Διοργανωτής της είναι το ινστιτούτο επιμόρφωσης (ΙΝΕΠ) του Εθνικού Κέντρου Δημόσιας Διοίκησης και Αυτοδιοίκησης και γίνεται για να παρουσιαστεί στους άμεσα εμπλεκόμενους η Ευρωπαϊκή Πολιτική για τους υδάτινους πόρους. Στα πλαίσια των εργασιών της χθεσινής πρώτης μέρας, αναπτύχθηκαν θέματα που αφορούσαν το υδάτινο περιβάλλον, τις ενέργειες της αυτοδιοίκησης αλλά και της κεντρικής διοίκησης στον τομέα των υδάτων, καθώς και τις περιφερειακές δράσεις διαχείρισης των υδατικών πόρων. Μεταξύ των ομιλητών ήταν και ο κ. Λουκάς Γεωργαλάς τμηματάρχης στη δ/νση υδατικού δυναμικού και φυσικών πόρων του υπουργείου Ανάπτυξης ο οποίος αναφέρθηκε και στο Σχέδιο Προγράμματος Διαχείρισης των Υδατικών Πόρων της χώρας, δίνοντας σημαντικές πληροφορίες για το νερό στην Ελλάδα, και το νησιωτικό χώρο που μας ενδιαφέρει περισσότερο. Το σχέδιο προγράμματος διαχείρισης των υδατικών πόρων της Χώρας εκπονήθηκε από το ΥΠΑΝ σε συνεργασία με το ΕΜΠ, το ΙΓΜΕ και το ΚΕΠΕ σε δύο φάσεις το 1997 και το 2003. ΤΙ ΙΣΧΥΕΙ Σύμφωνα με τη μελέτη αυτή η χώρα μας διαθέτει, συνολικά, σε ετήσια βάση επαρκείς επιφανειακούς και υπόγειους υδατικούς πόρους, αλλά διάφοροι λόγοι μειώνουν σημαντικά την πραγματική διαθέσιμη ποσότητα και δυσκολεύουν την αξιοποίησή τους. Ειδικότερα, για το σύνολο της χώρας τα ατμοσφαιρικά κατακρημνίσματα εκτιμώνται σε 116 300 hm3/έτος, ενώ το συνολικό υδατικό δυναμικό εκτιμάται κατά προσέγγιση σε 57 100 hm3/ έτος, ενώ το συνολικό υδατικό δυναμικό εκτιμάται κατά προσέγγιση σε 57 100 hm3/έτος, (στα οποία περιλαμβάνονται τα νερά που εισρέουν από γειτονικές χώρες). Η κατανάλωση νερού υπολογίζεται σε 8.243 hm3/έτος, από τα οποία το 83% διατίθενται στην άρδευση, το 1% στην κτηνοτροφία, το 13% στην ύδρευση και το 3% στη βιομηχανία και ενέργεια. Αναμφίβολα το συνολικό υδατικό δυναμικό υπερκαλύπτει κατά πολύ την ποσότητα που διατίθεται στις χρήσεις. Ωστόσο, μικρό μέρος από αυτό το δυναμικό είναι οικονομικά και τεχνικά αξιοποιήσιμο, με αποτέλεσμα την ύπαρξη προβλημάτων ανεπάρκειας νερού σε διάφορες περιοχές και για συγκεκριμένα χρονικά διαστήματα. Οι κυριότεροι λόγοι που προκαλούν προβλήματα στην αξιοποίηση και ορθολογική διαχείριση των υδατικών πόρων της χώρας είναι: α. Η άνιση κατανομή των υδατικών πόρων στο χώρο. β. Η ανομοιόμορφη κατανομή των υδατικών πόρων στο χρόνο, με μεγάλη συγκέντρωση βροχοπτώσεων κατά τη χειμερινή περίοδο. γ. Η άνιση κατανομή της ζήτησης στο χώρο, αναντίστοιχη με την κατανομή της προσφοράς. δ. Η ανομοιόμορφη κατανομή της ζήτησης στο χρόνο, αναντίστοιχη με την κατανομή της προσφοράς. ε. Η γεωμορφολογία της χώρας. στ. Η εξάρτηση της βόρειας Ελλάδας από τις επιφανειακές απορροές ποταμών που έρχονται από γειτονικά κράτη. ζ. Το μεγάλο ανάπτυγμα ακτών (15.021 km) σε συνδυασμό με τη λιθολογική σύσταση των πετρωμάτων, που συντείνει, λόγω της εντατικής εκμετάλλευσης παράκτιων υδροφορέων, στη υφαλμύρισή τους. η. Τα πολλά άνυδρα ή με ελάχιστους υδατικούς πόρους νησιά της χώρας. Στενή σχέση με τη διαθέσιμη ποσότητα νερού έχει βέβαια και η ποιότητά του, η οποία είναι το αποτέλεσμα αλληλεπίδρασης φυσικών συνθηκών και ανθρώπινων δραστηριοτήτων. Αν και η Ελλάδα είχε γενικά νερά καλής ποιότητας, οι μακροχρόνιες-χωρίς προγραμματισμό και έλεγχο-ανθρώπινες δραστηριότητες έχουν οδηγήσει τα τελευταία χρόνια σε υποβάθμισή τους, τόσο στα επιφανειακά όσο και στα υπόγεια. ΤΑ ΝΗΣΙΑ Ειδικότερα για το νησιωτικό χώρο, πρέπει να υπάρξει ιδιαίτερη υδατική πολιτική, καθώς αυτός χαρακτηρίζεται από: • τους περιορισμένους υδατικούς πόρους του χώρου • τους μεγάλους κινδύνους υφαλμύρισης των υπόγειων νερών • τα υφιστάμενα οξυμένα προβλήματα, μικρής όμως κλίμακας • την υψηλή ζήτηση σε συγκεκριμένη χρονική περίοδο • την ανάγκη μεγάλου αριθμού παρεμβάσεων, τοπικού-αποσπασματικού χαρακτήρα • τη μικρή κλίμακα των απαιτούμενων έργων ή την ανάγκη κατασκευής έργων ειδικού τύπου • τον έντονο κατακερματισμό των προσπαθειών και τελικά το μεγάλο κόστος των απαιτούμενων συνολικά παρεμβάσεων Επομένως, στα παραπάνω πλαίσια, η υδατική πολιτική (μ
