patmosweb330

elin330

aegeanlab

Η ΟΜΙΛΙΑ ΤΟΥ ΘΕΟΛΟΓΟΥ ΜΑΤΘΑΙΟΥ ΜΕΛΙΑΝΟΥ ΣΤΟΝ ΝΑΟ ΤΗΣ ΑΔΕΛΦΟΣΥΝΗΣ ΣΤΗ ΧΩΡΑ ΠΑΤΜΟΥ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΠΑΤΜΙΟΥΣ ΗΡΩΕΣ ΤΗΣ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗΣ ΤΟΥ 21

 HROES AG.APOSTOLOI 8

 

 

Παρακάτω ολόκληρη  η  ομιλία του θεολόγου πρ. Δημάρχου και πρ. Σχολάρχη της Πατμιάδος κ. Ματθαίου Μελιανού στον Ιερό Ναό Αγίων Αποστόλων της Χώρας τους χαρακτηριζόμενου ως Ναού της Αδελφωσύνης .

 

«Ὁρκίζομαι ἐνώπιον τοῦ ἀληθινοῦ Θεοῦ οἰκειοθελῶς, ὅτι θέλω εἶμαι ἐπί ζωῆς μου πιστός εἰς τήν Ἑταιρείαν, κατά πάντα.
Ὁρκίζομαι, ὅτι εἰς τό ἑξῆς, δέν θέλω ἔμβει εἰς καμίαν ἄλλην ἑταιρείαν, ὁποία καί ἄν εἶναι, μήτε εἰς κανένα δεσμόν ὑποχρεωτικόν. Καί μάλιστα, ὁποιονδήποτε δεσμόν ἄν εἶχα, καί τόν πλέον ἀδιάφορον ὡς πρός τήν Ἑταιρείαν, θέλω τόν νομίζει ὡς οὐδέν.... Νά εὐλαβῶμαι τήν θρησκείαν μου,....


Τέλος, ὁ θάνατός μου, ἄς εἶναι ἡ ἄφευκτος τιμωρία τοῦ ἁμαρτήματός μου, διά νά μή μολύνω τήν ἁγνότητα τῆς Ἑταιρείας μέ τήν συμμετοχήν μου».
Τά λόγια αὐτά, εἶναι ἕνα ἀπόσπασμα ἀπό τόν Ὅρκο τῆς Φ.Ἑ., τόν Ὅρκο, πού Κύριος οἶδε, Ἅγιε Καθηγούμενε, πόσες φόρες θά ἀκούστηκε, ἀπό τούς προγόνους μας, μέσα σ᾿ αὐτόν τόν Ἱερό Ναό τῶν Ἁγίων Ἀποστόλων τῆς Ἀδελφοσύνης καί μάλιστα ἐνώπιον τῆς ἱστορικῆς αὐτῆς Εἰκόνας τοῦ Νυμφίου Χριστοῦ, τοῦ Ἑλκομένου ἐπί τό Πάθος!


Συναχθήκαμε σήμερα, γιά νά ἀποτίσουμε φόρο τιμῆς καί εὐγνωμοσύνης στούς ἀνθρώπους αὐτούς, πιστεύω μέ τόν καλύτερο τρόπο, δηλαδή, μέ τήν τέλεση τῆς Θείας Λειτουργίας καί τήν τέλεση μνημοσύνου γιά τήν ἀνάπαυση τῆς ψυχῆς τους.
Συναχθήκαμε, γιά νά ἐνωτισθοῦμε τίς ἱστορικές μας καταβολές καί νά ἀντλήσουμε μαθήματα Ἐθνικοῦ μεγαλείου καί βαθειᾶς πίστης πρός τόν Θεό. Τιμοῦμε σήμερα τόν ξεσηκωμό τοῦ 1821, μέ τήν εὐκαιρία τῆς συμπλήρωσης διακοσίων χρόνων ἀπό τότε· τιμοῦμε τήν μνήμη τοῦ πρωτεργάτη τῆς Φ.Ἑ., Ἐμμ. Ξάνθου, μέ τήν εὐκαιρία τῆς συμπλήρωσης 170 ἐτῶν, ἀπό τήν ἡμέρα τοῦ θανάτου του. Συνάμα ἀνακαλοῦμε στή μνήμη μας, καί ὅλους ἐκείνους τούς Πατμίους, οἱ ὁποῖοι συνετέλεσαν στήν ἐπίτευξη τοῦ μεγαλειώδους ἄθλου τοῦ ξεσηκωμοῦ τοῦ Γένους μας.


Ὁ ξεσηκωμός αὐτός, δέν ἦταν κάτι στιγμιαῖο. Ἀν προσέξουμε τήν πορεία τοῦ Γένους μας πρός τήν ἐλευθερία, θά καταλήξουμε στό συμπέρασμα ὅτι ἡ Ἐπανάσταση τοῦ 21 δέν ἦταν ἡ ἀρχή, ἀλλά τό τέλος. Ἦταν ἡ τελευταία φάση ἑνός ἀγώνα, πού ἄρχιζε μέ τά ὅπλα τοῦ πνεύματος, τήν ἑπομένη τῆς Ἅλωσης, καί ἔληξε μέ τά ὅπλα τῶν ἀγωνιστῶν σέ στεριά καί θάλασσα, μέ τίς ὁμοβροντίες τῆς Ναυμαχίας τοῦ Γέροντα, μέ τό αἷμα καί τίς ἀμέτρητες θυσίες τῶν ἀγωνιστῶν.
Ἡ παιδεία καί ἡ Ὀρθοδοξία κράτησαν ὄρθια τήν Ἑλληνική ψυχή. Ἡ Ὀρθόδοξη Λατρεία, πῆρε στά χρόνια τῆς δουλείας τόν χαρακτῆρα ἔντονης ἐθνικῆς ἀνάγκης, κι᾿ ἔγινε σκέπη καί καταφύγιο γιά τούς ὑπόδουλους.
Ἡ παιδεία, τήν ὁποίαν μέ τόση πίστη καί ἀφοσίωση ὑπηρέτησαν οἱ Δάσκαλοι τοῦ Γένους, δέν φώτισε μόνο τό ὑπόδουλο Ἔθνος ἀφυπνίζοντάς το ἀπό τόν λήθαργο τῆς δουλείας, ἀλλά κατόρθωσε νά δημιουργήσει καί νά μεταδώσει καί ὑπερεθνικά ἰδεώδη, πού διαχύθηκαν σέ ὁλόκληρη τήν Εὐρώπη, καί ὄχι μόνο.
Ἐδῶ, σ᾿ αὐτόν τόν Καθαγιασμένο Τόπο, οἱ Μοναχοί, ἔχοντας πίστη στήν μεγάλη ἀποστολή τους, ἄρχισαν σύντομα νά καλλιεργοῦν μέσα στό Μοναστήρι τό κατάλληλο ἔδαφος, γιά τήν ἵδρυση στήν Πάτμο μεγάλου πνευματικοῦ ἱδρύματος, προκειμένου νά θεραπεύεται τό Χριστιανικό καί ἐθνικό ἰδεῶδες,

ἀπαραίτητο γιά τήν ἐνίσχυση καί ἀναζωπύρωση τοῦ φρονήματος τοῦ ὑπόδουλου Ἑλληνισμοῦ. Ἔτσι, προέκυψε ἡ ἰδέα τῆς ἵδρυσης τῆς Πατμιάδας, τά σπέρματα τῆς ὁποίας βρίσκονται διάχυτα μέσα στή Μονή, ἤδη ἀπό τούς χρόνους τοῦ Ὁσίου Χριστοδούλου καί τῆς ὁποίας τήν πραγματοποίηση ἀνέλαβε καί πέτυχε ὁ Ἱεροδιάκονος Μακάριος ὁ Καλογερᾶς, τό 1713.


Ἡ Πατμιάς ἔγινε σύντομα «ἕν τῶν ἀνωτάτων Ἑλληνικῶν φροντιστηρίων, ἅτινα ἐφώτισαν τό Ἔθνος ἐν ταῖς ζοφεραῖς ἡμέραις τῆς δουλείας» καί ἀπέκτησε τεράστια φήμη, γι᾿ αὐτό καί ὀνομάστηκε «Σχολή τοῦ Γένους».
Ὑπῆρξε ἀληθινό ἐθνικό ἐργαστήρι, μέσα στό ὁποῖο σφυρηλατήθηκαν τά φρονήματα μεγάλων Ἱεραρχῶν καί Ἐθναρχῶν καί ἐμπνευσμένων Ἱεραποστόλων καί Ἐθναποστόλων, σέ πολλούς ἀπό τούς ὁποίους ὀφείλει τό Ἔθνος τήν ἰδέα τῆς ἐπαναστάσεως καί τήν ἐπιτυχία τοῦ ἀγῶνα.
Ἔτσι, ἡ Πάτμος, χάρη στή Μονή της καί τήν φημισμένη Σχολή της, κατόρθωσε νά συγκεντρώσει τό πανελλήνιο ἐνδιαφέρον, ὥστε τήν ὥρα τῆς μεγάλης ἀπελευθερωτικῆς ἐξόρμησης, νά εἶναι ἕτοιμη νά ριχθεῖ στόν ἀγῶνα.

Ἐπιβάλλεται λοιπόν νά σκιαγραφίσουμε, ἐν ὀλίγοις, τίς πλέον γνωστές προσωπικότητες, ἀπό τήν πληθώρα τῶν Πατμίων, πού δόθηκαν ψυχῇ τε καί σώματι, στόν ἀγῶνα τοῦ ΄21. Καί εἶναι πολλοί, πάρα πολλοί, γιά ἕνα τόσο μικρό Νησί..


Θά μοῦ ἐπιτρέψετε νά προτάξω τόν Ἐμμανουήλ Ξάνθο, τό μνημόσυνο τοῦ ὁποίου τελεῖ σήμερα, ἐνώπιόν μας, ἡ Ἱερά μας Μονή.
Ὁ Ξάνθος γεννήθηκε τό 1772. Ὁ πατέρας του, ὁ Νικόλαος, εἶχε ὑπηρετήσει στόν Ρωσικό στρατό καί ἡ μήτερα του ἡ Δούκαινα, ἀπό καλή οἰκογένεια,

φρόντισε γιά τήν ἀνατροφή του. Μαθήτευσε στήν Πατμιάδα καί ἀπό πολύ νέος ἀσχολήθηκε μέ τό ἐμπόριο, μεταβαίνοντας στό ἐξωτερικό, ἰδιαίτερα στίς παραδουνάβιες περιοχές. Παντοῦ τόν συνόδευαν τά ὅσα τοῦ εἶχαν διδάξει οἱ Καλόγεροι τοῦ Μοναστηριοῦ μας καί οἱ Δάσκαλοί του στήν Πατμιάδα. Παντοῦ τόν καταδίωκε ἡ ἰδέα τῆς ἀπελεύθερωσης. Τό ἐμπόριο τοῦ ἔδινε τή δυνατότητα νά κινεῖται ἀπό Ἀνατολή σέ Δύση, καί νά διαπιστώνει τήν ἀνάγκη μιᾶς ἐπανάστασης ἐναντίον τῆς σκλαβιᾶς. Τά αὐτά ἰδεώδη κυριαρχοῦσαν καί στίς καρδιές τῶν δύο φίλων του, τοῦ Σκουφᾶ καί τοῦ Τσακάλωφ. Ἔτσι, αὐτοί «οἱ τρεῖς ἄσημοι ἔμποροι» κατά τούς ἱστορικούς, εἶχαν τήν ἔμνευση νά ἀποφασίσουν καί νά επιχειρήσουν τήν σύσταση μιᾶς Ἑταιρείας μυστικῆς καί «νά εἰσάξωσιν εἰς αὐτήν ὅλους τούς ἐκλεκτούς καί ἀνδρείους τῶν ὁμογενῶν, διά νά ἐνεργήσωσι μόνοι των ὅ,τι ματαίως καί πρό πολλοῦ χρόνου ἤλπιζον ἀπό τήν φιλανθρωπίαν τῶν χριστιανῶν βασιλέων».
Ἔτσι λοιπόν, στίς 14 Σεπτεμβρίου τοῦ 1814, τήν ἡμέρα δηλαδή τῆς «Ὑψώσεως τοῦ Τιμίου Σταυροῦ», τεράστιος ὁ συμβολισμός, ἱδρύθηκε ἡ Φ.Ε., ἡ ὁποία παρουσιαζόταν ὡς Ναός, στόν ὁποῖο μέ θρησκευτική κατάνυξη γινόταν ἡ εἰσδοχή νέων μελῶν, τά ὁποῖα ἔδιναν τόν σχετικό Ὄρκο, πάνω στό Ἱερό Εὐαγγέλιο καί μπροστά σέ Ἱερή Εἰκόνα. Ἐφαρμόστηκε τό σύστημα τῆς Χριστιανικῆς Ἐκκλησίας καί διαδόθηκε τελικά μέ περιοδεύοντες Ἀποστόλους, πού ὁρίστηκαν γιά κάθε περιοχή τοῦ Ἑλληνισμοῦ.
Ἀλήθεια, ποιός γνώριζε καλύτερα ἀπό κάθε ἄλλον, τόν Ἱεραποστολικό τρόπο δράσης τῆς Ἐκκλησίας, τόν τρόπο εὐαγγελισμοῦ τῶν ἀνθρώπων, ἐκτός ἀπό τόν Ξάνθο, πού φοίτησε στήν Πατμιάδα καί ἀνδρώθηκε στίς αὐλές τοῦ Μεγάλου Μοναστηριοῦ μας καί τοῦ Ἱεροῦ Σπηλαίου τῆς Ἀποκάλυψης;
Ἡ ζωή του ὑπῆρξε περιπετειώδης ἀπό κάθε πλευρά. Ὅταν, μετά ἀπό πολλά χρόνια, γύρισε στήν Ἀθήνα, ἔμεινε στό περιθώριο. «Ἐβίωσε μέσῳ τῶν ἀγαθῶν τῆς ἐλευθέρας Πατρίδος, βίον ἀβίωτον», βεβαιώνει ὁ ἱστορικός. Ἐκεῖνο ὅμως πού τόν πίκρανε περισσότερο ἦταν ἡ κακόβουλη ἐκστρατεία ἐναντίον του, μέ τήν ἀμφισβήτηση τῶν ὑπηρεσιῶν του πρός τήν Φ.Ε., καί τόν ἀπελευθερωτικό ἀγῶνα.
Περιφρονημένος καί πάμπτωχος, ἔφυγε ἀπό τή ζωή αὐτή ἄδοξα, στίς 29 Νοεμβρίου τοῦ 1851, πέφτοντας ἀπό τά σκαλοπάτια τῆς Βουλῆς, ὕστερα ἀπό βίαιο παρασυρμό ἀπό ἐξερχόμενους «βιοπραγοῦντες» Βουλευτές.
Τόν θρήνησε ὅλη ἡ Ἑλλάδα. Ἐνταφιάστηκε στό Α΄ Νεκροταφεῖο Ἀθηνῶν, δημοσία δαπάνη, μέ τιμές στρατηγοῦ.
«Ἡ Ἐπιτροπή Ἀγῶνος» τόν κατέταξε «είς τήν ἐξαίρετον καί ἀνωτέραν πάσης τάξεως κανονισθεῖσαν θέσιν», ἀνέθεσε δέ στό Ἔθνος τήν ἀμοιβή του, τήν ὁποίαν οὐδέποτε ἔλαβε. Ἀργότερα ὁ βασιλιᾶς Ὄθων, τοῦ ἀπένειμε τόν «χρυσοῦν Σταυρόν τοῦ Σωτῆρος».
Τόν Δεκέμβριο τοῦ 1930 ἡ Πολιτεία τοποθέτησε τήν προτομή του στήν πλατεία τῆς Φιλικῆς Εταιρείας, στή γνωστή πλατεία Κολωνακίου τῶν Ἀθηνῶν, μέ δαπάνες Δωδεκανησίων τῆς Αἰγύπτου· τό Κράτος βλέπετε δέν εἶχε χρήματα γιά μιά τέτοια ἐνέργεια. Ὁ Κωστῆς Παλαμᾶς, ὡς Πρόεδρος τῆς Ἀκαδημίας Ἀθηνῶν, ἐξεφώνησε τόν λόγο τῶν ἀποκαλυπτηρίων ἀναφωνώντας:

«Ἐμμανουήλ Ξάνθε! Ἐγεννήθης εἰς τήν Πάτμον τῆς Δωδεκανήσου. Εἰς τόν τόπον τῶν θείων ζοφερῶν ὀραμάτων καί ἀποκαλύψεων. Σοῦ ἔλαχεν ἡ χάρις νά ζήσεις τήν ζωήν σου εἰς τό ἀποκαλυπτικόν ὄραμα τῆς Πατρίδος ἐλευθέρας».
Στίς 4 Ὀκτωβρίου τοῦ 1953, πραγματοποιήθηκε, μέ πανηγυρικό τρόπο, ἡ μεταφορά τῶν ὀστῶν του, στό «ἀκριβό» του Νησί καί τοποθετήθηκαν στό γνωστό μας Μνημεῖο.


Στόν μακρύ κατάλογο τῶν Φιλικῶν, ἀνήκει καί ὁ Πατριάρχης Ἀλεξανδρείας ὁ Θεόφιλος ὁ Γ΄., γόνος τῆς μεγάλης οἰκογένειας Παγκώστα. Μετά τήν κατήχησή του στήν Φ.Ἑ., ἐγκατέλειψε τόν Θρόνο του καί ἐγκαταστάθηκε στήν γενέτειρά του, μέ κύριο μέλημα, τήν συνδρομή του στήν Ἐπανάσταση. «Μετά τήν ἐξέγερσιν τῆς Ἑλλάδος, γράφει, ἀπεφασίσαμεν νά παραμείνωμεν ἐν αὐτῇ καί νά συγκακουχούμεθα μᾶλλον μετά τῶν τέκνων της, θεωρήσαντες τοῦτο θησαυρόν ἀνώτερον τῶν ἐν Αἰγύπτῳ τρυφῶν καί ἀναπαύσεων».

Κήρυξε στό Νησί μας τήν Ἐπανάσταση, τήν Τρίτη τῆς Διακαινησίμου (Νέα Τρίτη), 12 Ἀπριλίου τοῦ 1821, στήν πλατεία τῆς Ἁγιά Λεβιᾶς, εὐλόγησε τήν Σημαία τῆς Ἀνεξαρτησίας καί ἐξεφώνησε τόν περίφημο ἐθνεγερτήριο λόγο του. Μεγάλο ἱστορικό γεγονός πού κατέταξε τό Νησί μας, δεύτερο, ἐπαναστατημένο Νησί, μετά τίς Σπέτσες.
Ἀκαταπόνητος, περιήρχετο τά Νησιά μας καί ἄλλες περιοχές τῆς Ἑλλάδας, φθάνοντας μέχρι τόν Καποδίστρια, προκειμένου νά ὑποδαυλίζει καί νά συντονίζει τό ἐπαναστατικό κίνημα.

Ἡ περιφανής νίκη κατά τήν Ναυμαχία τοῦ Γέροντα, πού ἔγινε στίς 29 Αὐγούστου τοῦ 1824, ὀφείλεται στήν δική του παρέμβαση, γεγονός στό ὁποῖο δυστυχῶς δέν ἔχουμε ἀποδώσει τή δέουσα σημασία, γιά νά μήν πῶ ὅτι τό ἀγνοοῦμε· σαφῶς τό ἀγνοεῖ ἡ Πολιτεία, ἡ ὁποία κάθε χρόνο παρίσταται σέ γειτονικό νησί τιμώντας τήν ἀνωτέρω ἐπέτειο, χωρίς καμιά ἀναφορά στήν Προσωπικότητα τοῦ Πατριάρχη.

Ὁ Ἑλληνικός στόλος, μέ Ναύαρχο τόν Μιαούλη καί μέ 70 πλοῖα, βρέθηκε ἀντιμέτωπος μέ 250 Τουρκικά, ἀνάμεσα στή Μικρά Ἀσία, στόν κόλπο τοῦ Γέροντα, τήν Κῶ καί τήν Κάλυμνο. Κάποιο τμῆμα τῶν δικῶν μας δυνάμεων θορυβήθηκε ἐξ αἰτίας τοῦ Τουρκικοῦ ὄγκου καί ἄρχισε νά ἐγκαταλείπει τόν Μιαούλη. Τό πληροφορήθηκε ὁ Πατριάρχης καί τότε, παρά τήν ἡλικία του, παίρνοντας μαζί του τήν Εἰκόνα τοῦ Χριστοῦ καί τό Μέγαλο αὐτό Ἱερό Δισκοπότηρο, πού προτίθεται σήμερα ἐνώπιόν μας, ταξείδεψε στά γύρω Νησιά, πού εἶχαν ἀγκυροβολήσει τά πλοῖα μας, ἐμψύχωσε τούς πολεμιστές, τούς μόνιασε καί τέλεσε τή Θεία Λειτουργία στή ναυαρχίδα τοῦ Μιαούλη, κοινωνώντας τά πληρώματα ἀπό τό Ἅγιο αὐτό Ποτήριο. Ὁ ἱστορικός ἀναφέρει μάλιστα, ὅτι «ὑποβασταζόμενος ὑπό δύο ναυτῶν, λόγῳ γήρατος, τράβηξε τήν σκανδάλη τοῦ πυροβόλου ὅπλου», μέ ἀποτέλεσμα ἡ βολίδα νά κτυπήσει τό κατάρτι τῆς κεντρικῆς ἁρμάδας τῶν Τούρκων, ὁπόταν οἱ πολεμιστές μας τό θεώρησαν Θεϊκό σημάδι, ἀνεθάρρησαν καί κατατρόπωσαν τούς Τούρκους. Ὁ Σπυρίδων Τρικούπης γράφει στήν ἱστορία του: «Ὁ ἐμφανισμός, ἐν μέσῳ τοῦ χριστιανικοῦ στόλου ἑνός τῶν κορυφαίων τοῦ Κλήρου τῆς ἀνατολικῆς Ἐκκλησίας ἐπροξένησεν πολλήν χαράν, καί οἱ εὐλαβεῖς ναῦται ἔτρεξαν ὅλοι νά φιλήσωσιν τήν δεξιάν του καί νά λάβωσιν τήν εὐλογίαν του».
Ἐξ αἰτίας τῆς ἄρνησής του νά ἐπιστρέψει στήν Ἀλεξάνδρεια, κηρύχθηκε ἔκπτωτος ἀπό τόν Θρόνο του καί ἀπεβίωσε πάμπτωχος στίς 24 Ἰανουαρίου 1833 καί ἐνταφιάσθηκε στήν Παναγία τῶν Κοιμητηρίων.


Ἄλλος ἕνας ἀπό τούς θεμελιωτές καί μεγάλους ἀποστόλους τῆς Φ.Ε. ὅπως γράφει ὁ ἱστορικός Φιλήμων, ἦταν ὁ Δ. Θέμελης, γέννημα, θρέμμα τοῦ Νησιοῦ μας, ἀνδρειωμένος μέ τά νάματα τῆς Σχολῆς τῆς Ἀποκαλύψεως. Πράγματι ἦταν ἕνας ἀπό τούς βασικούς παράγοντες τῆς Φ.Ε. Ὁ ρόλος του ὑπῆρξε ἀποφασιστικός σέ πολλά καί δύσκολα θέματα πού ἀπασχόλησαν τούς ἑταίρους της, στή διαμόρφωση τῶν τελικῶν σκοπῶν καί ἀποφάσεών της, γιά τήν ἐξέγερση τοῦ Γένους.

«Ἀνήρ φιλογενέστατος, ἀνάρετος καί γνωστός διά τόν μεγάλον του πατριωτισμόν», κατά τόν Ὑψηλάντη.
Πράγματι, ὁ βίος του, ἡ ζωή του ὁλόκληρη, δόθηκε στήν ὑπηρεσία τῆς Πατρίδας. Παραμερίζοντας οἰκογένεια, καλοπέραση ἐκτελεῖ διαταγές, ἐμψυχώνει, καθοδηγεῖ, πολεμᾶ καί τέλος κλείνεται στό φράκτη τοῦ Μεσολογγίου γιά νά ζήσει ἐκεῖ, ὅλη τήν ἀγωνία τῶν Ἐλεύθερων Πολιορκημένων. Ἡ ἡγετική του θέση μέ τίς πολλές εὐθῦνες καί ἡ ἀδυναμία νά προσφέρει στούς μαχητές «τήν τροφή», νερό καί ψωμί δηλαδή, δέν κλονίζουν τόν φλογερό πατριώτη, ἀλλά μένει ὀρθός σάν βράχος μέχρι τήν τελευταία στιγμή, πού τό ἐχθρικό βόλι τόν βρίσκει, μέ ἀποτέλεσμα νά τοῦ στερήσει τήν ζωή, τήν ὥρα πού προσπαθοῦσε νά ἐπουλώσει τίς ὀπές τῶν ἐπάλξεων, πού δημιουργοῦσαν τά ἐχθρικά πυροβόλα.

Ἔτσι ἐπαληθεύτηκε ὁ λόγος του, ὅταν ἔγραψε στόν Ξάνθο: «ἄς ἀποθάνω εὐχαρίστως, διότι εἶμαι πάντοτε ἕτοιμος διά τήν πατρίδα νά χύσω καί τήν τελευταίαν ρανίδα τοῦ αἵματός μου».
Βαρύς ὁ θρῆνος στό Μεσολόγγι. Οἱ Δωδεκανήσιοι τίμησαν τήν μνήμη του καί μαζί μέ τόν Δήμαρχο Μεσολογγίου, ἔστησαν τήν προτομή του στήν Ἱερή αὐτή Πόλη, τό ἔτος 1938.


Μιά ἐξίσου σημαντική προσωπικότητα ἧταν ὁ Ἐμμανουήλ Καλός. Σπούδασε στην Πατμιάδα. Γνώριζε Ἀγγλικά καί Γαλλικά. Διορίστηκε Γραμματέας τοῦ Δημητρίου Ὑψηλάντη καί πῆρε μέρος μαζί του σέ ὅλες τίς ἐκστρατεῖες του.
βασιλιάς Ὄθων τοῦ ἀπένημε τό ἀργυροῦν νομισματόσημον «δι’ ἀνταμοιβήν τῶν κατά τόν ὑπέρ τῆς ἀνεξαρτησίας πόλεμον ἐκδουλεύσεών του», καθώς ἐπίσης καί τόν βαθμόν τοῦ φαλαγγίτου, ἐξαιτίας τῶν ὑπηρεσιῶν του πρός τήν πατρίδα.


Ὁ ἀδελφός του Γεώργιος Καλός, ὑπηρέτησε ώς Ὑπασπιστής τοῦ Δημητρίου Ὑψηλάντη καί συναγωνίσθηκε «εὐδοκίμως» μέ αὐτόν. Κατόπιν κατατάχθηκε ὡς ἐθελοντής στόν τακτικό στρατό, στόν ὁποῖο, λόγῳ τῆς μεγάλης του μόρφωσης, προσέφερε πάρα πολλά. Ἡ στρατιωτική ἡγεσία ἐξαιτίας τῆς προσφορᾶς του αὐτῆς, τόν προήγαγε, πάντοτε «κατ᾿ ἀξίαν», καί μάλιστα ἔφθασε μέχρι τόν βαθμό τοῦ Συνταγματάρχη. Ἀπεβίωσε στήν Ἀθήνα τό 1879.

 

Καί, μιά μικρή ἀναφορά στόν Μιχαήλ Πάγκαλο, ὁ ὁποῖος μετέβη στή Γαλλία, γιά ἰατρικές σπουδές, ἀλλά ζήλεψε τόν στρατιωτικό βίο καί κατετάγη ὡς ἀξιωματικός στό «Σύνταγμα τῶν κυνηγῶν τῆς Ἀνατολῆς καί πῆγε στήν Αἴγυπτο, κατά τήν ἐκστρατεία τοῦ Ναπολέοντα.

Διορίστηκε ἀπό τόν Δημήτριο Ὑψηλάντη «Ἀρμοστής», δηλαδή πολεμικός κομισσάριος ἤ προμηθευτής τοῦ στρατεύματος. Ἐκτελοῦσε τά καθήκοντά του μέ ὑπερβάλοντα ζῆλο καί ἐδαπανοῦσε ἐξ ἰδίων γιά τή συντήρηση τοῦ στρατεύματος.
Τόν Ἰούνιο τοῦ 1830 προσεβλήθη ἀπό ἀποπληξία στό Ναύπλιο καί τότε ἐπέστρεψε στήν Πάτμο, ὅπου καί ἀπεβίωσε κατά τόν Σεπτέμβριο τοῦ ἰδίου ἔτους.
Δυστυχῶς, δέν ὑπάρχει διαθέσιμος χρόνος γιά ἀναφορά καί σέ ἄλλους συντοπίτες μας, πού ἀγωνίστηκαν, μέ παντοίους τρόπους, γιά τήν ἐλευθερία μας. Θά τελευτήσω τό πενιχρό μου λογίδριο, μέ τήν ἐπισήμανση, ὅτι, τοῦτες τίς ὧρες, τίς κρίσιμες ὧρες, πού διέρχεται ἡ Πατρίδα μας, προβάλλει ἐπιτακτική ἡ ἀνάγκη νά ἀνακτήσουμε τήν ἐθνική μας αὐτοπεποίθηση καί νά πιστέψουμε στίς τεράστιες δυνατότητες τοῦ λαοῦ μας.


Ὁ λαός μας ἔχει ἀποδείξει ὅτι, ὅταν διακυβεύεται ἡ ὑπόσταση τοῦ Ἔθνους μας, ἔχει τή δύναμη νά αἵρεται στό χῶρο τοῦ πνεύματος, ἀδιαφορώντας γιά ὅλα τά ἐμπόδια, ἀκόμη καί γιά τήν φυσική του ὑπόσταση. Ὁ ἀπόφοιτος τῆς Σχολῆς μας Ἀρχιμανδρίτης Βενιαμίν ἀπό τό Πλωμάρι τῆς Λέσβου, κάτοχος τῆς Θεολογίας καί τῶν Φυσικῶν Ἐπιστημῶν, ἔγραψε τό 1820 στά προλεγόμενα τῆς «Μεταφυσικῆς» του, ὅτι «Οἱ Ἕλληνες δέν ὑπόκεινται, οὔτε πάλαι, οὔτε νῦν, εἰς τούς νόμους τῆς φύσεως».
Ἄς μή μᾶς διαφεύγει τό γεγονός ὅτι, ὅσοι ἔλαβαν μέρος σ’ἐκεῖνον τόν τιτάνιο ἀγῶνα δέν ἦταν κάποιοι ἀγέρωχοι καί ὑπεράνθρωποι, ἀλλά ἦταν ἄνθρωποι μέ τίς ἀδυναμίες τους, τίς ἀγωνίες, τούς φόβους, τά λάθη τους, μέ τά καλά τους καί τά κακά τους, δηλαδή ἄνθρωποι σάν κι᾿ ἐμᾶς. Εἶχαν ὅμως βαθειά ριζωμένη στήν ψυχή τους τήν ἀγάπη πρός τήν πατρίδα καί τήν πίστη πρός τόν Θεό.


Ἄς ὑποκλιθοῦμε ἐνώπιον τῶν προγόνων μας κι᾿ ἄς διδαχθοῦμε ἀπό τήν ἱστορία μας, ἔχοντας κατά νοῦν τήν ρήση τοῦ Εὐριπίδη, ὁ ὁποῖος μᾶς παραγγέλλει: «Ὄλβιος ἐστίν, ὅστις τῆς ἱστορίας ἔσχε μάθησιν». Εὐτυχής εἶναι ἐκεῖνος ὁ ὁποῖος ἔχει μάθει, ἔχει διδαχθεῖ, ἀπό τήν ἱστορία.
Αἰωνία σας ἡ μνήμη Ἀθάνατοι Πρόγονοι μας, ἀθάνατοι Πάτμιοι, ἀθάνατοι Ἥρωες!!!.

 

Ἱερός Ναός Ἁγίων Ἀποστόλων Χώρας, 29-11-2021

 

Σχετικά άρθρα

Αναζήτηση

like us on facebook

Πρωτοσέλιδα


Google translate

enfrdeitptrues

Δείτε επίσης

patmosnewsbanner01

azuro
castelo

banner2022

editorial2ed

epal banner

rent KATERINA WEB

H MAGEIA WEB 2s

rent KATERINA WEB

keridis-sima

patmosmonastery

Έντυπα

1111

dimotikos

dimotikos

Μέλος του

MEDIA

Μέλος του

aegeanmedia

Copyright Warning

copyscape-banner-white-160x56
Protected by Copyscape

Η αναπαραγωγή / αναδημοσίευση άρθρου ή περιεχομένου είναι ευπρόσδεκτη εάν συνοδεύεται με το hyperlink www.patmostimes.gr