Ο επικήδειος λόγος εξεφωνήθη ὑπό Σεραφείμ Κοτσάνη Ἱερομονάχου
Πέμπτη 19 Φεβρουαρίου 2026 και την ώρα που τελείτο στη Ρόδο η εξώδειος ακολουθία για την εκδημία του Μητροπολίτη πρ.Γάνου και Χώρας κυρού Αμφιλοχίου, στην Ιερά Μονή Πάτμου τελείτο Τρισάγιο στη μνήμη του από τον ηγούμενο αρχιμανδρίτη Κύριλλο Πέντε και ιερείς της Πάτμου. Ο μακαριστός ήταν αδελφός της Ιεράς Μονής, και διετέλεσε καθηγητής στην Πατμιάδα Εκκλησιαστική σχολή. Παρέστησαν ο δήμαρχος Πάτμου και η αντιδήμαρχος πολιτισμού, ο σχολάρχης της Πατμιάδος κ. Γιάννης Ζαρκαδούλας, οι πρώην σχολάρχες Ματθαίος Μελιανός και Στάθης Κόττορος, δημοτικοί σύμβουλοι, οι μαθητές και οι καθηγητές της Πατμιάδος, η διευθύντρια του ΓΕ. Λυκείου κ. Χρυσούλα Γαμπιεράκη,ο διευθυντής του Γυμνασίου Γέννειο Πάτμου, λοιποί καθηγητές και πολύς κόσμος. Ακολούθησε καφέδισμα στο αρχονταρίκι της Ιεράς Μονής. Ο επικήδειος λόγος εξεφωνήθη ὑπό Σεραφείμ Ἱερομονάχου
Πέμπτη 19 Φεβρουαρίου 2026 και την ώρα που τελείτο στη Ρόδο η εξώδειος ακολουθία για την εκδημία του Μητροπολίτη πρ.Γάνου και Χώρας κυρού Αμφιλοχίου, στην Ιερά Μονή Πάτμου τελείτο Τρισάγιο στη μνήμη του από τον ηγούμενο αρχιμανδρίτη Κύριλλο Πέντε και ιερείς της Πάτμου. Ο μακαριστός ήταν αδελφός της Ιεράς Μονής, και διετέλεσε καθηγητής στην Πατμιάδα Εκκλησιαστική σχολή. Παρέστησαν ο δήμαρχος Πάτμου και η αντιδήμαρχος πολιτισμού, ο σχολάρχης της Πατμιάδος κ. Γιάννης Ζαρκαδούλας, οι πρώην σχολάρχες Ματθαίος Μελιανός και Στάθης Κόττορος, δημοτικοί σύμβουλοι, οι μαθητές και οι καθηγητές της Πατμιάδος, η διευθύντρια του ΓΕ. Λυκείου κ. Χρυσούλα Γαμπιεράκη,ο διευθυντής του Γυμνασίου Γέννειο Πάτμου κ. Φίλιππος Ζαχαρίου, λοιποί καθηγητές και πολύς κόσμος. Ακολούθησε καφέδισμα στο αρχονταρίκι της Ιεράς Μονής. Ο επικήδειος λόγος εξεφωνήθη ὑπό Σεραφείμ Ἱερομονάχου
ΕΠΙΚΗΔΕΙΟΣ ΛOΓΟΣ
ΕΙΣ ΤΟΝ ΜΑΚΑΡΙΣΤΟΝ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΝ ΠΡ. ΓΑΝΟΥ ΚΑΙ ΧΩΡΑΣ ΚΥΡΟΝ ΑΜΦΙΛΟΧΙΟΝ (†2026)
«Τοιοῦτος γὰρ ἡμῖν ἔπρεπεν ἀρχιερεύς, ὅσιος, ἄκακος, ἀμίαντος, κεχωρισμένος ἀπὸ τῶν ἁμαρτωλῶν καὶ ὑψηλότερος τῶν οὐρανῶν γενόμενος.»
Ἅγιε Καθηγούμενε καὶ Πατριαρχικὲ Ἔξαρχε Πάτμου κ. Κύριλλε, Σεβαστοὶ Πατέρες καὶ ἐν Χριστῷ ἀδελφοί, Χριστεπώνυμον τῆς Πάτμου πλήρωμα.
Ἀργὰ τήν νύκτα τῆς 14ης Φεβρουαρίου, 11:51 μ.μ., ὀλίγα λεπτὰ πρὶν τὸ Σάββατο τῶν κεκοιμημένων παραχωρήσει τὴν σκυτάλην εἰς τὴν Κυριακήν, τὴν ἡμέραν τοῦ Κυρίου, τὴν ἡμέραν τῆς δικῆς Του Ἀναστάσεως ἀλλὰ καὶ τῆς προσδοκωμένης γενικῆς Ἀναστάσεως, τὴν Κυριακὴν τῶν Ἀπόκρεω, ὅπου ἡ Ἐκκλησία μας θέτει πρὸς διδασκαλίαν μας τὸ ἐσχατολογικὸν γεγονὸς τῆς Δευτέρας Παρουσίας καὶ τῆς Τελικῆς Κρίσεως, μιὰ Ἁγία ψυχὴ, σηματοδοτοῦσα τὴν ἡμέραν καὶ σηματοδοτουμένη ἀντιστοίχως ἀπὸ αὐτήν, παρέδωσε ἑαυτὴν εἰς χεῖρας Ἰησοῦ Χριστοῦ τοῦ ζῶντος, Τοῦ αὐτὸν πολὺ ἀγαπήσαντος καὶ ὑπ’ ἐκείνου πολὺ ἠγαπηθέντος.
Ὁ Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης πρ. Γάνου καὶ Χώρας, ὁ πολιὸς καὶ λίαν ἀγαπητὸς ἡμῖν Γέροντας Ἀμφιλόχιος κεκοίμηται ἐν Κυρίῳ!
Παρὰ τὸ ἀναμενόμενον τοῦ πράγματος, λόγῳ τῆς ἐπιδεινώσεως τῆς ὑγείας του τελευταίως, ἡ αἴσθησις ὅτι ὁ Γέροντας ἐξακολουθεῖ νὰ βρίσκεται ἀνάμεσά μας ἔστω καὶ κλινήρης, ἀπετέλει ὁμολογουμένως πηγὴν ἐλπίδος καὶ αἰσιοδοξίας. Ὅμως ἄλλα ἡ Βουλὴ τοῦ Θεοῦ ἐκέλευσεν!
Ἡ εἴδησις τῆς πρὸς Κύριον ἐκδημίας του συνεκλόνισε βαθύτατα ὄχι μόνον τὴν Μονήν μας καὶ τὴν Πατριαρχικὴν Ἐξαρχίαν Πάτμου, ὄχι μόνον τὰ Δωδεκάνησα, ἀλλὰ καὶ τὸν καθένα μας προσωπικῶς· ὅσους δηλαδὴ εἴχαμε τὴν ἰδιαιτέραν εὐλογίαν καὶ τιμὴν νὰ γνωρίσωμεν τὸν Γέροντα. Διὰ ὅλους, πάνω ἀπὸ τίτλους καὶ ἐκκλησιαστικὰ ἀξιώματα, ὁ ἐκλιπὼν ἦτο κυρίως ὁ Γέροντάς μας Ἀμφιλόχιος· ὁ ἄνθρωπος ὁ ὁποῖος μπῆκε στὰ σπίτια μας, ἀλλὰ κυρίως στὶς καρδιές μας, μᾶς ἐστήριξε πνευματικῶς, μᾶς συνεβούλευσε, μᾶς ἐδίδαξε πίστη, ταπείνωση καὶ ἀγάπη.
Ὁ ἴδιος πλήρης πίστεως καὶ Πνεύματος Ἁγίου, ἐβίωνε σὲ προσωπικὸν ἐπίπεδον τὴν ἐπενέργειαν τῶν χαρισμάτων τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, ἐντρυφῶν εἰς τοὺς καρπούς του: Ἀγάπην, Χαράν, Εἰρήνην, Μακροθυμίαν, Χρηστότητα, Ἀγαθωσύνην, Πίστιν, Πραότητα, Ἐγκράτειαν. Ἐτρέφετο ἡ ψυχή του καὶ μετέδιδε τὴν πνευματικὴν αὐτὴν τροφὴν μέσα ἀπὸ τὴν γλυκύτητα τοῦ προσώπου του, τὸ χαμόγελον, τὴν ἀγάπην· ὁ ἄνθρωπος ὁ φωτεινὸς ὁ ὁποῖος ἔλαμπε ὁλόκληρος εἰς ἕνα κόσμο ποὺ τὸ σκότος ὁλοένα ἁπλώνεται καὶ ἀπειλεῖ τὴν πνευματικήν μας συνοχήν· εἰς ἕνα κόσμον ὅπου ὁ φόβος ἐπιχειρεῖ νὰ καταδυναστεύσῃ τὸν ἄνθρωπον, ἐκεῖνος ἀντέτασσε εὐαγγελικῶς τὸ «Μὴ φοβοῦ», παραπέμποντάς μας εἰς τὸν ἅγιον Εὐαγγελιστὴν καὶ Ἠγαπημένον Ἰωάννην, ὁ ὁποῖος εἰς τὴν κόλασιν τοῦ φόβου ἀντιπαραθέτει τὴν ἀγάπην, τὴν τελείαν ἀγάπην, ἡ ὁποία «ἔξω βάλλει τὸν φόβον».
Ὁ ὅλος βίος του ἦτο μία διαρκὴς κατάθεσις αὐτῆς τῆς ἀγάπης, τὴν ὁποίαν διδάχθηκε παρὰ τοὺς πόδας τοῦ γέροντός του Ἁγίου Ἀμφιλοχίου, τοῦ ὁποίου ἐτίμησεν ὑπερβαλλόντως καὶ τὸ ὄνομα καὶ τὴν βιοτήν. Εἰς τὴν Πάτμον, ὡς Καθηγητής, ἀδελφὸς γνήσιος τῆς Μονῆς ταύτης τὴν ὁποίαν ὑπερηγάπα καὶ ἐσέβετο ὑπερβαλλόντως τὸν Ὅσιον κτήτορά της καὶ τὸν ἔφορον προστάτην της Εὐαγγελιστὴν Ἰωάννην, εἰς τὴν Ἐξαρχίαν ὡς Πνευματικός, εἰς τὴν Πατμιάδα ὡς Διδάσκαλος, πατέρας καὶ προστάτης τῶν μαθητῶν της, εἰς τὴν Δωδεκάνησον καὶ πέραν αὐτῆς, στηρίζοντας καὶ ἀνακουφίζοντας ψυχὰς κάτω ἀπὸ τὸ ἱερόν του ἐπιτραχήλιον· εἰς τὴν ἱεραποστολὴν βαπτίζοντας καὶ προστατεύοντας τὶς εἰκόνες τοῦ Θεοῦ οἱ ὁποῖες μόλις γνώρισαν τὸν Χριστὸν καὶ τὴν Ἐκκλησίαν.
Ἀκτήμων, ἐλεήμων, ἐραστὴς τῆς προσευχῆς καὶ τῆς καθαρᾶς ζωῆς, ἀεικίνητος, θυσιαστικός, δημιουργικός, εἶναι ὁρισμένα ἀπὸ τὰ ἄνθη τὰ ὁποῖα συνθέτουν τὴν ἀνθοδέσμην τῆς πνευματικῆς του προσωπικότητος. Οὔτε τὸ γῆρας, οὔτε ἡ κλονισμένη του ὑγεία μποροῦσαν νὰ μποῦν ἐμπόδιον εἰς τὴν διάθεσιν προσφορᾶς ἡ ὁποία χαρακτήριζε τὸν Γέροντα. Εἰσήρχετο εἰς τὰς οἰκίας ὡς ἄγγελος εἰρήνης, νὰ στηρίξει, νὰ συμβουλεύσει, νὰ ἐλεήσει, νὰ παρηγορήσει καὶ ἐξήρχετο ἀφήνοντας πίσω ὁσμὴν Θεοῦ. Ἡ ἐπαφὴ μαζί του ὡς γῆ τῆς ἐπαγγελίας. Ἤκουε, συνέχαιρε, συνέπασχε, ἔδιδε ἐλπίδα καὶ Φῶς Χριστοῦ.
Ἤμεθα εὐλογημένοι ὅσοι ἐγνωρίσαμε καὶ συναναστραφήκαμε μίαν τοιαύτην προσωπικότητα. Εὐγνωμονοῦμεν τὸν Ἅγιον Θεὸν διὰ τὴν μεγάλην Του δωρεάν. Αὐτὴ καὶ μόνη ἦτο ἱκανὴ νὰ πλουτίσει τὴν ζωήν μας, νὰ δρομολογήσει τὸ μέλλον μας, νὰ ἐγγυηθεῖ τὴν ἐπιτυχίαν μας. Μᾶς παρέλαβε παιδία καὶ μᾶς ἀπέδωσε εἰς τὸν Θεὸν μοναχοὺς καὶ μοναχάς, ἱερεῖς καὶ Ἀρχιερεῖς, ἐργάτας τοῦ νοητοῦ ἀμπελῶνος τῆς Ἐκκλησίας Του. Ὦ Γέροντα, πόσο σὲ εὐγνωμονοῦμεν! Οἱ προηγούμενες γενεὲς ἔχουν νὰ λέγουν δι’ ἕνα Γέροντα Ἅγιον Ἀμφιλόχιον Μακρῆν, ἀλλὰ καὶ ἡ δική μας δι’ἕνα Ἅγιον Γέροντα Ἀμφιλόχιον Τσοῦκον!
Τὸ τελευταῖόν του ἔργον, ἡ θεμελίωσις καὶ ἔναρξις τῶν ἐργασιῶν τῆς ἐν Ἀγαθονησίῳ Ἱερᾶς Μονῆς τῆς Ἁγίας Ἀγάθης καὶ ὁ ἱερὸς ἐνθουσιασμὸς μὲ τὸν ὁποῖον τὸ περιέβαλε, ἀπετέλεσε διὰ ὅλους ὑπόδειγμα ἐμπιστοσύνης εἰς τὴν πρόνοιαν τοῦ Θεοῦ ἀλλὰ καὶ ἐργατικότητος· ἕνα πνευματικὸν ὅραμα τὸ ὁποῖον θωρακίζει τὸ ἠγαπημένο του Ἀγαθονήσι καὶ τὸ συνδέει ζωτικῶς μὲ τὴν Πάτμον καὶ τὴν Μεγάλην Μονὴν τοῦ Θεολόγου.
Ἅγιε Καθηγούμενε, εὐθὺς ἐξ ἀρχῆς, ἀναλαμβάνων ὑμετέρᾳ προτροπῇ, τὴν ἐκφώνησιν ἁρμοδίων λόγων εἰς τὴν ἐπιμνημόσυνον αὐτὴν τελετήν, διέγνωσα τὴν ἀπόλυτον ἀδυναμίαν μου νὰ ἀνταποκριθῶ ἐπιτυχῶς δι’ ὃ καὶ κατ’ ἀρχάς ἐδίστασα. Καί τοῦτο διότι ὁ πενιχρός λόγος μου ἀδυνατεῖ νὰ σκιαγραφήσει οὐδὲ κατ’ ἐλάχιστον μίαν προσωπικότητα οἰκουμενικοῦ κύρους καὶ ἀξίας ὡς αὐτὴν τοῦ μακαριστοῦ Γεροντος. Διότι τὸ ἔργον του, διαφεύγον ἀπὸ τὰ ἐγχώρια σύνορα καὶ ἐπεκτεινόμενον εἰς ἄλλας ἠπείρους, κατέστη οἰκουμενικόν.
Πενθοῦμεν, λοιπόν, σήμερον. Ἀλλ’ ἡ κατ’ ἄνθρωπον θλῖψις ἀπὸ τὸν πρόσκαιρον ἀποχωρισμὸν τοῦ κοιμηθέντος Γέροντος ἡμῶν Ἀμφιλοχίου μεταποιεῖται εἰς πνευματικὴν χαρμολύπην. Ἐτούτην τὴν ἱερὰν στιγμήν, ἡ βεβαιότης καὶ ἡ χαρὰ τῆς Ἀναστάσεως ἂς πληρώσει τὴν ὕπαρξιν μας. Ὁ προσωπικός μου δισταγμὸς ὑποχωρεῖ ἀτάκτως καθὼς αἴρω τοὺς ὀφθαλμούς μου καὶ θεωρῶ τὸν Γέροντα θεοφεγγῶς ἀνερχόμενον. Ἡ γλυκεῖα του ὄψις ἐνισχύει καὶ τονώνει. Ἡ φωνή του καὶ πάλιν ἀκούεται προτρεπτικὴ καὶ ἐπιτακτική: «Μὴ φοβοῦ, μόνον πίστευε». Διὰ τοῦτο καὶ κατακλείω εὐθαρσῶς τὸν λόγον.
Τὴν ὥραν ταύτην συμμετέχομεν νοερῶς εἰς τὰ ἐν Ρόδῳ τελούμενα, κλίνοντες τὸ γόνυ τῆς ψυχῆς καὶ τοῦ σώματος πρὸ τοῦ ἱεροῦ σκηνώματος τοῦ κεχαριτωμένου Γέροντός μας. Ἀσπαζόμεθα διὰ ὑστάτην φορὰν μὲ συγκίνησιν καὶ χαρὰν τὴν Ἁγίαν του δεξιάν, ἐπιζητοῦντες τὴν συγχώρησιν καὶ τὴν εὐχήν του.
Παρὰ τὸ γεγονὸς ὅτι ὀφείλομεν νὰ προσευχόμεθα διὰ τὴν ἀνάπαυσιν τῶν ψυχῶν τῶν κεκοιμημένων, εἰς τὴν προκειμένην περίπτωσιν ἡ κοινὴ ἐκκλησιαστικὴ συνείδησις διατρανώνει στεντορίως ὅτι ὁ μεταστὰς ὡς γνήσιος φίλος Θεοῦ καὶ Αὐτοῦ θεράπων, μεταβαίνει ἀνεμποδίστως ἐκ θανάτου εἰς τὴν ζωήν. Πεποίθησις δὲ πάντων εἶναι ὅτι Θείᾳ ἐπινεύσει καὶ ἡ ἐν Ἁγίᾳ Συνόδῳ Ἐκκλησία, ἐν καιρῷ εὐθέτῳ, θέλει ἀποδώσει αὐτῷ τὰ πνευματικῶς ὀφειλόμενα.
Τοῦ μακαριστοῦ Γέροντος ἡμῶν Μητροπολίτου πρ. Γάνου καὶ Χώρας κυροῦ Ἀμφιλοχίου εἴη αἰωνία καὶ ἀπαλαίωτος ἡ μνήμη. Ἀμήν!
*Ἐξεφωνήθη ὑπό Σεραφείμ Ἱερομονάχου τήν 19ην Φεβρουαρίου 2026 κατά τήν ἐν τῇ Ἱερᾷ Μονῇ ἐπικήδειον δέησιν.
