Πραγματοποιήθηκε και φέτος ο εσπερινός στο εκκλησάκι του αγίου Κωνσταντίνου στο Καστέλι παρουσία πολλών κατοίκων, ενώ και την επομένη ο αριθμός αυτών που παραβρέθηκαν στη λειτουργία ήταν αρκετά σημαντικός. Τον εσπερινό τέλεσαν οι ιερείς π. Γεώργιος Λούπος, π. Ισίδωρος Ψαρρός, και π. Πολύκαρπος Γρύλλης.
Ο χώρος ήταν πολύ επιμελημένος και αυτό οφείλεται στις άοκνες και επί 365 ημέρες το χρόνο συνεχείς προσπάθειες του έχοντος την ευθύνη Παντελή Μελιανού, του πρ. δασκάλου, που με ελλιπή μέσα έχει φτιάξει ένα μικρό Παράδεισο.
Στο τέλος προσφέρθηκε ο καθιερωμένος καφές με τα κουλουράκια και τις τυρόπιττες, ενώ και τα γλυκά είχαν την τιμητική τους, μετά βέβαια και το μοίρασμα του Άρτου. Μόλις άρχισε να σουρουπώνει ξεκίνησε η επιστροφή σχηματίζοντας μια ανθρώπινη αλυσίδα, με τους περισσότερους να κοιτάζουν στους γυμνούς βράχους κατάλοιπα μιας εποχής την οποία δυστυχώς οι Πάτμιοι για πολλούς και διαφόρους λόγους έχουν βάλει στο περιθώριο, ενώ θα μπορούσε να έχει αξιοποιηθεί επ’ ωφελεία της Πάτμου και της ιστορίας της.
Αυτόματα ήρθαν στο μυαλό μου οι στίχοι του ποιήματος του Σεφέρη ‘’ επί ασπαλάθων ‘’ Απόμακρα οι αρχαίες κολόνες, χορδές μιας άρπας αντηχούν ακόμη. Είναι η απόδειξη ότι η αρχαιότητα εξακολουθεί να ζει μέσα στο παρόν. Γιαυτό οι αρχαίες πέτρες της Ακρόπολης θυμίζουν το αρχαίο όργανο που παίζει μουσική σύμφωνα και με τον ποιητή, δηλαδή βλέποντας και ακούγοντας την αρχαία κληρονομιά.
Φυσικά πολλοί φταίνε, κανείς όμως δεν ευθύνεται. Και δεν είναι η πρώτη φορά, αλλά ούτε θα είναι και η τελευταία.
