Η Ακρόπολις της Ορθοδοξίας, το Εργαστήριον της Αρετής, το ?γιον Όρος, εκεί όπου “Αι αύραι της Χάριτος ριπίζουν τα ευσκιόφυλλα δένδρα τα πεφυτευμένα παρά τας διεξόδους των υδάτων” και παναρμονίως δια του μυστικού θροΐσματος υμνούν την Παντάνασσα, την Πορταϊτισσα, την Γοργοϋπήκοο, την Ακένωτο Πηγή του Ελέους, την Παναγία μας, βάλλεται με τις όλως αδικαιολόγητες απόπειρες για την κατάργηση του θεσμού του αβάτου.Στο ?γιο Όρος, από το οποίο αναβλύζει το άρωμα της Ορθοδοξίας και της πατρώας Ευσέβειας των προαπελθόντων και σημερινών εν ασκήσει διαλαμψάντων Αγίων Πατέρων και Γερόντων, επικρατεί το γυναικείο άβατο, το οποίον δεν στρέφεται εναντίον των γυναικών, όπως ισχυρίζονται ορισμένοι. ?λλωστε, όπως είναι ήδη γνωστό, ο ?θως εξυμνείται ως το “Περιβόλι της Παναγίας” και κατά ποικίλους τρόπους προβάλλει κατ’ εξοχήν την Θεοτόκο ως πρότυπο πραγματοποίησης της γνήσιας ιδέας του “αιωνίου θήλεος”, η οποία πρέπει να εμπνέει κάθε γυναίκα και να είναι το θεμέλιο κάθε υγιούς “φεμινιστικής” κινήσεως. Η Θεοτόκος είναι το άξιο προς μίμηση από όλους ανεξαιρέτως τους Χριστιανούς πρότυπο της ζώσας πίστεως, της βαθιάς ταπεινοφροσύνης, της ηθικής, της αγιότητας, της καθαρότητας.Ιστορικώς το άβατο είναι ησυχαστική πρακτική εφαρμοσθείσα από της αρχής της γενέσεως του Μοναχισμού. Η γυναίκα δεν θεωρείται “μίασμα”, όπως λανθασμένα ή εσκεμμένα ισχυρίζονται οι ξένοι και άγευστοι της Παραδόσεως της καθ’ ημάς Ανατολής, αλλά πρόσκομμα στην πνευματική ανέλιξη του Μοναχού, εφόσον η ιδιαιτερότητα του αγώνος του περιλαμβάνει μεταξύ των άλλων την υπέρβαση των φυσικών ανθρωπίνων σχέσεων με μόνο σκοπό πάντα την θέωση του ανθρώπου. Η Εκκλησία λαβούσα μέριμνα για την κατοχύρωση του αβάτου θωράκισε αυτό νομοκανονικά στην Β, στην εν Τρούλλω ΣΤ και στην Ζ Οικουμενική Σύνοδο. Η δε Ελληνική Πολιτεία αναγνώρισε συνταγματικώς το ιδιάζον καθεστώς του Αγιωνύμου Όρους και βεβαίως τον θεσμό του αβάτου.Το όλο ζήτημα του αβάτου δεν σχετίζεται με το ζήτημα της ισότητας των δύο φύλων, αλλά σχετίζεται με τη μακραίωνη και υπερχιλιετή Παράδοση, που ερείδεται στο δικαίωμα των Μοναχών να ορίζουν “τα του οίκου των”. Σύμφωνα με το Τυπικό του Αγίου Αθανασίου του Αθωνίτη “εν Αγίω Όρει, ίνα μηδέ τοις οφθαλμοίς υποχραίνωνται οι Μοναχοί τη του θήλεος θεωρία, η απαγόρευσις εισόδου παντός θηλέω, αυστηρότατα μέχρι σήμερα τηρουμένη, “επεξετάθη μέχρι των ζώων”.To ?γιον Όρος δεν είναι ούτε τουριστικό θέρετρο, ούτε χώρος αναψυχής ούτε μουσείο. Είναι υπερχιλιετής ζώσα και ενεργής ορθόδοξος μοναστική Πολιτεία με τεραστία και ανυπολόγιστη προσφορά προς την Ορθόδοξη Πνευματικότητα, τον πολιτισμό, τις τέχνες, την παιδεία, την περιφρούρηση και την προβολή των εθνικών συμφερόντων μας κ.τ.λ.Κανένας δεν μπορεί να επιβάλει στον άλλον να μπει στο σπίτι του φασιστικώ τω τρόπω. Το άβατο λοιπόν είναι ζήτημα όχι μόνο θρησκευτικό αλλά και πολιτικό που στηρίζεται στο δικαίωμα της ελευθερίας. Δεν μπορούν οι θιασώται της καταργήσεως του αβάτου του Αγίου Όρους να ισχυρίζονται πως είναι πρόβλημα ισότητος των δύο φύλων και καταπάτηση των ελευθεριών της γυναικός. Με το σκεπτικό αυτό θα ισχυριστούν ότι δικαίωμα εκλογής στον Θρόνο του Οικουμενικού Πατριαρχείου ή και του Πάπα της Ρώμης, (μια και αναφερόμεθα στις χώρες τις Ευρωπαϊκής Ενώσεως, την πλειοψηφία της οποίας έχουν οι Καθολικοί), θα πρέπει να έχουν και οι γυναίκες. Μήπως θα ισχυριστούν ότι η απαγόρευση της εισόδου σε χώρους υψίστης εθνικής ασφαλείας, ως είναι οι στρατιωτικές βάσεις, τα στρατόπεδα κ.τ.λ., στους οποίους επιτρέπεται η είσοδος μόνον στους αρμοδίους, είναι καταπάτηση των ελευθεριών των υπολοίπων;Τούτες οι θεωρίες είναι απότοκα των δυτικώς σκεπτομένων ανθρώπων, ξένων ουσιαστικώς προς την Παράδοση του Γένους μας, η οποία μας ζωοποιεί χιλιάδες χρόνια τώρα.Ο Καθηγούμενος και Πατριαρχικός Έξαρχος Πάτμου Αρχιμανδρίτης Αντίπάς μετά της εν Χριστώ Αδελφότητος της Μεγάλης Μονής του Ευαγγελιστού Ιωάννου του Θεολόγου και συμπάσης της
