του Νίκου Μελιανού
Κυριακή πρωί, πηγαίνοντας προς τον Κάμπο για τα μνημόσυνα συμπατριωτών μας, είδα το ασθενοφόρο να σταματά έξω από την πόρτα του σπιτιού του Χριστόδουλου Βοριά και το πλήρωμα του νοσοκομειακού να τρέχει αλαφιασμένο προς την είσοδο του σπιτιού του. Θεωρήθηκε πως θα είχε κάποιο επεισόδιο, άλλωστε αντιμετώπιζε τακτικά προβλήματα υγείας, και θα σταματούσα αλλά μετέφερα κόσμο στα μνημόσυνα και αυτό δεν κατέστη δυνατόν.
Κάτι μου έλεγε ότι κάπου εδώ σταμάτησε να χτυπά το ρολόι ενός ανθρώπου που 30 και πλέον χρόνια υπηρέτησε ως δημοτικός σύμβουλος το δήμο της Πάτμου και την κοινωνία του νησιού. Δεν έχω σκοπό ούτε να εκθειάσω, ούτε να αναφέρω γεγονότα τα οποία θα χαρακτήριζαν την προσωπικότητα του εκλιπόντος, όμως η πραγματικότητα είναι ότι ο Χ. Βοριάς ήταν ο ακοίμητος φρουρός της δημοτικής περιουσίας, κάποιες φορές με υπερβολικό τρόπο, όμως θα πρέπει να ειπωθεί ότι η συμβολή του στα κοινωνικά δρώμενα ήταν καταλυτική προσπαθώντας να μην ωραιοποιήσουμε γεγονότα ή καταστάσεις.
Τον άκουγα, ήταν άλλωστε η δημοτική φίρμα της δημόσιας ζωής, αλλά τον γνώρισα το 1982 όταν ετοιμαζόμουν να θέσω υποψηφιότητα στις δημοτικές εκλογές, και αγωνίστηκε για την εκλογή μου, ενώ πολλές φορές με συμβούλευε για διάφορα θέματα του δήμου, τα οποία με βοήθησαν τα μέγιστα στη συνέχεια.
Θα αποτυπώσω στο χαρτί και είναι η πρώτη φορά μερικά γεγονότα, τα οποία είναι άγνωστα για όλους, είναι ενδεικτικά όμως του πως αντιλαμβανόταν την εξυπηρέτηση του κοινωνικού συνόλου, έστω και με κάποιο ανορθόδοξο τρόπο.
Πλησίον του βενζινάδικου, στο κτήμα της Λούκαινας υπήρχε σπίτι ο φούρνος του οποίου προεξείχε του δρόμου, που χώραγε μόλις και μετά βίας να περάσει ένα αυτοκίνητο, μάλιστα είχαν γίνει και αρκετά ατυχήματα στο συγκεκριμένο χώρο.
Μια μέρα μου είπε : ‘’ Δήμαρχε έχεις τα κότσια να κάνουμε μια παληκαριά και να κατεδαφίσουμε το φούρνο για να περνούν τα αυτοκίνητα ;;
‘’ Στη θετική απάντηση τη δική μου, την επομένη το πρωί 5 η ώρα τα χαράματα πήγαμε και τον γκρεμίσαμε δηλώνοντας το γκρέμισμα στην Αστυνομία για τη εύρεση των ενόχων.
Άλλη ενέργεια ήταν η εξής :
Πολλοί θα θυμούνται ότι στο χώρο που είναι δίπλα στο νεκροταφείο υπήρχε το νυν οικόπεδο όπου σήμερα μοιάζει με εμπορικό κέντρο και του οποίου τα όρια της ιδιοκτησίας ήταν μέσα στο δρόμο. Πάλι με την ίδια τακτική γκρεμίσαμε και αποκαταστήσαμε ελεύθερα το χώρο ,ώστε να μην αντιμετωπίζουν πρόβλημα τα τροχοφόρα. Έως ότου το πάρουν είδηση οι εξ’ Αμερικής ιδιοκτήτες η δουλειά είχε γίνει. Το ίδιο συνέβη πάλι με δική του πρωτοβουλία στο δρόμο από το σταθμό Χώρας μέχρι το δημαρχείο, όπου δεν υπήρχε πρόσβαση λόγω του ότι οι ιδιοκτησίες ανήκαν σε ιδιώτες, μέχρι το δημοτικό κατάστημα που ήταν ενοικιασμένο για πιτσαρία και μόνο ένα μικρό πέρασμα υπήρχε. Έτσι άνοιξε ο δρόμος για το δημαρχείο.
Άλλο ένα από τα πολλά τα οποία εμπνεόταν και θα μπορούσε να χαρακτηριστεί ως οραματιστής ήταν το γεγονός το οποίο παρά λίγο να μας στείλει στο αυτόφωρο. Όλοι θα θυμούνται πως για να πάει κάποιος στη Νετιά θα έπρεπε να περνούσε από τη μέσα πλευρά της εκκλησίας γιατί τα σπίτια που υπήρχαν αυλίζονταν στη θάλασσα και στο χώρο αυτό η κυκλοφορία γινόταν με μεγάλη δυσκολία. Μου είπε λοιπόν :
‘’Δήμαρχε γίνονται πολλές οικοδομές. Να πούμε στους εργολάβους παρόλο που απαγορευόταν, να μεταφέρουν τα μπάζα των οικοδομών και να τα αδειάζουν στον εξωτερικό χώρο της εκκλησίας και των σπιτιών και να τα στρώνουμε με τη μπουλντόζα. Και όταν έρθει η αστυνομία και το λιμεναρχείο να ανεβείς πάνω στην μπουλντόζα.’’ Όπως και έγινε. Μετά από μερικά χρόνια ξεκίνησε η μελέτη και άρχισαν οι εργασίες στο χώρο της Μαρίνας που οδήγησαν στη σημερινή άνεση της κυκλοφορία αλλά και στην αξιοποίηση και αναβάθμιση της περιοχής μέχρι τη Νετιά.
Τα τελευταία χρόνια αντιμετώπιζε πολλά προβλήματα υγείας και παρά τις οδηγίες των ιατρών αλλά και της κόρης του, είχε αφεθεί στη μοίρα του. Τις απογευματινές ώρες καθόταν σε παραλιακό καφέ και όταν περνούσα από εκεί μου ζητούσε να μάθει νέα, ενώ συχνά – πυκνά αναπολούσε τα πεπραγμένα της δημοτικής αρχής που ήμασταν μαζί στο δήμο. Αν μου επιτρέπεται να κρίνω τα πεπραγμένα του μόνο ένα θα του καταλόγιζα. Ότι λόγω υπερβολικής αγάπης προς το δήμο, άνοιξε μέτωπο με τη Μονή για το ιδιοκτησιακό καθεστώς της Πάτμου που από το 1999 ταλανίζει δήμο και Μονή δαπανώντας μέχρι σήμερα τεράστια ποσά τόσο ο δήμος όσο και η Μονή.
Στα ουράνια δώματα που οδεύει θα βρει την ευκαιρία να τα πει με όλους εκείνους που συμμετείχαν στη διακυβέρνηση του δήμου τόσα χρόνια και ποιος ξέρει μπορεί να έχουν μοιραστεί θέματα για κάποιο προγραμματισμένο ή ακόμη και έκτακτο δημοτικό συμβούλιο. Σίγουρο είναι ότι δεν θα υπάρχει λογοδοσία αφού είναι γνωστό << πως οι νεκροί δικαιώνονται. >>
Καλό ταξίδι φίλε Βοργιά, Δημοτικέ Σύμβουλε και πρόεδρε του Δημοτικού Συμβουλίου. Η ΠΑΤΜΟΣ ΣΟΥ ΟΦΕΙΛΕΙ ΠΟΛΛΑ !!!!!