχές για τη ζωή σου συμβάν γέμισε τις καρδιές όλων των Πατμίων με θλίψη. Ανάθεμα την ώρα κατάρα στη στιγμή , έπεσε από την κολόνα το γελαστό παιδί. Ήσουν καλός φίλος , άψογο τεχνίτης, άριστος οικογενειάρχης, συναισθηματικός επαγγελματίας, ευαίσθητος, πάντα με το χαμόγελο ακόμη και όταν είχες προβλήματα τα οποία ήθελες να τα μεταφέρεις στους άλλους. Μια φορά χρειαζόταν κάποιος να καθίσει κοντά σου και αυτό ήταν αρκετό να τον κάνει να διαπιστώσει το μεγαλείο του χαρακτήρα σου. Έπεσες μαχόμενος στο καθήκον.. Παρά τους κινδύνους που εγκυμονούσε το επάγγελμα σου! Ήθελες να έχουν όλοι τηλέφωνο για να μη σου παραπονιούνται.Αυτό στοίχησε τη ζωή σου. Την τόσο πολύτιμη και τόσο απαραίτητη για όλους μας. Δεν δίστασες στο ύψος της κολόνας, άσχετα αν ο πολυκαιρισμός της και η κακιά στιγμή δημιούργησαν πρόβλημα λες και συνωμότησαν με τον χάρο και σου έστησαν ύπουλα καρτέρι και παγίδα θανάτου. Και έφυγες και μας βούτηξες όλους στη θλίψη και στον πόνο. Και μπορεί η εξωτερική και ανεξέλεγκτη βία να σου αλλοίωσε τα χαρακτηριστικά του προσώπου σου , δεν μπόρεσε όμως να αλλοιώσει τα ψυχικά και πνευματικά χαρίσματα που είχες και τα οποία τόσο λείπουν από τη φτωχή κοινωνία μας που έγινε φτωχότερη με το χαμό σου. Αγαπούσες την Πάτμο και όλο τον κόσμο. Και σου ανταπέδωσαν πλουσιοπάροχα αυτή την αγάπη τόσο κατά την παλλαϊκή υποδοχή της σωρού σου από την Ρόδο, όσο και στην πάνδημη εξόδιο ακολουθία και την πορεία προς την τελευταία σου κατοικία. Είπα να μην πάω στο σπίτι σου. Είπα να μην πάω στην κηδεία σου. Μόνο όμως μέχρι τα σκαλιά του Αϊ Νικόλα . Παραπάνω δεν μπόρεσα. Είπα να μην πάω στο νεκροταφείο. Πήγα. Από μακριά όμως. Όχι για κανένα άλλο λόγο αλλά γιατί δεν μπορώ να συνειδητοποιήσω ότι αυτό που σου συνέβη, αλλά και γιατί θέλω να κρατήσω ζωντανή και αναλλοίωτη την εικόνα και τη μορφή σου, όπως ακριβώς την ήξερα, και τη γνώριζα με το αγγελικό χαμόγελο και το γελαστό και όμορφο πρόσωπο που αντανακλούσε τον εσωτερικό σου κόσμο. Ήθελα να σε αποχαιρετήσω στην εκκλησία αλλά δεν θα άντεχα. Και τώρα που τα γράφω αυτά , λίγες ώρες μετά το τραγικό συμβάν δεν είναι πάλι εύκολο αφού τα δάκρυα έχουν πλημμυρίσει τα μάτια μου και βρέχουν το χαρτί. Είναι φίλε Γιάννη, Γιαννάκη σαν να σε ακούω να μου λες όποτε με έβλεπες : Είσαι καλά παλικαράκι μου, βασιλιά μου; Αλλά το ίδιο έλεγες σε όλους σε όλους. Δεν χάλαγες χατίρι κανενός και είναι απορίας άξιο το πώς προλάβαινες και εξυπηρετούσες επαγγελματικά όλους όσους χρειάζονταν τη βοήθεια σου. Γι αυτό και η απώλεια σου είναι διπλή για το νησί μας . Φέρνοντας το μυαλό μου πίσω 35 χρόνια φοιτητής όντας στο πανεπιστήμιο Ιωαννίνων θυμάμαι που με φιλοξενούσες στο σπίτι σου στην οδό Αριστείδου στην Καλλιθέα και με κέρναγες πατσά στο πατσατζίδικο ΛΕΥΚΟΣ ΠΥΡΓΟΣ όπου εργαζόσουν παράλληλα με τις σπουδές σου τις οποίες έκανες και στενοχωριόσουν όταν δεν ερχόμουν. Έ
