του Νίκου Μελιανού
Είχαμε συνηθίσει τα τελευταία χρόνια, κάνοντας αποτίμηση του χρόνου που πέρασε, μέσα από στοιχεία κίνησης του λιμανιού της Πάτμου, όπως αυτά ευγενικά μας χορήγησε το λιμεναρχείο Πάτμου μετά από σχετικό αίτημά μας, να μιλάμε για μεταπτώσεις μικροποσοστιαίας απόκλισης κάποιων δεικτών, που όμως δεν καθόριζαν την τύχη του νησιού.
Όμως αυτά που θα παρουσιάσουμε σήμερα, έχουν ιδαίτερη βαρύτητα για όλο το νησί το οποίο ζει από τον τουρισμό, και τα στοιχεία δεν θα τα πίστευαν, αν δεν τα έβλεπαν με τα μάτιας τους οι κάτοικοι.
Το πρώτο πράγμα που διαπιστώνει κάποιος είναι ότι δεν υπάρχει ούτε ένας θετικός δείκτης.
Και το ότι δεν γράφουμε ποσοστά είναι για να μην μελαγχολήσουν πολλοί συμπατριώτες μας αφού, πιθανόν να είναι και έτσι, παρατηρώντας τις διαφορές που προκύπτουν από τη σύγκριση των ετών 2019 και 2020.
Αν δε, δεν κάλυπτε τόσο ο Αύγουστος, όσο και ο Σεπτέμβριος, πολλά από τα συνολικά χαμένα οικονομικά, σήμερα θα μιλούσαμε για ολοκληρωτική καταστροφή.
Μόνη ελπίδα, οι πληροφορίες που διαρρέονται ότι φέτος τα πράγματα θα είναι καλύτερα.
Οι δε αφίξεις των κρουαζιεροπλοίων, οι οποίες προβλέπετε ν’ αρχίσουν στο τέλος Απριλίου, θεού θέλοντος και κορονοϊου επιτρέποντος, πιθανόν να επαναφέρουν τα χαμόγελα αισιοδοξίας που είχαν χαθεί την τελευταία χρονιά.
Ευχή όλων είναι να πάνε όλα καλά, για όλο το νησί, αλλά και για την πατρίδα μας. Σε διαφορετική περιπτωση, ίσως βρει εφαρμογή η λαϊκή ρήση: “Κλάφτα Χαράλαμπε!”
ΥΓ. Κατά πόσο είμαστε έτοιμοι να ξαναμπούμε στη βιομηχανία του τουρισμού;
Τι γίνεται ή τι πρόκειται να γίνει εάν δεν είμαστε έτοιμοι με την εφαρμογή των όρων που προβλέπεται στη συνθήκη Segen;
Απλά ρωτάμε, απάντηση θα πάρουμε;