Με τον τίτλο ΜΙΑ ΑΝΑΣΑ ΜΙΑ ΖΩΗ κυκλοφορεί από σήμερα το δεύτερο βιβλίο ( το πρώτο αφορούσε την ιστορία της Τήλου) της κ.Σοφίας Χατζηγεωργίου, τέως προέδρου του Συλλόγου Τηλίων Ρόδου Ο ΑΓΙΟΣ ΠΑΝΤΕΛΕΗΜΩΝ. Το βιβλίο ( τυπώθηκε από την pixels στην Πάτμο) είναι χωρισμένο σε 4 μέρη: Στο πρώτο καταθέτει πολλά αυτοβιογραφικα στοιχεία από τη ζωή της και της οικογένειάς της στο Μικρό Χωριό της Τήλου, διανθισμένο με πλούσια λαογραφικά στοιχεία από το ερημωμένο σήμερα παραδοσιακό αυτό χωριό. Στο δεύτερο παραθέτει πολλά αινίγματα και ξεχασμένα δημοτικά τραγούδια που άκουγε στα παιδικά της χρόνια από την οικογένειά της. Στο τρίτο δημοσιεύονται παραδοσιακές συνταγές φαγητών και γλυκισμάτων, μέσα και από την εμπειρία της και την προσφορά της στην επιχείρησή που διαθέτει από τις αρχές της δεκαετίας του 1960 στην Παλιά Πόλη «Μαμα Σοφία» . Στο τέταρτο μέρος δημοσιεύεται πλούσιο φωτογραφικό υλικό από τη ζωή της στην Τήλο και τη Ρόδο, με ιδιαίτερη αγάπη στο οικογενειακά εξωκκλήσια του Αγίου Παντελεήμονα και της Αγίας Ειρήνης στα Λιβάδια.
Η συγκεκριμένη έκδοση ΜΙΑ ΑΝΑΣΑ ΜΙΑ ΖΩΗ συγκαταλέγεται στις αυθεντικές καταγραφές ψηφίδων του λαικού μας πολιτισμού. Τα όποια έσοδα από την πώλησή του η συγγραφέας, όπως αναφέρει και στο βιβλίο θα διατεθούν για τις δράσεις της Οργάνωσης Χαμόγελο του παιδιού. Το βιβλίο θα παρουσιαστεί το Χειμώνα στη Ρόδο. Σας μεταφέρουμε ένα απόσπασμα από το βιβλίο: « Ο προπάππους Αντώνης Λεβαρίμης ή Αντωνάρου ήταν αρχιμάστορας του νησιού και έχτιζε εκκλησίες και σπίτια στο Μικρό Χωριό, έπαιζε λύρα. Τις Αγιες μέρες πήγαινε με την παρέα του στα καφενεία του χωριού και με τη λύρα του διασκέδαζαν όλοι. Μάλιστα οι συγχωριανοί του, του έλεγαν: “Λέβα – λέβα, δηλαδή να παίζει πιο γρήγορα και έτσι του έμεινε το προσωνύμιο “Λεβαρίμης” ή “Αντωνάρου”.
Τα αρχοντικά τους τα είχαν στα Λιβάδια, ή στο Χαρσί. Ο παππούς Παντελής ήταν πολύ καλός άνθρωπος, αρχιμάστορας του χωριού και συνεχώς εκλεγόταν δήμαρχος. Παντρεύτηκε τη μάμη μου.
Τότε όποιοι είχαν πολλά κτήματα ήταν και άρχοντες του νησιού και όσοι δεν είχαν βοηθούσαν τους άλλους έτσι ώστε να εξασφαλίσουν κάποιες προμήθειες όπως σιτάρι κριθάρι και ότι άλλο είχαν.
Παντρεύτηκαν λοιπόν ο Παντελής Λεβαρίμης ή Αντώναρος με την Καλή Αγγελική του Διάκου Δημήτρη. Με την αγάπη τους απέκτησαν τον μοναχογιό τους Αντώνη και τέσσερις κόρες την Μαρία, την Σοφία, την Ειρήνη και την Πολυξένη.
Όταν η πρωτοκόρη τους Μαρία μεγάλωσε την αρραβώνιασαν με τον Παρασκευά Παπαεμμανουήλ. Εκείνη την εποχή ο μισός γάμος γινόταν στα σπίτια. Πήγαινε ο παπάς του χωριού με δύο μάρτυρες στο σπίτι της νύφης και γινόταν το προικοσύμφωνο. Ως πρωτοκόρη θα της έγραφαν κατά το έθιμο τα χωράφια, τις κατσίκες, τα βόδια, κανένα γαϊδούρι αν είχαν. Και οι δύο συμπέθεροι έβαζαν μετρητά 1000 Ιταλικά φράγκα. Όταν τελείωναν ο παπάς σταύρωνε τα δαχτυλίδια μπροστά στο εικόνισμα και έτσι ολοκλήρωνε τους αρραβώνες. Όποιος όμως από τους δύο μετάνιωνε έπρεπε να δώσει πίσω τα διπλά χρήματα.
Αφού πέρασε λίγος καιρός από τους αρραβώνες, η κυρά – Μαρία ( η μάνα μου) μετάνιωσε γιατί θα ερχόντουσαν νέοι από την Αμερική και θα είχε την ευκαιρία να διαλέξει όποιον εκείνη ήθελε. Στο σπίτι άρχισαν οι καυγάδες με τον πατέρα της, τη μάνα της και τον αδελφό της Αντώνη. Ο γαμπρός ήταν καλό παιδί και από καλή οικογένεια και δεν είχαν να δώσουν πίσω τα διπλά χρήματα που απαιτούσε το έθιμο.
Ένα βράδι μετά τη φασαρία , εφόσον επέμενε πως δεν θέλει τον γαμπρό, ο αδελφός της ο Αντώνης πάνω στην οργή του πιάνει ένα ψαλίδι που βρήκε μπροστά του, της το πετάει στο κεφάλι και πέφτει κάτω γεμάτη αίματα. “Φονικό” φώναξε η μάνα της. “Τι έκανες παιδί μου; Σκότωσες την αδελφή σου;”
Το άκουσε η γειτονιά και ήρθαν οι Ιταλοί χωροφύλακες, πιάνουν τον αδελφό της και τον έκλεισαν φυλακή για 2 ημέρες στο Μεγάλο Χωριό. Εκείνος, μετανοιωμένος βέβαια, από την αγωνία του ρωτούσε συνέχεια τι κάνει η αδελφή του, αν είναι καλά.
Όμως ο Παρασκευάς ο γαμπρός, επειδή αγαπούσε τη μάνα μου και λυπόταν τους γονείς της, κατάλαβε τι συνέβαινε και χώρισαν ήρεμα χωρίς να απαιτήσει τα διπλά χρήματα….