Το γνωμικό αποδίδεται στον Βίαντα τον Πρινέα, ένα εκ των 7 σοφών της αρχαιότητας και χρησιμοποιείται και από το Σοφοκλή στην Αντιγόνη, με τον Κρέοντα να υποστηρίζει, ότι η εξουσία και τα αξιώματα αποκαλύπτουν τον πραγματικό χαρακτήρα και την ηθική ενός ατόμου.
του Νίκου Μελιανού
Πολλοί ιδιαίτερα φιλόδοξοι άνθρωποι, άλλος λιγότερο, άλλος περισσότερο, ψάχνουν συνήθως ευκαιρίες μέσω του πολιτικού συστήματος αρχικά να καταξιωθούν και ακολούθως να ανελιχθούν και να εξελιχθούν μέσα από αυτό. Οι μεταλλάξεις στην πολιτική είναι συνηθισμένες και ανάλογα με τον αριθμό εξουσιαστών και εξουσιαζόμενων προκαλούν τις περισσότερες φορές την οίηση, τον εγωισμό και την ειρωνεία, η οποία διαφοροποιεί και αλλάζει το χαρακτήρα τους.
Το γνωμικό του τίτλου μπήκε για να κρίνονται όλοι εκείνοι οι άρχοντες, από όλο το φάσμα του πολιτικού βίου, την Τοπική Αυτοδιοίκηση γενικότερα, μέχρι την τοπική πολιτική σκηνή, οι αποφάσεις των οποίων κρίνουν το μέλλον ατόμων και περιοχών και τούτο ότι εξαιτίας αυτού του γεγονότος, στη δύσκολη εποχή που ζούμε, κυριαρχεί η ψευδής εικόνα που δημιουργείται, με τους πολιτικούς κάθε μορφής, κοπής, ταυτότητας και ποιότητας, να απευθύνονται στους κατά την κρίση τους πολιτικά αφελείς και αμόρφωτους. Βλέπεται η εξουσία είναι το απόλυτο αφροδισιακό.
Στ’ αλήθεια όμως ποιος ήταν, είναι, ή πρόκειται να είναι ο τύπος του σωστού και ενάρετου πολιτικού ο οποίος διαχειρίζεται τις τύχες ανθρώπων, μικρών και μεγάλων μονάδων, οικιστικών περιοχών και νησιών ;; Ποιες είναι οι σωστές πολιτικές που πρέπει να εφαρμόζει ο σωστός πολιτικός άνδρας ;;
Δεν ξεχνάει μετεκλογικά τι υποσχέθηκε προεκλογικά.
Δε μένει αδρανής στα δίκαια και νόμιμα αιτήματα των πολιτών.
Απαντά έγκαιρα και έγκυρα σε ότι έχει σχέση με το χώρο άσκησης της εξουσίας τους, στηριζόμενοι πάντα στην εκάστοτε νομοθεσία.
Δεν καλύπτει υφιστάμενο πολιτικό προσωπικό, όταν διαπιστώνει παραβατικές συμπεριφορές του τελευταίου στην άσκηση των καθηκόντων του.
Δεν επαίρεται για τις προσβάσεις που έχει στην κεντρική πολιτική εξουσία.
Είναι πρώτος σε διαμαρτυρίες και διαδηλώσεις των συμπατριωτών του και δεν τις αποφεύγει επειδή στρέφονται κατά του πολιτικού χώρου στον οποίο ανήκει.
Δεν αποφασίζει μόνος του για θέματα που χρειάζονται συλλογική λήψη αποφάσεων.
Γνωρίζει απ’ έξω και ανακατωτά την ισχύουσα νομοθεσία, χωρίς να χρησιμοποιεί νομικές βοήθειες για κάθε ψύλλου πήδημα.
Δεν εξοστρακίζει συνεργάτες του, λόγω ψηφοθηρικών πολιτικών και προεκλογικών υποσχέσεων.
Δεν αλλάζει την πολιτική ατζέντα κάθε φορά που βρίσκεται στο καναβάτσο, προβάλλοντας έργα σε αφίσες που έχουν δημοσιευθεί κατ’ επανάληψη, θυμίζοντας την παροιμία: ο επιχειρηματίας όταν φτωχύνει, τα παλιά τεφτέρια πιάνει.
Δε βάζει από μωροφιλοδοξία σε κάθε έργο που ανακατασκευάζει ή κατασκευάζει ταμπέλες με το όνομα του, για να δοξάζεται εις τον αιώνα του αιώνος, αμήν.
Δεν αντιμετωπίζει τους πολιτικούς διαφωνούντες με ειρωνικό και προκλητικό τρόπο.
Δε διαφημίζει δικές του παραβατικές συμπεριφορές.
Δεν κλείνει τα μικρόφωνα μόλις του ασκείται κριτική και τόσα άλλα.
Στο έργο του Συμπόσιο, ο Αγάθων συνιστά στον άρχοντα να θυμάται 3 πράγματα :
ότι διοικεί ανθρώπους, ότι διοικεί σύμφωνα με τη νομοθεσία και ότι δε θα διοικεί για πάντα. Το τελευταίο ας το έχουν υπόψη τους όλοι οι πολιτικοί ταγοί, ανεξαρτήτως του πολιτικού χώρου στο όνομα του οποίου ανήκουν, αλλά και ασκούν εξουσία.