patmosweb330

elin330

aegeanlab

Life Style

1987-2022 36 ΧΡΟΝΙΑ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΗΣ ΠΟΡΕΙΑΣ ΣΤΟ ΧΡΟΝΟ ΚΑΙ ΣΤΗ ΓΝΩΣΗ.

MELIANOS APOXAIRETISMOS 9 ΑντιγραφήΑποχαιρετιστήρια ομιλία του Φιλόλογου Νίκου Μελιανού  Τέως Καθηγητή Λυκείου στην εκδήλωση προς τιμήν του. 

 

 

Σήμερα νιώθω κάπως αμήχανος εξαιτίας αυτής της ευτυχούς συγκυρίας, αυτής της συνάντησης, επειδή θεωρώ ότι αποχωρώντας από το χώρο εργασίας δεν έχω κάνει κάτι σπουδαίο το οποίο πρέπει να μου πιστωθεί και ένεκα τούτου να τιμηθώ με την παρουσία σας. 36 χρόνια δεν έκανα τίποτα άλλο από το να προσπαθώ να κάνω σωστά τη δουλειά μου, πιστός στο καθήκον, όπως ζητούσαν οι μεγάλοι διαφωτιστές. «σχίσε την καρδιά σου και βάλε μέσα το καθήκον» έλεγαν.


Χρησιμοποιώντας κάποιες φράσεις από το λόγο υπέρ αδυνάτου του Λυσία θα έλεγα ότι δεν παραλείπω να χρωστώ χάρη σε όλους εκείνους που μου έδωσαν την δυνατότητα στο να βρίσκομαι ενώπιον σας στην τελευταία παράσταση της εκπαιδευτικής μου πορείας, πορείας 36 χρόνων στη γνώση και στο χρόνο και στην οποία εκδήλωση ευγενικά παρευρίσκεστε. Θα μου επιτρέψετε να κάνω μια αναδρομή στο παρελθόν για να φωτίσω τις πτυχές εκείνες καθώς και όλους εκείνους οι οποίοι συνέβαλαν στην διαμόρφωση της προσωπικότητας μου, ζητώντας προκαταβολικά συγγνώμη για τον πολύτιμο χρόνο σας.


Ο Μέγας Αλέξανδρος τιμώντας τον δάσκαλο του Αριστοτέλη αναφέρει: Στους γονείς μου οφείλω το ζην αλλά στο δάσκαλο μου του ευ ζην. Και αν στους δασκάλους μου είναι φυσικό να λεχθεί αυτό λόγω της προσφερόμενης γνώσης για τον ευ ζην φρόντισε επίσης η αείμνηστη μητέρα μου της οποίας δημιούργημα είμαι χωρίς να παραβλέπεται η προσφορά του επίσης αείμνηστου πατέρα μου. Αισθάνομαι δε ιδιαίτερα ευλογημένος και τυχερός επειδή από μια ομάδα 35 περίπου μαθητών που ξεκινήσαμε το 1966 στην πρώτη γυμνασίου μόνο εγώ με την συνδρομή και πίεση της μητέρας μου μη θέλοντας εκείνη να ασχοληθώ με βαριά χειρωνακτικά επαγγέλματα αλλά μόνο με πνευματικά αναγνωρίζοντας με τα λίγα γράμματα που γνώριζε την αξία της γνώσης. Όμως υπήρχαν και άλλοι αξιόλογοι μαθητές οι οποίοι λόγω συγκυριών δεν τα κατάφεραν. Αυτή η παρεμβατική πολιτική της μητέρας μου είχε ξεκινήσει από το δημοτικό αφού αν δεν διάβαζα δεν με άφηνε να βγω από το σπίτι.


Η πρώτη η οποία διέκρινε την επιθυμία μου να ασχοληθώ με τα επαγγέλματα γνώσης και μάθησης ήταν η γιαγιά μου εκ μητρός αφού όταν έλεγα ότι θα γίνω δάσκαλος η καθηγητής και ενώ με πείραζαν μητέρα και θεία απευθυνόμενη σε μένα έλεγε ¨γιε μου θα γίνεις αυτό που θέλεις, αρκεί να διαβάζεις να μαθαίνεις και να έχεις εμπιστοσύνη στις δυνάμεις σου¨ και από τότε αυτό πρότεινα και προτείνω στα νέα παιδιά, διάβασμα διάβασμα διάβασμα. Στο γυμνάσιο είχε την τύχη να έχω μια πρωτοδιόριστη νέα καθηγήτρια την κυρία Ευαγγέλια Χαραλαμπάκη καταπληκτική φιλόλογο της οποίας η δυναμική του μαθήματος της αλλά ο ζήλος και η γνώσεις της με έκαναν να αγαπήσω τον αρχαίο αλλά και τον νεότερο λόγο. Έτσι ξεκίνησα αυτή την πορεία στην γνώση και στον χρόνο που κράτησε 36 χρόνια η κατάληξη της οποίας είναι σήμερα μπροστά σας. Αυτό βέβαια συνέβη με την βοήθεια 60 περίπου πνευματικών ανθρώπων δασκάλων στο δημοτικό, στο ημιγυμνάσιο της Πάτμου, στο Νικηφόρειο εξατάξιο γυμνάσιο Καλύμνου αλλά και στο Πανεπιστήμιο Ιωαννίνων όπου πάλι η μητέρα μου πλήρωνε ξενοδοχείο για την διαμονή μου για να μην πλήττω μόνος σε κάποια ξένη προς εμέ περιοχή στην πιο κρίσιμη φάση της Νεοελληνικής ιστορίας, τα χρόνια του πολυτεχνείου.


Στο μεταξύ από την ηλικία των 8 ετών μέχρι που πήγα πανεπιστήμιο εργαζόμουν στο ένα από τα 2 εστιατόρια της εποχής εκείνης. Μετά από την στρατιωτική μου θητεία, παρακινούμενος από αγάπη προς τον γενέθλιο τόπο αποφάσισα να ασχοληθώ με τα κοινά αρχικά ως μέλος νεοσύστατου πολιτιστικού συλλόγου το 1982 και που καταφέραμε να θεσμοθετηθεί η ίδρυση του λυκείου ενώ στην συνέχεια εντείναμε τις προσπάθειες ανέγερσης κτηρίου για να μην κάνουν οι μαθητές μάθημα στην εκκλησία του Αγίου Φωκά και στην αίθουσα του Ουζερί Χιλιομόδι. Οι ενέργειες για το κτήριο του Λυκείου μετά και τη δωρεά του αείμνηστου Χρήστου Γένη και ενέργειες της Δημοτικής αρχής της οποίας ήμουν Δήμαρχος έφεραν αποτέλεσμα παρά τα προβλήματα που αντιμετωπίζαμε. Δεν έβαλα ξανά υποψηφιότητα για Δήμαρχος γιατί είχα την αγάπη και το μεράκι να μεταλαμπαδεύσω αυτά που έμαθα στις αίθουσες των σχολείων και τα παιδιά. Τα επίσημα εγκαίνια λειτουργίας του σχολείου έγιναν το 1988 από τον Πατριάρχη Δημήτριο ο οποίος βρισκόταν στην Πάτμο για τον εορτασμό των 900 χρόνων από την ίδρυση της Ιεράς Μονής Πάτμου.


Μετά από ένα εξάμηνο πέρασμα μου από την Πατμιάδα σχολή τον Αύγουστο του 1987 διορίστηκα στο ενιαίο Λύκειο Πάτμου και μαζί με τον τότε καθηγητή σωματικής αγωγής Σιδηρόπουλο Θεόφιλο φυτεύτηκαν όλα τα δέντρα που υπάρχουν στον εσωτερικό και εξωτερικό χώρο του σχολείου τα οποία πότιζα για 3-4 χρόνια μέχρι να πιάσουν. Το αποτέλεσμα βέβαια φαίνεται. Βασική αρχή και γνώμονας της θητείας μου στο Λύκειο ήταν η μάθηση. Πολλοί διαμαρτυρήθηκαν για την βαθμολόγηση τους κανένας όμως δεν είπε ποτέ ότι δεν γινόταν μάθημα. Κάποιοι τολμηροί βέβαια μέσω πολιτικών προσβάσεων έκανα ερώτηση στη βουλή μέχρις ότου έγινε αναβαθμολόγηση και τα γραπτά γύρισαν με 3-4 μονάδες λιγότερες και τα πνεύματα ηρέμησαν. Προσπάθησα να κρατήσω λεπτές ισορροπίες στη τάξη μη διστάζοντας να πετάξω έξω από αυτή τη κόρη μου επειδή ενώ διάβαζε δεν έλεγε μάθημα για συμπαράσταση στους αδιάβαστους.


Συνολικά 700 περίπου μαθητές πέρασαν από το σχολείο στην διάρκεια της θητείας μου, 25-30% του ενεργού πληθυσμού και θεωρείται ότι έμαθαν αν όχι όλοι τουλάχιστον οι περισσότεροι την αξία της γνώσης και της μάθησης αλλά και της μόρφωσης γενικότερα. Χαίρομαι δε ιδιαίτερα γιατί αρκετοί από αυτούς ασχολούνται ως επιτυχημένοι επαγγελματίες, πολιτικά συμμετέχοντες στην διοίκηση του νησιού ενώ αρκετοί κοσμούν με την παρουσία τους τον χώρο της εκπαίδευσης ως εκπαιδευτικοί, φροντιστές, εργαζόμενοι σε ερευνητικά κέντρα κλπ. Το πόσο βάρος έδωσα στην μάθηση επηρεασμένος και από την Ιθάκη του Καβάφη φαίνεται από το εσείς το οποίο θα ακούσει τώρα για πρώτη φορά η κόρη μου (θα της το έλεγα αργότερα) ότι μετά θάνατον θα ήθελα πάνω στον τάφο να υπάρξουν τέσσερα Δ.Ε.Ε.Δ(Διάβασα, Έμαθα, Έμαθα, Δίδαξα) με εμφαντική επανάληψη της μάθησης ακολουθώντας την γνωστή ρήση κορυφαίου ιστορικού. Όμως ο πανδαμάτωρ χρόνος κύλησε πολύ γρήγορα και χωρίς να το καταλάβω βρέθηκα στην πόρτα της εξόδου μετά από 36 ολοκληρώνοντας τον κύκλο της εκπαιδευτικής μου αποστολής υπακούοντας στου φυσιολογικούς νομοτελειακούς κανόνες της εξέλιξης.


Κυρίες και Κύριοι συνάδελφοι φίλοι και φίλες αγαπητοί μαθητές.

Έλεγα το σημερινό γεγονός να το προσπεράσω τεχνηέντως από σεμνότητα και φόβο μήπως πείτε : Πάει το καβάλησε το καλάμι και αυτός τώρα στα γεράματα. Αλλά πρώτον η πρωτοβουλία του συλλόγου γονέων και κηδεμόνων Λυκείου, της διευθύντριας Κυρίας Γαμπιεράκη και του συλλόγου των καθηγητών όπως επίσης και η διάθεση μου να μιλήσω σε εσάς τους αγαπημένους ανθρώπους, συναδέλφους, καθηγητές και μαθητές που στο κάτω- κάτω έχουμε μοιραστεί τις ζωές μας με έκαναν από πολύ νωρίς να δημοσιεύσω κάτι προσωπικό: ότι βγαίνω στη σύνταξη. Ένα γεγονός που χαροποίησε πολλούς και στεναχώρησε λίγους ελάχιστους. Η 30η Ιουνίου είναι το τέλος μιας σχολικής χρονιάς για τους άλλους. Για μένα όμως είναι το τέλος μια 36χρονης καριέρας, μιας ζωής, ενός κύκλου που κλείνει υπακούοντας στην νομοτέλεια της φθοράς και του χρόνου. Και κλείνει όπως το φανταζόμουνα στα όνειρα μου με υγεία πάνω από όλα, ανάμεσα σε ανθρώπους που μας ενώνουν σχέσεις αμοιβαίας εκτίμησης και σεβασμού, που χτίστηκαν γερά πάνω στον καθημερινό μας αγώνα να είμαστε χρήσιμοι στα παιδιά μας όσο καλύτερα γίνεται.


Ξέρω πως πολλοί πάρα πολλοί συνάδελφοι, μαθητές και γονείς θα ήθελαν να είναι και αυτοί κοντά μας για να συμμετάσχουν σε αυτή την εκδήλωση. Τους θυμάμαι όλους και τους ευχαριστώ από τα βάθη της καρδιάς μου γιατί χάρη σε αυτούς το 36χρονο ταξίδι μου στο χώρο της δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης είχε τόσες μοναδικά όμορφες στιγμές. Είχε όμως και δυσκολίες όπως παιδιά με λάθος νοοτροπία δύστροπους συναδέλφους, κακοπροαίρετους γονείς, κάποια στιγμή και προϊστάμενο εκπαίδευσης όχι βέβαια το σημερινό που του εύχομαι τα καλύτερα. Όλα αυτά όμως ξεπερνιούνται στις χαρές που σου δίνει η νεανική αγνότητα, ο παιδικός αυθορμητισμός και το ζύμωμα με το όνειρα και τις φιλοδοξίες των εφήβων. Να έχεις στα χέρια σου τις ανησυχίες τους, τους προβληματισμούς τους, τις απογοητεύσεις τους, την ανάγκη τους να νοιώσουν, να μάθουν, να χτίσουν πρότυπα, να κλάψουν, να γελάσουν, να ερωτευτούν, να αυτοεπιβεβαιωθούν. Και δεν στεναχωριέμαι που πέρασα στην χορεία των συνταξιούχων – ηλικιακά γερόντων με συνθλίβει όμως το γεγονός ότι θα στερηθώ στην ανανεωτική και αναγεννησιακή αύρα της νιότης σας.

 

Με αφορμή λοιπόν την συνταξιοδότηση μου νοιώθω την ανάγκη να επικοινωνήσω μαζί σας κυρίως με τους μαθητές μου και να μοιραστώ τα συναισθήματα που με διακατέχουν. Αφιέρωσα 36 συναπτά χρόνια της ζωής μου στην εκπαίδευση, και αναπολώ με νοσταλγία τις γεμάτες αίθουσες και τις σχολικές αυλές από τις δικές μου παρατηρήσεις, των συναδέλφων αλλά και τις αντιδράσεις των αγαπημένων παιδιών. Πόσες φωνές, πόσα χαμόγελα, πόσες χαρές, πόσες ζωές! Έχω περάσει εκατοντάδες φορές την διαδικασία της πρωινής συγκέντρωσης των μαθητών, και όταν χτυπούσε το κουδούνι είδα αμέτρητες φορές τα παιδιά να τρέχουν χαρούμενα για το λυτρωτικό διάλλειμα με προορισμό το κυλικείο. Η αγαπημένη οσμή των παιδιών θα με ακολουθεί για πάντα. Για χρόνια πολλά δεύτερο σπίτι μου ήταν το σχολείο ή μάλλον καλύτερα να πω πρώτο και αποχωρώντας από την ενεργό υπηρεσία θα ήθελα να εκφράσω κάποιες σκέψεις που με συντρόφευαν κατά την μακρά περίοδο που βίωσα και κατά την οποία δεν ένιωσα ποτέ δημόσιος υπάλληλος.


Όσο και αν δεν το πιστεύετε έσκυψα πολλές φορές εντός και εκτός του σχολείου στην ψυχή των παιδιών και κάποιες φορές λυπήθηκα πολύ για την εκπαίδευση που τους παρέχουμε, την δολοφονία της φαντασίας και την δημιουργικότητας αλλά και για τα όσα δεν μπόρεσα να τους δώσω. Έζησα πολύ καλές στιγμές σε αξέχαστες εκδρομές, γιορτές που με συγκίνησαν, επιτυχίες των παιδιών, εκμυστηρεύσεις, πόνους, αγωνίες, γέλια, απέραντη χαρά. Χρόνια πολλά στο ίδιο μονοπάτι όσο και αν δεν το πιστεύει κάποιος, με επιμονή χελιδονιού έχτισα φωλιές με λέξεις, πίστεψα, απέτυχα, χάρηκα πολύ, λυπήθηκα, αγωνίστηκα, προσπάθησα να σμιλεύσω ψυχές, να δω πίσω από την όποια συμπεριφορά την αληθινή αιτία του προβλήματος, να συγχωρέσω και κυρίως να σεβαστό. Η ζωή μου πλούτισε από παιδική αθωότητα και εφηβική νεανική θέρμη. Δεν φεύγω επειδή θέλω να αφήσω τους αγαπημένους μου μαθητές, δεν είναι εύκολο, γιατί όλοι ήταν λιμάνι και αγκαλιά μαζί. Το σχολείο δεν ήταν δουλειά αλλά μια σχέση αγάπης και μετά από 36 χρόνια υπηρεσίας στην δημόσια εκπαίδευση πρέπει να αρχίσω να συνηθίζω με την ιδέα ότι το έχω ήδη εγκαταλείψει ή ότι πέρασα το ρουβίκωνα.

 

Δύσκολος ο αποχαιρετισμός αλλά ας ελπίσουμε ότι η φαινομενολογία της ανάπαυσης εδράζεται στο τόπο μιας ψυχικής ποιητικής ονειροπόλησης. Το έργο του δασκάλου είναι δύσκολο και κουραστικό, γοητευτικό και ωραίο συνάμα. Ναι σμιλεύουμε ψυχές και νοιώθω χαρά και ικανοποίηση ως εκπαιδευτικός κάθε φορά που έβλεπα ότι ο κόπος μου δικαιώνεται.


Θεωρώ τον εαυτό μου τυχερό επειδή γεύτηκα το νέκταρ της υπέροχης σχέσης δασκάλου – μαθητή και αυτή η υπέροχη σχέση μου έδινε την δύναμη να αγωνίζομαι και να προσφέρω αδιάκοπα παρά τις κατά καιρούς αντίξοες συνθήκες. Η σημερινή μέρα σίγουρα αφήνει μια γλυκόπικρη γεύση αφού δεν είναι μόνο το τέλος της όμορφης διαδρομής αλλά και η αρχή μιας νέας.

 

Αγαπητοί μαθητές,

έχετε να μάθετε ακόμη αρκετά από το σχολείο αλλά και να πετύχετε ακόμη περισσότερα. Θα ζήσετε όμορφες και άσχημες στιγμές στο μέλλον. Προσπαθείτε να κρατήσετε τις όμορφες για να κάνετε υπερήφανους τους δικούς σας, να κοπιάζετε συνεχώς για το καλύτερο και να μην απογοητεύεστε αν κάποτε τα πράγματα δεν έρθουν όπως τα περιμένατε. Η ζωή δεν σταματάει, κυλάει αδιάκοπα και πάντα θα σας δίνει ευκαιρίες. Εύχομαι ολόψυχα να προοδεύσετε στην ζωή σας και να είστε πάντα – αυτό μην το ξεχάσετε – άνθρωποι, σωστοί άνθρωποι. Και είμαι σίγουρος ότι όταν προσπαθείς και αναγνωρίζεις τα λάθη σου τότε δεν θα αδικήσεις ποτέ τους άλλους, να έχετε πάντα το θάρρος της γνώμης σας. Τότε και μόνο τότε θα αναγνωρίσετε την προσπάθεια για την πρόσβαση στη γνώση.

 

Κάποιους αποχαιρετισμούς τους επιδιώκεις, κάποιοι σου επιβάλλονται, κάποιοι απλά συμβαίνουν και τότε χρειάζεται χρόνος για να αναγνωρίσεις το τι έκανες. Γιατί στην πραγματικότητα δεν αποχαιρετάς απλώς μια δουλειά, κάποιους ανθρώπους ή μια κατάσταση αλλά μια σειρά από εμπειρίες – μαθήματα ζωής, προσδοκίες και όνειρα που συνδέονται με ότι αποχαιρετάς. Τα συναισθήματα που πηγάζουν από την αλλαγή επιθυμητή ή όχι δεν έχει σημασία θα έρχονται για καιρό στο προσκήνιο για να τα αντιμετωπίσεις και να τα αγκαλιάσεις. Είναι σίγουρο ότι θα μου λείψετε δεν είναι σίγουρο ότι θα σας λείψω.

Βλέπετε πιστεύω στο δόγμα "ουδείς αναντικατάστατος". Φεύγω ή μάλλον έφυγα από αυτό το χώρο όμως να θεωρείται ότι θα είμαι πάντα δίπλα σας και αν κάποιοι στο διάστημα αυτών των 36 χρόνων δεν έμειναν ικανοποιημένοι τους ζητώ συγγνώμη.

 

Μάλλον σας κούρασα πριν όμως αυτό θέλω να ευχαριστήσω όλους εκείνους που συνέβαλαν για να γίνω αυτό που έγινα. Τους αείμνηστους γονείς μου τους εν ζωή ή όχι δασκάλους μου σε όλες τις βαθμίδες της εκπαίδευσης που μου πρόσφεραν απλόχερα την σοφία τους, την Μονή της Πάτμου για την βοήθεια που περιοδικά που πρόσφερε, τον δήμο της Πάτμου και ειδικά τους Δημάρχους Γιάννη Κρικρή και Νίκο Καλογιάννη που μου επέτρεπαν να διαβάζω τα πανάκριβα και σπάνια βιβλία που ήταν στη βιβλιοθήκη του Δήμου και ήταν δυσεύρετα.
Ευχαριστώ θερμά τους συλλόγους γονέων και κηδεμόνων με τους οποίους συνεργάστηκα ιδιαίτερα με τον τελευταίο, πεφιλημένους συναδέλφους μου στην πορεία των 36 αυτών χρόνων – και ο φετινός σύλλογος ήταν από τους καλύτερους – με τους οποίους προσπαθήσαμε να κάνουμε τους μαθητές μας να εργάζονται και να συνεργάζονται.

 

Ευχαριστώ τους : Βασίλη Οικονόμου, Αναστασία Δαλαρή, Χρυσούλα Γαμπιεράκη και Ματθαίο Μελιανό διευθυντές των σχολείων και συναδέλφους μου, την Σοφία Σπύρτου για την πολύχρονη συνεργασία μας, τους μαθητές μας και τέλος τα παιδιά μου που υπέστησαν τα πάνδεινα θύματα της εργασιακής ιδιοτροπίας μου. Α! και να μην ξεχάσω τις ενοικιάστριες του κυλικείου το Χρουσώ, την Ειρήνη και την Ελένη όπως και το βοηθητικό προσωπικό. Τους γονείς των μαθητών με τα παράπονα και τις κατηγορίες τους επειδή ήθελα να είναι συνεπείς οι μαθητές μας με το σχολείο αναζητώντας την γνώση και όχι την άγνωστη βαθμοθηρία. Πόσο δίκιο είχε ο Καβάφης αφού κατά τη διάρκεια του ταξιδιού δε έχασα κάτι απεναντίας κέρδισα. Έδωσε και πήρα, πήρα και έδωσα και έμεινε το ωραίο ταξίδι με την σοφία και την πείρα που απέκτησα κατά τη διάρκεια του. Και αυτό είναι το πολυτιμότερο όλων.


Οπότε όπως λέει ο Καβάφης σε κάποιο άλλο επίσης καταπληκτικό ποίημα του το : Απολείπειν ο θεός Αντώνιον, το μόνο που μένει είναι να πλησιάσω στο παράθυρο και να αποχαιρετήσω την Αλεξάνδρεια δηλαδή την παρουσία μου στο σχολείο που άρχισε ήδη να απομακρύνεται. Θα ήμουν ιδιαίτερα ευτυχής αν θεωρήσετε ότι κάποιο λιθαράκι πρόσφερα στο οικοδόμημα της παιδείας στο νησί μας. Θέλησα και επεδίωξα να κάνω τους μαθητές μου ικανούς στη σκέψη, στο λόγο και στην πράξη. Αν το κατάφερα θα το πουν οι ίδιοι.

 

Μέσα από τις διδασκαλίες και τις συζητήσεις μας φρόντισα να τους μεταφέρω την αξία της ζωής που αποκτά κάποιος και τότε έχει νόημα και σημασία μόνο όταν προσπαθήσουμε να κατακτήσουμε κάποιο σκοπό γιατί χωρίς κόπους η ζωή δεν έχει νόημα. Φυσικά δεν χρειάζεται εφησυχασμός και αξίζει να τονιστεί ότι πρέπει να υπάρχει συνεχής προσπάθεια και αγάπη για την ζωή για να νικηθούν τα εμπόδια που αυτή παρουσιάζει για να γίνεται ο άνθρωπος συνεχώς καλύτερος. Αν στην προσπάθεια μου αυτή θεωρήθηκε ότι έκανα βαθμολογικές αποκλίσεις και ότι κάποιοι αδικήθηκαν τους ζητώ συγγνώμη. Τώρα όσων αφορά τους μαθητές μου αυτοί θα πω με αγάπησαν και ενώ θα περίμενα φεύγοντας από το Λύκειο και ανοίγοντας τα φτερά τους για τα πανεπιστήμια ότι θα ένιωθαν παράξενα λόγο της πίεσης που τους ασκούσα στο να διαβάσουν και να μαθαίνουν έχοντας ως προμετωπίδα της προσπάθειας τους το : Πάντα ψηλότερα να ανεβαίνεις και πάντα μακρύτερα να κοιτάζεις ή το λατινικό ¨Citius, Altius, Fortius¨. Όμως δεν φαντάζεται κάποιος την έκπληξη και την συγκίνηση μου όταν μου ζητούν στέλνοντας τις εργασίες τους να τις διορθώνω πριν τις υποβάλουν. Φυσικά δεν έχουν λάθη δείγμα της δουλειάς που κάναμε στο Λύκειο κάτι που τώρα το συνειδητοποιούν τονίζοντας ότι τους έκανε καλό και ο έλεγχος και η πειθαρχεία αλλά και το διάβασμα για το οποίο προσπαθούσα να τους παρακινήσω.


Θα θεωρήσω δε πολύ μεγάλη ευτυχία αν κάποια στιγμή στο μακρινό μέλλον συμβεί αυτό που θαυμάσια ο μεγάλος δάσκαλος Γιάννης Κακριδής περιγράφει στο δοκίμιο του Παιδεία, Δύναμη Ψυχής. Λέει συγκεκριμένα ¨Ποιο είναι το πιο μεγάλο όνειρο ενός δασκάλου που έταξε στη ζωή του να μορφώνει νέες γενιές; Είναι να σε βρει ύστερα από πολλά χρόνια ίσως κάποιος που δεν θυμάσαι να σε κοιτάξει καλά, να σε πλησιάσει και να σου φανερώσει πως κάποτε ήταν μαθητής σου και σε κάποια στιγμή να σου πει: Δάσκαλε μου είχες δώσει γνώσεις πολλές όμως αυτές δεν είχαν και τόση σημασία θα μπορούσα να τις βρω και σε βιβλία πολύ σοφότερα σου αυτό που με κάνει να μην σε ξεχνώ είναι κάτι άλλο. Είναι η πίστη και η αγάπη στον άνθρωπο που κατάφερες να στηρίξεις μέσα μου. Κι αν καμιά φορά η δοκιμασία της ζωής ήταν μεγάλη και ο πειρασμός του κακού πολύ δυνατός με κράτησε η σκέψη πως δεν θα είχα πια το δικαίωμα να σφίξω το χέρι του παλιού μου δασκάλου κοιτάζοντας τον στα μάτια όπως τώρα.¨ Όμως αυτό ήρθε λίγο ενωρίτερα από ένα μήνυμα που μου εστάλη από μια αριστούχα πτυχιούχο Πανεπιστημίου στα οποία μεταξύ άλλων αναφέρει ¨Τελικά είχατε δίκιο όσα μας λέγατε ότι θα συναντήσουμε στο δρόμο μας φεύγοντας από το σχολείο εγώ τα συνάντησα. Ήμουν όμως προετοιμασμένη αφού είχα φροντίσει να προσέχω στο μάθημα σας.

 

Κλείνοντας επιτρέψτε μου να σας παρουσιάσω ένα ποίημα μιας δασκάλας της Γκαμπριέλας Μιστράλ η οποία ζητάει βοήθεια από όλους για να πετύχει το εκπαιδευτικό της έργο. Αυτή τη βοήθεια ζητώ από τους εν ενεργεία συναδέλφους να την δώσουν στο σχολείο.


Δώσε μου δύναμη να υψώσω τα μάτια
Πάνω από το στήθος μου τις πληγές
Μπαίνοντας κάθε πρωί στο σχολείο μου.
Να μην φέρνω στην έδρα μου
Τις υλικές μου ανησυχίες, τις καθημερινές μικροαστικές θλίψεις μου.
Ελάφρυνε το χέρι μου στην τιμωρία
Και απάλυνε το ακόμα πιο πολύ στο χάδι.
Να μαλώνω με πόνο, να ξέρω ότι έχω διορθώσει αγαπώντας!
Κάνε να γεμίσει με πνεύμα και γνώση το σχολείο μου.
Να τυλιχτεί με την λάμψη του ενθουσιασμού μου η φτωχή του αυλή
Και η γυμνή του αίθουσα.
Η καρδιά μου να είναι η κολώνα του και η αγνή μου θέληση πιο δυνατή από τις κολώνες και το χρυσάφι των πλούσιων σχολείων.

 

Ευχαριστώ θερμά όλους σας, θα σας θυμάμαι πάντα, να είστε όλοι καλά.

Νίκος Μελιανός

Αναζήτηση

like us on facebook

Πρωτοσέλιδα


Google translate

enfrdeitptrues

Δείτε επίσης

patmosnewsbanner01

azuro
castelo

banner2022

editorial2ed

Siarli Magda

epal banner

rent KATERINA WEB

H MAGEIA WEB 2s

rent KATERINA WEB

keridis-sima

patmosmonastery

Έντυπα

1111

dimotikos

dimotikos

Μέλος του

MEDIA

Μέλος του

aegeanmedia

Copyright Warning

copyscape-banner-white-160x56
Protected by Copyscape

Η αναπαραγωγή / αναδημοσίευση άρθρου ή περιεχομένου είναι ευπρόσδεκτη εάν συνοδεύεται με το hyperlink www.patmostimes.gr