ON THE ROAD ΠΑΤΜΙΟΝ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟ ΚΕΝΤΡΟ Εγκαίνια έκθεσης 31/7/2016 ώρα 19:30. Θα διαρκέσει έως 09/8/2016 . Η Randa Bishop ξετυλίγει τις αναμνήσεις της στις υπέροχες φωτογραφίες που θα εκθέσει στο ΠΑΤΜΙΟΝ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟ ΚΕΝΤΡΟ . Η Randa είναι Αμερικανίδα παντρεμένη με Πάτμιο και μοιράζει τις βιωματικές της αναζητήσεις μεταξύ Πάτμου και Νέας Υόρκης.
Tην Randa Bishop σίγουρα τη γνωρίζετε όλοι και αξίζει να διαβάσετε πως έγινε φωτογράφος .
ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΕΣ ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ ΤΗΣ RANDA BISHOP
ΚΑΛΟΤΥΧΙΑ ΚΑΙ ΜΑΝΙΑ ΓΙΑ ΤΑΞΙΔΙΑ
Κανείς δεν γνωρίζει πως ένα μικρό συμβάν μπορεί να του ορίσει το δρόμο του πεπρωμένου του. Το σίγουρο είναι πως η καλοτυχία και η μανία μου για ταξίδια έπαιξαν σπουδαίο ρόλο στο να γίνω μία φωτογράφος. Αλλά, για ένα λεπτό, βιάζομαι!
Όλα ξεκίνησαν την πρώτη ημέρα κάποιας απεργίας του μετρό στην Ν. Υόρκη. Ήταν η πρώτη μου μέρα σε νέα δουλειά. Κάποιοι καλοί φίλοι του πατέρα μου με είχαν γνωρίσει στον Basil Zacharis , που με προσέλαβε ως Βοηθητικό Στέλεχος στα γραφεία της Chandris Lines στη Νέας Υόρκη, μία εταιρεία Ελληνικών Κρουαζιεροπλοίων. Στη συνέχεια πήρα προαγωγή ως Διευθύντρια Δημοσίων Σχέσεων και Διαφήμισης, και εργάστηκα για περίπου 10 χρόνια.
Όταν οι γραμμές Chandris έκλεισαν τα γραφεία τους, και αφού αποφοίτησα από το Πανεπιστήμιο της Νέας Υόρκης με Μάστερ στη Διοίκηση Επιχειρήσεων, εργάστηκα για μερικά χρόνια ως Διευθύνων Προϊόντων στο επιβατηγό πλοίο QE2, στις ακτοπλοϊκές γραμμές Gunard.
Έπειτα η μανία για ταξίδια με χτύπησε σαν κεραυνός. Άφησα το μάρκετιγκ, και έβαλα πλώρη για την Νότια Αμερική, όπου εργάστηκα σε κάποιο αμερικανικό περιοδικό, ως αρθρογράφος.
Στο Ρεσίφε της Βραζιλίας, επιβιβάστηκα στο αεροπλάνο κάνοντας κάνοντας μια πτήση με συνεχόμενες στάσεις ως το Μανάου, τη μητρόπολη του βραζιλιάνικου Αμαζονίου την όγδοη μεγαλύτερη πόλη της Βραζιλίας και το σημαντικότερο οικονομικό κέντρο του Αμαζονικού Δάσους. Γνωρίστηκα με τον πιλότο του σκάφους που συζητούσε με έναν κοντό κύριο που κάπνιζε πούρο.
Εμείς, ο άνδρας με το πούρο, ο πιλότος, το πλήρωμα και οι περισσότεροι επιβαίνοντες, πέρασαν την νύχτα στο μοναδικό αξιοπρεπές ξενοδοχείο του Μανάου.
Την επόμενη ημέρα, κατά τη διάρκεια μιας ξενάγησης, πέσαμε επάνω στον κύριο με το πούρο, που αμέσως κούνησε ψηλά τα χέρια του, κάνοντας του νόημα να τον ακολουθήσει μέσα σε ένα κατάστημα. Αγόρασε μια μικρή κάμερα, μου την έδωσε για να τον βγάλω φωτογραφία και έπειτα μου είπε να κρατήσω!!! Και έτσι λοιπόν ξεκίνησε η καριέρα μου ως φωτογράφος.
Έχω περάσει σχεδόν όλη μου τη ζωή να φωτογραφίζω ταξιδιωτικούς προορισμούς ανά τον κόσμο για περιοδικά και εικονογραφημένα βιβλία.
Η πρώτη μου επίσκεψη στην Πάτμο ήταν το 1961, όταν η μητέρα μου και εγώ ανεβήκαμε στη Χώρα από τον παλιό δρόμο με το γαϊδουράκι για να επισκεφθούμε το Μοναστήρι του Αγ. Ιωάννου.
Η δουλειά μου με τον Chandris, με έφερε στην Ελλάδα αρκετές φορές. Το καλοκαίρι του 1978 και όντας σε εργασία για περιοδικό, βρέθηκα στην Αθήνα όπου και συναντήθηκα με τον Basil Zacharis ο οποίος με προσκάλεσε στην Πάτμο στο σπίτι του στη Χώρα.
Στο μυστικιστικό, πανέμορφο αυτό νησί, η καρδιά μου ζωντάνεψε, και από τότε, όποτε φεύγω από την Πάτμο, η καρδιά μου με καλεί να επιστρέψω, ξανά και ξανά.
Ευγνωμονώ μερικούς κατοίκους της Πάτμου, που το 1988 υποστήριξαν οικονομικά την φωτογραφική μου έκθεση 40 φωτογραφιών της Πάτμου, στο Πολιτιστικό Κέντρο Αθηνών εν λόγω της επετείου για τα 900 χρόνια της Μονής τους Αγ. Ιωάννου. Η έκθεση ξανά παρουσιάστηκε το 1990 στ Καθεδρικό ναό του Αγ. Ιωάννη στην Ν. Υόρκη, μια μεγάλη τουριστική ατραξιόν με άπειρους επισκέπτες, καθημερινά. Επίσης, παρουσιάστηκε και στην γκαλερί “Zygos” της Ουάσιγκτον.
Τελικά, η έκθεση επέστρεψε στην Πάτμο και παρουσιάστηκε στο Θησαυροφυλάκιο του Μοναστηριού για επτά χρόνια. Το εστιατόριο «Περιγιάλι» που βρίσκεται στην Ν. Υόρκη επί 15 χρόνια έκθετε 12 από τις φωτογραφίες αυτές. Από το 1995 μέχρι το 2015, για 15 χρόνια το Ξενοδοχείο Σκάλα έχει φιλοξενήσει αυτές τις φωτογραφίες.
Ευχαριστώ ιδιαίτερα τη μητέρα μου, Frances, που υποστήριξε την επιθυμία μου να γίνω φωτογράφος και να αποκτήσω ένα μικρό σπίτι στη Χώρα της Πάτμου.
Ευγνωμονώ τον άνδρα μου, Μιχάλη Ζαχαρίου, όλη την οικογένειά μου, που πραγματικά αναγνώριζουν την ανάγκη μου να συνεχίζω να βγάζω φωτογραφίες για όλη μου τη ζωή.
