Προχθές, στο εστιατόριο Μπενέτος στο πατητήρι, και ενώ φωτογράφιζα την εκδήλωση με πλησίασε ένας κύριος, δεν ήταν Έλληνας, αλλά Ελβετός.
Με πλησίασε και με ρώτησε Αγγλικά, εάν ήμουν εγώ που εκδίδω την ηλεκτρονική εφημερίδα www.patmostimes.gr Του απάντησα καταφατικά και ο κύριος (που εκ των υστέρων έμαθα ότι λεγόταν Max) μου είπε επί λέξει ”σας ευχαριστώ κύριε για την προσπάθεια ενημέρωσης που κάνετε για την Πάτμο που αγαπώ.
Διαβάζω την εφημερίδα σας κάθε μέρα, όπου βρίσκομαι, σε οποιοδήποτε μέρος του κόσμου, είναι συναρπαστικό, σας ευχαριστώ” και …μου βάζει στα χέρια 50€.
«Αυτό» μου λέει «είναι μια μικρή ενίσχυση της εφημερίδας και της προσπάθειας που κάνετε». Έμεινα άφωνος. Δεν μου είχε ξανασυμβεί 15 χρόνια που βρίσκομαι στην Πάτμο.
Συγκινήθηκα πάρα πολύ. Η συγκίνηση όμως ήταν μεγαλύτερη γιατί ήρθε από ένα ξένο άνθρωπο που πρώτη φορά έβλεπα. Ευχαριστώ Max.
Λίγο πριν όμως είχα ζήσει ακριβώς τα αντίθετα συναισθήματα.
Πάτμιος , που γνώριζα και βρισκόταν εκεί, με ρώτησε με τρόπο αυστηρό και εισαγγελικό, γιατί στην ηλεκτρονική μας εφημερίδα www.patmostimes.gr, που διαβάζει κάθε μέρα, δεν είδε ένα θέμα πολιτιστικό, που κατά την γνώμη του έπρεπε να δει. Του απάντησα ότι αυτό είναι θέμα του συντάκτη της εφημερίδας και στο κάτω-κάτω εμείς από την τσέπη μας πληρώνουμε την ενημέρωσή του και δεν μπορεί να μας κρίνει, μπορεί όμως να μην μας διαβάζει αν θέλει.
Τον ρώτησα επίσης αν έχει αγοράσει έστω και ένα φύλλο της έντυπης εφημερίδας, αφού η στήριξη της ηλεκτρονικής γίνεται και από την έντυπη. Δεν μου απάντησε. Εγώ γνώριζα όμως την απάντηση. Του είπα επίσης (γιατί συνέχισε την κουβέντα) ότι γράφουμε για γεγονότα πολιτιστικά , που οι άνθρωποι που τα οργανώνουν, σέβονται την δουλειά μας , και μας ενημερώνουν.
Καταλάβατε λοιπόν την διαφορά των συναισθημάτων μου.