Χθες μας ήλθε το δυσάρεστο νέο. Στην Αθήνα έφυγε ήσυχος, όπως έζησε, ο Μίμης, τριγυρισμένος από τους ανθρώπους που τον λάτρευαν. Πλήρης ημερών άφησε τα εγκόσμια ο τελευταίος επιζών από το Σύνταγμα Εθελοντών Δωδεκανησίων, που ο Δήμος Πάτμου, προς τιμήν του, αποφάσισε ύστερα από 75 χρόνια να τιμήσει. Ένας σεμνός, σοβαρός, αξιοσέβαστος Πατινιώτης, που άφησε αποτύπωμα στην εφήμερη ζωή του τα πιο χτυπητά ανθρώπινα χαρακτηριστικά. Το υψηλό φρόνημα, το ήθος, την καλοσύνη, την εντιμότητα, το μέτρο, την ανεξικακία. Στις δύσκολες μεταπολεμικές εποχές στο νησί, όταν η πολιτική μισαλλοδοξία τύφλωνε τον κόσμο, ο Μίμης ήταν ένα από τα αθώα θύματα της.
Όμως, ποτέ δεν κράτησε κακία, δεν πίκρανε κανένα. Έζησε το καθήκον στη ζωή μέχρι σήμερα, όπως έζησε το χρέος για την πατρίδα, όταν αμούστακο παιδί, φοιτητής στο Χημικό του Πανεπιστημίου Αθηνών, μαζί με το χαμένο ήρωα αδελφό του Βάσο, μετά το Αλβανικό μέτωπο του 40’ και την υποχώρηση ύστερα από την εισβολή των Γερμανών, συντάχθηκε στην Εθνική Αντίσταση της Αθήνας, πηγαίνοντας στην τιμή και την εθνική του αξιοπρέπεια και υπόληψη.. Λίγοι στην Πάτμο γνώριζαν τη σημαντική εθνική του προσφορά, γιατί αυτός ο σεμνός όμορφος και χαμογελαστός άνδρας, παρ ότι έκρυβε μια προσωπικότητα, ουδέποτε αυτοπροβλήθηκε, παρά σιωπηλός και σεμνός έζησε στο νησί μια ήσυχη ζωή χωρίς έπαρση και προβολή. Στην Πατμιάδα, όταν έσφυζε από ζωή, λογιστής και οικονόμος τη δεκαετία του ’50, γενιές μαθητών και αξέχαστων καθηγητών είχαν την τύχη να τον γνωρίσουν από κοντά και να αντιληφθούν τον καλό και γλυκό του χαρακτήρα. Η καλή του σύζυγος Λυδία, τα εξαιρετικά του παιδιά Ματίνα και Βάσος, τα εγγόνια του και όλοι οι συγγενείς του και φίλοι σήμερα το πρωί θα κατευοδώσουν τον καλό οικογενειάρχη, τον πατριώτη, τον άνθρωπο στο τελευταίο του ταξίδι..
Καλό παράδεισο κύριε Μίμη με τη μνήμη σου αιώνια!..