Αγαπητά Πατμιακά Χρονικά,Παίρνω το θάρρος να σας εκθέσω με την παρούσα κάποιες σκέψεις και παράλληλα να υποβάλω ένα αίτημα σχετικά με μία δραστηριότητα που έχει αναπτυχθεί στο χώρο του σχολείου, στην οποία αυτόκλητα έχω αναμιχθεί και η ίδια…Είναι γεγονός πως η οικογένεια και το σχολείο δίνουν στα παιδιά μας τα πρώτα τους εφόδια για να βγουν στην κοινωνία. Η αγάπη και ο σεβασμός προς τη φύση και το περιβάλλον είναι ίσως το πιο σημαντικό μήνυμα και το πιο ισχυρό εφόδιο που αυτή τη στιγμή μπορεί να τους προσφέρει το σχολείο, αφού ισοδυναμεί με την αγάπη και το σεβασμό προς την ίδια τη ζωή. Ένα μεγάλο κομμάτι της ημέρας οι μαθητές το περνούν μέσα στο χώρο του σχολείου. Σχολικό περιβάλλον όμορφο, προσεγμένο και καθαρό προδιαθέτει ανάλογα και διευκολύνει την εκπαιδευτική διαδικασία. Η δημιουργία και η διατήρηση ενός τέτοιου περιβάλλοντος αποτελεί το σημαντικότερο ίσως τμήμα αυτής της διαδικασίας, γι` αυτό και είναι απαραίτητο να συμβάλλουν σ` αυτό και οι ίδιοι οι μαθητές. Συχνά απαιτείται η ανάληψη ιδιωτικής πρωτοβουλίας, ιδίως σε μικρά μέρη, όπως το δικό μας, όπου τα μέσα είναι λιγοστά. Η προσπάθεια όμως αυτή μπορεί να ευδοκιμήσει, μόνο με τη συνδρομή τοπικής κοινωνίας και αρχών. Η ιδέα ξεκίνησε στο πλαίσιο δράσης Περιβαλλοντικής Ομάδας των τριών σχολείων της Πάτμου -Γυμνασίου, Ενιαίου Λυκείου και Τ.Ε.Ε.- και ήδη έχει μεταβληθεί σε μία καθημερινότητα για κάποιους καθηγητές και σε ευχάριστο θέαμα για ολόκληρη την εκπαιδευτική κοινότητα. Ο λόγος για το αλσύλιο, που δημιουργήθηκε τον περασμένο χειμώνα και προσπαθεί αθόρυβα ν` αναστηθεί στον αδιαμόρφωτο λόφο του σχολικού συγκροτήματος…Ο Δήμος Πάτμου διέθεσε τούγιες, πεύκα και κυπαρίσσια και τις πρώτες μέρες μαθητές και καθηγητές επιδόθηκαν με πάθος στη δενδροφύτευση. Με τον καιρό, το ενδιαφέρον ατόνησε και επιστρατεύθηκαν ανταλλάγματα, του τύπου: Να χάσουμε μάθημα, για να κάνουμε δενδροφύτευση. Το μάθημα όμως που έπαιρναν τελικά οι μαθητές μέσα από αυτή τη διαδικασία ήταν ίσως το πιο σημαντικό από όσα περιλαμβάνονται στα ωρολόγια προγράμματα μαθημάτων: Πολύ σύντομα άρχισαν να εκτιμούν τον κόπο και το χρόνο που απαιτούνται για τη δημιουργία αυτού που τόσο εύκολα έχουμε μάθει να κακοποιούμε και να καταστρέφουμε΄ του δάσους ή του άλσους, όπως στην περίπτωσή μας. Ογδόντα δύο (82) πευκάκια ξεφύτρωσαν στο λόφο πάνω από το σχολείο. Ντελικάτες τούγιες και στυλάτα κυπαρίσσια αγκάλιασαν μαντρότοιχους και διαζώματα, που προετοίμασε εργάτης, τον οποίο διέθεσε ο Δήμος. Βολβοί, γεράνια και μερικά καλλωπιστικά φυτά εμφανίσθηκαν στα παρτέρια που παλιότερα φιλοξενούσαν σκουπίδια και ξερόχορτα. Πέντε λιλιπούτειες βελανιδιές, που μεταφέρθηκαν από τους Θρακομακεδόνες, αγωνίζονται -με τη σειρά τους- να κερδίσουν το δικαίωμα να δεσπόζουν -σε μερικές δεκαετίες- στο χώρο της πίσω, αναξιοποίητης ακόμη, πρασιάς.Δέντρα και φυτά στην αρχή ποτίζονταν με το παλιό λάστιχο του σχολείου, κάθε δυο – τρεις ημέρες. Όπου δεν έφτανε το λάστιχο, το νερό μεταφέρονταν με κουβάδες και έναν τενεκέ. Την προσπάθεια διευκόλυνε κατά πολύ η ιδιωτική πρωτοβουλία, η οποία κρίθηκε απαραίτητη, όταν διαλύθηκε ο τενεκές… Δεν χρειάστηκε, παρά μια μικρή συνδρομή από πλευράς των καθηγητών των τριών σχολείων, για να συγκεντρωθεί ένα μικρό χρηματικό ποσό, το οποίο ενισχύθηκε αρκετά από την προσφορά του πρώην μαθητή του Τ.Ε.Ε. Πάτμου Παντελή Ευγενικού και το οποίο ήταν αρκετό για την εξασφάλιση μόνιμου δικτύου ποτίσματος των 82 πεύκων. Καθηγητές και μαθητές εγκατέστησαν το δίκτυο, το οποίο λειτουργεί ήδη χωρίς προβλήματα από το περασμένο Πάσχα. Με μια δεύτερη οικονομική βοήθεια από πλευράς των εκπαιδευτικών, της Π.Ο. του Τ.Ε.Ε. Πάτμου 2004-2005 που είχε σαν θέμα τα λιμάνια και της μητέρας μαθητή που έτυχε να πληροφορηθεί και συνέβαλε οικονομικά στην προσπάθεια, της κ. Αργυρούλας Κωνσταντά, εξασφαλίσθηκε και τέθηκε σε λειτουργία ανάλογο δίκτυο και για τα δέντρα και φυτά των διαζωμάτων. Επιπλέον, αγοράστηκαν και φυτεύτηκαν αρκετά ακόμη λουλούδια και καλλωπιστικά
