Είμαι μαθητής της Ε΄ Δημοτικού και φέτος αποφασίσαμε με την οικογένειά μου να περάσουμε το Πάσχα στο νησί σας που το επισκεπτόμαστε κάθε καλοκαίρι και μας αρέσει πολύ. Πραγματικά οι γονείς μου ζήσανε κάτι διαφορετικό τις μέρες της Μεγάλης Εβδομάδας στο νησί, αλλά εγώ, σαν παιδί, περίμενα το πανηγύρι που άκουσα ότι γίνεται εκεί την δεύτερη μέρα του Πάσχα. Ο πατέρας μου που το έζησε κάποια χρονιά, μου το περιέγραψε τόσο όμορφα που καταλαβαίνετε πως αισθάνθηκα όταν πληροφορήθηκα ότι φέτος δεν θα γινόταν γιατί δεν υπήρχαν χρήματα. Σκέτη απογοήτευση ένοιωσα. Νόμισα ότι ήταν ψέμα και άρχισα να ρωτάω διάφορους στο νησί που μου απαντούσαν αρνητικά με κατεβασμένο το κεφάλι. Δεν μπορούσα να σκεφτώ ότι έγινε αυτό σε μένα που ήρθα πρώτη φορά στο νησί μέρες του Πάσχα. Από την άλλη άκουγα την μητέρα μου να λέει ότι το Πάσχα συνοδεύεται από χορό και τραγούδι. Πώς αλλιώς να νιώσουμε την Ανάσταση του Χριστού που μας έμαθε η δασκάλα χωρίς να την γιορτάσουμε; Οι μεγάλοι μπορεί να θέλανε φαγητά και ποτά, εγώ το μόνο που ήθελα ήταν να ακούσω τραγούδια και να δω τους ανθρώπους να χορεύουν όλοι μαζί. Λυπάμαι για αυτή την ατυχία μου, αλλά μου χαλάσανε την πασχαλιάτικη εικόνα και αλίμονο σε αυτούς που φταίνε…Φαίνεται ότι η Ανάσταση δεν έγινε γι’ αυτούς, ίσως να μη τους αγγίζει το γεγονός, ίσως όλα να τα μετράνε με λεφτά. Ο Χριστός Ανέστη αλλά στο νησί της Πάτμου δεν χάρηκε κανείς όπως φάνηκε, αντίθετα με την Σύμη που το γλέντησε και το γιόρτασε με γλέντι και φαγητό, όπως μου είπε μια συμμαθήτρια μου που πήγε εκεί Παναγιώτης Ν. Ράπτης Μαθητής 8ου Δημ. Σχολείου Ρόδου
