Φωτό: Βασιλόπιτα από το Ζαχαροπλαστείο “Χριστόδουλος”
του Νίκου Μελιανού
Σε κάθε νέα χρονιά ονειρευόμαστε και σχεδιάζουμε ή επανασχεδιάζουμε τη ζωή μας ,όμως πολλές φορές μένει μόνο ο ενθουσιασμός αφού σχεδόν τίποτα δεν αλλάζει. Αυτά τα σχέδια συνήθως γίνονται κάθε παραμονή πρωτοχρονιάς ,είναι όμως ικανά παρά το γιορτινό των ημερών , να κάνει αρκετά άτομα να μελαγχολήσουν .Και αυτό γιατί κάνοντας μια αναδρομική ενδοσκόπηση στη χρονιά που πέρασε, διαπιστώνουν ότι αυτός ο χρόνος ήταν μια απώλεια για αυτούς ,αφού πιθανόν και ελλείψει στόχων ,πέρασε από μπροστά τους με μεγάλη ταχύτητα χωρίς να το καταλάβουν.
Κάποιοι άλλοι στεναχωριούνται και λυπούνται για όλα όσα ήθελαν ή θα ήθελαν να κάνουν και τελικά δεν έκαναν επειδή διαρκώς τα ανέβαλαν, πιστεύοντας ότι υπάρχει ακόμη χρόνος, όμως αυτός ο χρόνος έφυγε και φεύγει πολύ γρήγορα και ολοένα αδειάζει η κλεψύδρα της ζωής ,κάνοντάς τον να λιγοστεύει.
Για άλλους η πρωτοχρονιά σημαίνει πάντα ένα καινούργιο ξεκίνημα ,για άλλους είναι μια μέρα σαν τις άλλες, ενώ κάποιοι άλλοι καταμετρώντας τα λάθη τους οριοθετούν τους νέους στόχους τους ,ελπίζοντας να τους πραγματοποιήσουν τη νέα χρονιά .Άλλοι ,άλλοι ,άλλοι………..
Πολλά και ποικίλα συναισθήματα γεννιούνται στους ανθρώπους αυτήν την ιδιαίτερη βραδιά της πρωτοχρονιάς. Από τους πιο υπεραισιόδοξους έως τους κατά συγκυρία……… γρουσούζηδες. Ανατέλλοντας λοιπόν ο νέος χρόνος του φορτώνουν όλες τις προσδοκίες τους περιμένοντας να ικανοποιήσει όσα δεν ικανοποίησαν οι προηγούμενοι. Και φυσικά αν δε γίνει και αυτό, θα τον αποκαλέσουν κακό χρόνο-κακο χρόνο να έχεις λέμε σε αυτούς που …… αγαπάμε πολύ ή κακός και ψυχρός ο χρόνος σου, ενώ δεν παραλείπουν να καταφερθούν εναντίον αυτού ή αυτών που τους έκαναν ποδαρικό, εναντίον όλων των άλλων ,αλλά ποτέ δε θα αποδώσουν ευθύνες στον εαυτό τους.
Έτσι λοιπόν ξεκινά πάντα η νέα χρονιά με την ανταλλαγή ευχών και με τυποποιημένα μηνύματα για να βγάλουν από πάνω τους την υποχρέωση ,περιμένοντας να τις επαναλάβουν και τον επόμενο χρόνο χωρίς καμία παραλλαγή.
Χωρίς αμφιβολία οι ευχές, έστω και τυπικές ή τυποποιημένες ,είναι πάντοτε ευπρόσδεκτες όταν εκφράζουν το ενδιαφέρον μας προς τους άλλους και όχι την απάντηση σε μια τυπική κοινωνική υποχρέωση .Σήμερα δε βρισκόμαστε σε μια κρίσιμη καμπή της ανθρώπινης ιστορίας ,αντιμετωπίζοντας τον κίνδυνο της άμεσης και ολοκληρωτικής καταστροφής και δυστυχώς από αυτόν τον κίνδυνο δε θα μας σώσουν οι πρωτοχρονιάτικες ευχές και τα ξόρκια και αν δε στηρίξει ο ένας τον άλλο θα βαδίσουμε προς τον γκρεμό και την ολοκληρωτική καταστροφή.
Είναι καλές οι πρωτοχρονιάτικες ευχές ,κυρίως όταν αυτές αφορούν την ειρήνη την οποία δε θα φέρει μόνο ο καινούργιος χρόνος γιατί απλά δεν είναι πρωτοχρονιάτικο δώρο .Είναι δικαίωμα που πρέπει να το απαιτήσουμε και να το επιβάλουμε ως έθνη και ως πολίτες της γης, έχοντας την υποχρέωση απέναντι στα παιδιά μας αλλά και στους εαυτούς μας .Οι ευχές είναι καλές .Είναι μια κοινωνική εκδήλωση που μας κάνει να θυμόμαστε ότι κάπου μακριά ή κοντά υπάρχει κάποιος λίγο ή πολύ δικός μας που περιμένει ένα μήνυμα αγάπης.
Αλλά κάποιες φορές ,οι ευχές ασκούν αρνητική επίδραση τόσο σε εκείνους που τις διατυπώνουν όσο και σε ε κείνους που τις δέχονται, όταν δε συνοδεύονται από ουσιαστικές εκδηλώσεις πατρικού ,μητρικού ,αδελφικού ,συγγενικού ,φιλικού και ανθρώπινου ενδιαφέροντος .Σκόπιμα αφήνομε έξω το πολιτικό ενδιαφέρον γιατί αυτό είναι κυμαινόμενο και ανάλογα με το αποτέλεσμα των όποιων πολιτικών εξελίξεων ή εκλογών.!!!!!!
Ας πούμε την αλήθεια χωρίς φόβο αλλά με πάθος. Γινόμαστε αδιάφοροι και υποκριτές ,αν δεν κάνομε κάτι για να υλοποιήσομε τις ευχές που μοιράζουμε. Και γινόμαστε μοιρολάτρες ,αν πιστεύουμε ότι το νέον έτος θα είναι α ί σ ι ο ν κ α ι ε υ τ υ χ έ ς γιατί έτσι μάθαμε και το συνηθίσαμε. .Αλλά η μοιρολατρία δεν έσωσε ποτέ κάποιον από τη μοίρα του. Πολύ συχνά οι Αρχαίοι μας πρόγονοι ανέφεραν : συν Αθηνά και χείρα κίνει. Ευχές ναι αλλά και έργα για την πραγματοποίησή τους .
Άραγε είναι τόσο δύσκολο και το ένα και το άλλο ;;; Απ’ ότι φαίνεται ναι.
ΕΥΧΕΣ ΓΙΑ ΚΑΛΗ ΧΡΟΝΙΑ. Έτσι για το έθιμο.