patmosweb330

elin330

aegeanlab

ΑΠΟΦΑΣΗ ΕΦΕΤΕΙΟΥ. ΤΥΠΙΚΟΙ ΚΑΙ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟΙ ΟΙ ΛΟΓΟΙ ΚΑΤΟΧΥΡΩΣΗΣ ΤΗΣ ΠΕΡΙΟΧΗΣ ΓΕΡΑΝΟΥ ΣΤΟ ΔΗΜΟ. Η ΜΟΝΗ ΑΔΙΑΜΦΙΣΒΗΤΗΤΑ Η ΙΔΙΟΚΤΗΤΡΙΑ ΤΗΣ ΠΑΤΜΟΥ. ΚΑΘΟΡΙΣΤΙΚΟΣ Ο ΡΟΛΟΣ ΤΩΝ ΧΡΥΣΟΒΟΥΛΩΝ.

CHORA 1

 

του Νίκου Μελιανού

Είναι γνωστό πως στη Πάτμο υπάρχει μια δυαρχία εξουσίας. Η θρησκευτική, με ηγέτη τον εκάστοτε ηγούμενο ως Πατριαρχικό Έξαρχο και η πολιτική με τον εκάστοτε δήμαρχο και το Δ.Σ. Και ενώ θα έπρεπε η αγαστή συνεργασία τους , επ’ ωφελεία του νησιού, να βρίσκεται στο απόγειο, αυτή φαίνεται ότι βρίσκεται στο περίγειο και ακόμη χαμηλότερα με αποτέλεσμα τη διατάραξη των διπλωματικών σχέσεων και η όλη αυτή η διαδικασία να αποβαίνει σε βάρος του νησιού.


Και ήταν που ήταν στραβό το κλήμα το έφαγε και ο γάιδαρος όπως λέει και η παροιμία, ήλθε και η 188/2021 απόφαση του Εφετείου Ρόδου , μεταβατική έδρα Κω, να ταράξει τα λιμνάζοντα νερά και να αποτελέσει τη θρυαλλίδα μελλοντικών αντιπαραθέσεων. Με την απόφαση αυτή το τριμελές εφετείο κατοχυρώνει την εκ 850 στρεμμάτων περιοχή Γερανού στο Δήμο μετά την έφεση που έκανε ο τελευταίος επειδή πρωτόδικα είχε χάσει τη δίκη με την Μονή που εστράφη κατά του Ελληνικού Δημοσίου με κύρια παρέμβαση, το οποίο διεκδικούσε εδαφικά οφέλη σε βάρος του Δήμου.

 

Ένας Δήμος που για το συγκεκριμένο θέμα δεν είχε κάποια συνεργασία με την Μονή ούτε όμως χορήγησε και σημαντικά δικόγραφα όταν αυτά είχαν ζητηθεί από την νομική σύμβουλο.
Φυσικά η απόφαση του Εφετείου πέρα από την παραχώρηση του χώρου στο Δήμο, ενισχύει το δεδομένο ότι η Μονή Πάτμου είναι ο αδιαμφισβήτητος ιδιοκτήτης του νησιού, τονίζοντας παράλληλα τη δυναμική των χρυσόβουλων λόγων, και αναφέροντας πως τα χρυσόβουλα είναι επίσημα αυτοκρατορικά έγγραφα. Συνιστούν με άλλα λόγια επίσημο έγγραφο. Με τα χρυσόβουλα που έφεραν την σφραγίδα του αυτοκράτορα , ο τελευταίος συνήθως παραχωρούσε προνόμια:

έκανε δωρεές σε μοναστήρια κατά κυριότητα ή τους παραχωρούσε μόνο τη νομή ή κατοχή ή παραχωρούσε φορολογικές απαλλαγές ή πλήρη φορολογική ατέλεια.

Τα χρυσόβουλα διακρίνονταν ανάλογα με την σπουδαιότητα της παρεχόμενης δωρεάς, σε τρείς κατηγορίες που κατά σειρά πανηγυρικότητας ήσαν:

Ο <<χρυσόβουλος λόγος>> (η μια και σπουδαιότερη εκ των τριών κατηγοριών των χρυσόβουλων), είναι, όπως ήδη αναφέρθηκε, η πιο πανηγυρική κατηγορία Βυζαντινών χρυσόβουλων και το παλαιότερο δείγμα ανάγεται στο έτος 1052.


Η αυτοκρατορική δωρεά συνιστά, κατά την ορθότερη άποψη παράγωγο τρόπο κτήσεως κυριότητος και όχι πρωτότυπο. Το δικαίωμα κυριότητος που απέκτησε η Ιερά Μονή Πάτμου με την κατά κυριότητα αυτοκρατορική παραχώρηση δεν είναι νέο, ανεξάρτητο από το παλαιό (την κυριότητα του Βυζαντινού Δημοσίου), αλλά προϋποθέτει την ύπαρξη κυριότητας του δωρητή και εν προκειμένω του Δημοσίου, διότι τα δωρηθέντα προέρχονταν από την περιουσία του Δημοσίου και όχι από την ιδιωτική περιουσία του Αυτοκράτορα, ενώ δεν παραλείπει να αναφέρει πως τα χρυσόβουλα γενικά, μάλιστα δε τα της πρώτης κατηγορίας των Χρυσόβουλων λόγων (έπονται τα χρυσόβουλα σιγίλλια και οι χρυσόβουλοι ορισμοί) δεν έχουν μόνον ιστορική αξία, αλλά κυρίως νομική, διότι συνιστούν τίτλο αυτοκρατορικής δωρεάς , που μετάγει στον υπέρ ου εκδίδονται την κυριότητα των ακινήτων, που αυτοκρατορική εύνοια θέλησε.

 

Η κυριότητα αυτή δεν καταλύθηκε με την εισαγωγή του Μουσουλμανικού δικαίου, αλλά εξακολούθησε να παραμένει στην Ιερά Μονή βάσει του Νόμου specialis που ίσχυε για την εκκλησιαστική περιουσία.


Ο Δήμος λοιπόν βάλλει κατά της πρωτόδικης απόφασης ισχυριζόμενος ότι δεν ελήφθη υπόψιν των δικαστών της πρωτόδικης απόφασης το περίφημο πια νοταρικό γράμμα του 1720 το οποίο δεν αποτελεί νόμιμο τίτλο δωρεάς της Μονής Πάτμου στην κοινότητα του νησιού. Η γνησιότητα του νοταρικού εγγράφου αμφισβητήθηκε από το εφετείο και δεν ελήφθη ούτε καν υπόψιν, όπως και από άλλο δικαστήριο, επειδή υπάρχουν 68 υπογραφές που έχουν γραφεί ομοιόμορφα με τα ίδια γράμματα του κειμένου, δεν αναφέρεται το όνομα του ηγουμένου της Μονής ούτε και κάποιου εκπρόσωπου της , δεν υπάρχουν σφραγίδες του Δήμου και Μονής, δεν αναφέρονται οι εκπρόσωποι της δημογεροντίας Πάτμου και δεν διευκρινίζεται ποια είναι αυτά τα 68 πρόσωπα που αναφέρονται στο τέλος του κειμένου ούτε και η ιδιότητα τους, το δε γράψιμο των ονομάτων δεν είναι υπογραφή αλλά τα έγραφε με τον ίδιο γραφικό χαρακτήρα ο συντάκτης του νοταρικού γράμματος το οποίο και χαρακτηρίζεται πεποιημένο δηλαδή πλαστό.


Άλλωστε το έγγραφο ακόμη και αν υποτεθεί ότι γίνεται δεκτό δεν αναφέρεται κάτι για παραχώρηση στην τότε κοινότητα της Πάτμου. Καταφέρεται ο Δήμος επίσης στην έφεση του στο θεσμό της αμνημόνευτης αρχαιότητας ενώ αναφέρει τις καταθέσεις των Δημοτικών συμβούλων πρώην και νυν Αντώνη Γαμπιέρη και Χριστόδουλου Βοργιά οι οποίοι αναφέρονται στο ότι η Μονή ποτέ δεν παρενέβη στη χρησιμοποίηση του χώρου από το Δήμο, καλή τη πίστει.

Που να φανταζόταν τότε τα γεγονότα του σήμερα.


Έτσι αποδεικνύεται ότι τα τελευταία τουλάχιστον 150 χρόνια η κοινότητα Πάτμου και το εναγόμενο νεμόταν και κατείχε το επίδικο ακίνητο, μισθώνοντας τμήματα του σε κατοίκους του νησιού, κατασκευάζοντας περιφράξεις και μαντρότοιχους, φυτεύοντας δέντρα και γενικά φροντίζοντας το σύνολο του επίδικου ακινήτου(υπάρχει σχετική νομοθεσία) χωρίς ουδέποτε να δημιουργηθεί κάποια αντίδραση από την Μονή ή να αμφισβητηθεί από αυτή το δικαίωμα τους.

 

Στο συμπέρασμα αυτό καταλήγει το δικαστήριο λαμβάνοντας περαιτέρω υπόψιν ότι καμία πράξη νομής δεν αποδείχθηκε από την ιερά Μονή, η οποία παρότι υποστηρίζει ότι μίσθωνε τμήμα του ακινήτου σε ιδιώτες δεν προσκομίζει κανένα έγγραφο ή μαρτυρική κατάθεση που να αποδεικνύει τον ισχυρισμό της.


Τέλος πρέπει να τονιστεί ότι και κατά το στάδιο της κτηματογράφησης της νήσου Πάτμου, η Μονή ουδέποτε προσήλθε για να καταχωρήσει την κυριότητα της επί του επιδίκου, ούτε προχώρησε σε ένσταση μετά την καταχώρηση του επιδίκου ως ανήκοντος στην κυριότητα του εναγόμενου - καθ’ ου η κύρια παρέμβαση, παρά την παρέλευση περίπου 15 ετών από την ανάρτηση του οργανισμού κτηματολογίου Χαρτογραφήσεως Ελλάδος, καταδεικνύοντας σαφώς την συμπεριφορά της αυτή ότι δε αμφισβητεί την κυριότητα του εναγόμενου στο επίδικο ακίνητο.

 

Από δεν αυτή την μακροχρόνια αδράνεια της Ιεράς Μονής , η οποία συνοδευόταν από τις ως άνω ειδικές περιστάσεις οι οποίες σχετίζονται με απόκτηση δικαιωμάτων όχι μόνο του εναγόμενου Δήμου, αλλά και των κατοίκων της Πάτμου, και που συνδέονται κυρίως με την προηγούμενη συμπεριφορά της πλήρους αναγνώρισης και την μεταβολή της στάσης της Ι. Μονής μετά από 150 περίπου χρόνια, προκαλούνται δυσμενείς επιπτώσεις στα συμφέροντα τόσο του Δήμου όσο και ιδιωτών, με αποτέλεσμα να καθίσταται η συμπεριφορά αυτή κατά την κρίση του Δικαστηρίου μη ανεκτή κατά την καλή πίστη και τα χρηστά ήθη και συνεπώς καταχρηστική και απαγορευμένη.

 

Άλλωστε μόνο για αυτό το λόγο θα μπορούσε να αποφασιστεί αυτό αφού ο δήμος σε διάφορα έγγραφα του παραδέχεται ότι δεν υπάρχουν στοιχεία που να αποδεικνύουν νομή και κατοχή συγκεκριμένων περιοχών από τον ίδιο εξ ’ου και είχε παραιτηθεί από τα ένδικα μέσα κατά των καταπατητών της υποτιθέμενης περιουσίας του δήμου , την οποία θεωρεί ότι απέκτησε με το νοταρικό γράμμα που δεν αναγνωρίζεται από κανένα δικαστήριο. Και τα στοιχεία τα οποία προσκομίστηκαν και κατετέθησαν ήταν από τους δυο προαναφερθέντες Δημοτικούς συμβούλους. Άλλωστε την Μονή δεν την ενδιέφερε αρχικά ο Δήμος αλλά το αδηφάγο Ελληνικό Δημόσιο το οποίο διεκδικεί την όποια περιουσία του Δήμου.

Ως εκ τούτου ο αγώνας της Μονής ενάντια των δύο επίδοξων διεκδικητών της περιουσίας της είναι εκ των “ών ουκ ανευ”.


Πάντως το ουσιωδέστερο όλων είναι η αναγνώριση και η αξία των χρυσοβούλων ως κύριων τίτλων παραχώρησης του Βυζαντινού Δημοσίου προς την Μονή των εδαφικών κτίσεων της Πάτμου και όχι μόνο. Και φυσικά το ότι δεν τα δήλωσε η Μονή στο κτηματολόγιο δεν αμφισβητεί το γεγονός ότι δεν ανήκουν στην ιδιοκτησία της. Αυτό δηλαδή το οποίο απέφευγε για να μην δημιουργηθούν κοινωνικές εντάσεις είναι αυτό για το οποίο της αποδίδεται ευθύνη.


Για τους λόγους αυτούς και για να μην υπάρξει πρόβλημα με τους κατοίκους - κοινωνικοί και ηθικοί λόγοι - αναγνώρισε το δικαίωμα χρήσης του χώρου στο Δήμο όχι όμως και την ιδιοκτησία επ’ αυτού, αποδεικνύοντας ταυτόχρονα ότι η Μονή είναι ο αδιαμφισβήτητος ιδιοκτήτης του νησιού.

 

Σύμφωνα πάντως με πληροφορίες η Μονή θα προβεί σε αναίρεση της απόφασης του εφετείου στον Άρειο Πάγο αφού από ότι φαίνεται στην απόφαση η απόρριψη της κύριας παρέμβασης της Μονής δεν αμφισβήτησε την κυριότητα του ακινήτου αλλά δόθηκε στο Δήμο για κοινωνικούς λόγους . Επί τούτου μάλλον θα εστιαστεί και η αναίρεση.

Ακόμη λοιπόν έχουμε αρκετό δρόμο να διανύσουμε. Ας κρατήσουν λοιπόν οι χοροί που λέει και ο Σαββόπουλος μέχρι νεοτέρας!!

 

Υ.Γ Η Μονή μέχρι σήμερα δεν είχε και δεν έχει στραφεί δικαστικά και διεκδικητικά σε βάρος του Δήμου. Αυτό άλλωστε φαίνεται από το γεγονός ότι από το 1720 δεν διεκδίκησε τίποτα από την περιουσία της την οποία ετσιθελικά με το περίφημο νοταρικό γράμμα είχε καταπατηθεί από το Δήμο. Απλά ήταν υποχρεωμένη τώρα να στραφεί με κύριες παρεμβάσεις κατά του Ελληνικού Δημοσίου το οποίο, ως μη όφειλε και χωρίς να έχει δίκιο διεκδικούσε από το Δήμο εδαφικές κτήσεις της Πάτμου που δεν του ανήκουν. Καλά θα είναι κάποια πράγματα να λέγονται με το όνομα τους και όχι με αυτό που τους δίνουμε θριαμβολογούντες .
Άλλωστε σύμφωνα με την παροιμία τα στερνά τιμούν τα πρώτα.

Αναζήτηση

like us on facebook

Πρωτοσέλιδα


Google translate

enfrdeitptrues

Δείτε επίσης

patmosnewsbanner01

dimotikos

Μέλος του

MEDIA

Μέλος του

aegeanmedia

editorial2ed

ecolaundry

banner2019

rent KATERINA WEB

H MAGEIA WEB 2s

Try-Gyro

rent KATERINA WEB

keridis-sima

patmosmonastery

Έντυπα

1111

Copyright Warning

copyscape-banner-white-160x56
Protected by Copyscape

Η αναπαραγωγή / αναδημοσίευση άρθρου ή περιεχομένου είναι ευπρόσδεκτη εάν συνοδεύεται με το hyperlink www.patmostimes.gr