Περνώντας την είσοδο της Ιεράς Μονής Ευαγγελισμού Μητρός Ηγαπημένου, αισθάνεσαι υπερβατικά. Εμείς νοιώθαμε ευτυχισμένοι, γιατί σε λίγο θα συναντούσαμε την ηγουμένη Χρυστονύμφη που επί 45 χρόνια υπηρετεί τον Θεό στο λίκνο αυτό της πίστης και της διάπλασης. Η συζήτηση μας περιστράφηκε σε θέματα που έχουν σχέση με το Μοναστήρι, και την παρουσιάζουμε χωρίς την παρεμβολή των ερωτήσεων.“Αναζητώντας την αίσθηση της Παρουσίας του Θεού στην ζωή τους και της αδιαλείπτου κοινωνίας μετ’ αυτού, ζούν κι εργάζονται οι αδελφές της Ιεράς Μονής Ευαγγελισμού Πάτμου.’’Σε έναν κόσμο διαρκώς μεταβαλλόμενο, εκείνες στηρίζονται και προτείνουν το μοναδικό σταθερό σημείο της ζωής μας, που είναι ο Χριστός, η Εκκλησία Του, ο Λόγος και η ζωή Του.Ο χριστιανισμός δεν είναι απλά μια φιλοσοφία, μια άλλη πρόταση ζωής, για να γίνει ο άνθρωπος ηθικότερος και καλύτερος. Ο χριστιανισμός δεν είναι τρόπο ζωής, είναι η ίδια η ζωή.Έτσι βιώνοντας γνήσια και συνειδητά την εν Χριστώ ζωή, συμμετέχοντας, δηλαδή στ’ αγιαστικά μυστήρια της Εκκλησίας μας και ιδιαίτερα στα μυστήρια της συμφιλιώσεως μας με τον Θεό (εξομολόγηση και Θεία Κοινωνία), λαμβάνομε χάρη και φωτισμό.Τότε ζούμε το θαύμα της προσωπικής μας Μεταμορφώσεως, το μεγαλείο της αναζήτησης και της συνάντησης με το Θείο.Ο Θεός, όσο Τον πλησιάζουμε με καρδία καθαρά στο λουτρό της εξομολογήσεως, τόσο μας αποκαλύπτεται και το σπουδαιότερο, τόσο περισσότερο στερεώνει μέσα μας την πεποίθηση της Υπάρξεως Του. Όσο τον αναζητούμε διά της Προσευχής και της συχνής Θείας Κοινωνίας, τόσο περισσότερο φωτίζει και διευρύνει τους νοητούς οφθαλμούς της ψυχής μας και έτσι απολαμβάνουμε το θαύμα, και την αίσθηση της Παρουσίας του Θεού στη ζωή μας.Ο σημερινός άνθρωπος, δυστυχώς, βρίσκεται εγκλωβισμένος σ’ έναν αδυσώπητο ρυθμό και τρόπο ζωής. Εγκλωβισμένος μέσα στο κυνήγι του κέρδους και των ανέσεων “απώλεσεν άνθρωπον”. Δεν έχει πια χρόνο ν’ ασχοληθεί με την ύπαρξη του, όχι μόνο με το οικογενειακό, φιλικό ή κοινωνικό του περιβάλλον, αλλά ούτε με τον ίδιο τον εαυτό του. Αγχωμένος προσπαθεί απλά να επιβιώσει χαμένος στις μέριμνες και στην πολυπλοκότητα της καθημερινής του πρακτικής. Αγχωμένος και ανειρήνευτος βρίσκεται κάποια στιγμή μπροστά στην τραγική αλήθεια “ Η ζωή χάθηκε στο κυνήγι της ματαιότητας” Και αυτό γιατί ; Διότι έλειψε ο Θεός, η Ειρήνη από την ζωή του. Η λέξη ειρήνη προέρχεται από το ρήμα “αραρίσκω” που σημαίνει “βάζω τα πράγματα σε σειρά, σε τάξη”. Ο Θεός λοιπόν είναι Θεός τάξεως και Ειρήνης και γι’ αυτό απουσιάζει από τον σημερινό κόσμο της αταξίας και του ανταγωνισμού.Ο άνθρωπος του Χριστού ειρηνεύει πρώτα με τον εαυτό του, έπειτα γίνεται ειρηνοποιός στην οικογένεια και το ευρύτερο κοινωνικό του περιβάλλον. Επιτρέπει στον εαυτό του την αυτοεξέταση, την εντόπιση και ανάληψη των ευθυνών και των λαθών του, ζητά και δέχεται εύκολα από όλους τη συγνώμη.Πόση ομορφιά κρύβουν αληθινά αυτές οι μικρές καθημερινές ευκαιρίες για καταλλαγή, για συνδιαλλαγή με τον ή την σύζυγο, τα παιδιά, τον γείτονα ή τον συνάδελφο. Μια μικρή παραδοχή ενός λάθους πόσο ελαφρύνει την ψυχή πόση χάρη ελκύει από τον ουρανό. Σπάει τα σιδηρά δεσμά του εγωισμού, της φιλαυτίας της ανθρωπαρέσκειας και πληρώνει τον άνθρωπο από χαρά ταπείνωση, αγάπη, ειρήνη. Κι αυτά τα βιώματα είναι μόνο η αρχή όσων ξεκινούν να ζήσουν με τον Χριστό και για τον Χριστό.Η Εκκλησία περιμένει τον πιστό για να τον απαλλάξει απ’ τα πάθη, που σκοτίζουν το νου και την ψυχή του. Η Εκκλησία απελευθερώνει και δεν υποδουλώνει. Δούλος μένει όποιος επιμένει εγωιστικά στο θέλημα του και δεν εγγίζει με πνεύμα μαθητείας και νίκης ταπεινώσεως τον Εσταυρωμένο Κύριο.Όποιος θελήσει όμως να σταυρώσει τα πάθη και τις αδυναμίες του ταπεινά και ήσυχα, μεταμορφώνεται σε άνθρωπο του φωτός.Και οι αδελφές του Ευαγγελισμού αγωνίζονται να βιώσουν τη μοναστική ασκητική ζωή και παράδοση όπως την
